فیلم Star Trek: Section 31 2025

خیلی هیجان‌زده بودم چون این فیلم براساس دو منبع غنی از اسطوره‌های استار ترک ساخته شده بود: امپراتریس فیلیپا جورجیو و بخش ۳۱. چه ناامیدی بزرگی. این فیلم به‌نظرم توهینی است به طرفداران استار ترک در همه‌جا؛ در همهٔ جنبه‌ها شکست می‌خورد. به‌عنوان یک طرفدار قدیمی و سرسختِ استار ترک، تقریباً غیرقابل‌باور بود که روزی دربارهٔ این مجموعه نقدی منفی بنویسم—اما حالا همین اتفاق افتاد. تلاش...

خیلی هیجان‌زده بودم چون این فیلم براساس دو منبع غنی از اسطوره‌های استار ترک ساخته شده بود: امپراتریس فیلیپا جورجیو و بخش ۳۱. چه ناامیدی بزرگی. این فیلم به‌نظرم توهینی است به طرفداران استار ترک در همه‌جا؛ در همهٔ جنبه‌ها شکست می‌خورد. به‌عنوان یک طرفدار قدیمی و سرسختِ استار ترک، تقریباً غیرقابل‌باور بود که روزی دربارهٔ این مجموعه نقدی منفی بنویسم—اما حالا همین اتفاق افتاد. تلاش نخست شبکهٔ پارامونت پلاس برای ساخت یک فیلم مستقل از دنیای «تِرک»، راستش را بخواهید، افتضاح است. «بخش ۳۱» فیلمی است پر از مشکل که معلوم نیست از کجا باید شروع به نقد آن کرد. از همان ابتدا روایت آن‌قدر درهم و پیچیده است که بدون یادداشت‌برداری یا مدام عقب بردن فیلم، دنبال‌کردن آن دشوار است. بخش زیادی از این مشکل احتمالاً به‌خاطر این است که سازندگان ظاهراً نمی‌دانستند می‌خواهند چه داستانی یا چه نوع داستانی را تعریف کنند. اشاره‌هایی به منابع و تأثیرات متنوعی هست که دنبال‌کردنشان مشکل است. فیلم پر از ارجاع به آثاری مثل نگهبانان کهکشان، مأموریت: غیرممکن و پنجمین عنصر است و بسیار کم ربط به خودِ استار ترک دارد (مگر اینکه ابلهی‌های کارتونی «لوئر دکس» را حساب کنید)، گویی محصول نهایی توسط کمیته‌ای طراحی شده باشد. شاید بزرگ‌ترین خطای این فیلم تغییر اساسی در ماهیت خط داستانی بخش ۳۱ باشد. در «دِپ اسپیس ناین» و دوباره در «دیسکاوری»، بخش ۳۱ همیشه به‌عنوان موجودیتی مرموز، تاریک و بسیار شوم معرفی شده بود؛ بسیار متفاوت از تصویری که در این فیلم، که قابل‌مشاهده و تقریباً مضحک است، ارائه می‌شود. این تغییر آن‌قدر رادیکال است که عملاً دیگر شایستهٔ نام «بخش ۳۱» (و بعضی شاید بگویند حتی برچسب «استار ترک») نیست. تأسف‌آور است، چون این خط داستانی اگر درست کار می‌شد می‌توانست به مجموعه‌ای گسترده‌تر و پخته‌تر تبدیل شود. درحال‌حاضر، اگر این فیلم نشانه‌ای از جهتی باشد که قرار است پیگیری شود، به‌نظر می‌رسد سازندگان عزم‌شان را جزم کرده‌اند که بخش ۳۱ را به‌کلی از ریشه‌هایش جدا کنند—و این جدایی در نهایت به‌سود مجموعه نیست. به ارزش فیلم باید گفت کارگردان اولا تونده اوسونسامی در این چهارمین فیلمش بار دیگر از بازی درخشان و طعنه‌آمیز میشل یائو بهره برده و جلوه‌های بصری چشم‌نواز و قابل‌توجهی هم دارد. اما به‌عنوان فیلمی که بتواند تماشاگر را نگه دارد و آینده‌ای قابل‌قبول برای بخش ۳۱ بسازد، این فیلم برایم ناتوان است. من از آن دستهٔ طرفدارانی نیستم که هر اختلاف جزئی با کن canon را به‌خاطر می‌گیرند، ولی این اثر چنان از ریشه‌های بخش ۳۱ دور شده که تقریبا قابل‌شناسایی نیست. اگر قرار است بخش ۳۱ در آینده زنده بماند، باید به مبداش برگردد و فراموش کند که این هیولا هرگز ساخته شده است. دکورهای خوب و جلوه‌های ویژهٔ باکیفیت و حتی بازی خوبِ میشل یائو هم نمی‌تواند کمبودهای آشکار این فیلمِ اخیرِ تِرک را جبران کند. ایدهٔ اصلی فیلمنامهٔ «بخش ۳۱» قبلاً هزار بار با شکل‌ها و رنگ‌های مختلف دیده شده و این به‌خودی‌خود غیرقابل‌انکار نیست، اما متأسفانه در این مورد داستان جهت مشخصی ندارد، از باورپذیری و منطق ساده تهی است. بله، علمی‌تخیّل می‌تواند خیال‌پردازانه باشد و آزادی عمل بالایی دارد، اما فرض داستان باید قابل‌باور باشد تا تماشاگر در آن سرمایه‌گذاری کند؛ و در این فیلم چیز قابل‌توجهی برای سرمایه‌گذاری نیافتم. شخصیت‌پردازی‌ها سطحی‌اند و بازیگران را مجبور می‌کنند اغراق کنند که فقط اوضاع را بدتر می‌کند. مقداری شعارهای مرسومِ «ووک» هم کمکی به جذب من نکرد. بیش از همه، لحن تاریک و بدبینِ «بخش ۳۱» شبیه دیدگاه رادنبری نسبت به استار ترک نیست؛ ایده‌ای که آینده‌ای فنی و درعین‌حال انسان‌دوستانه را نشان می‌دهد، پر از کشفیات علمی و آکادمیک که بر همهٔ مشکلات غلبه می‌کند. خلاصه‌اش اینکه از نظر من «بخش ۳۱» افتضاح است: نه‌تنها داستان الهام‌بخشی ندارد و شخصیت‌ها کم‌رمق‌اند، بلکه به‌سادگی حس «استار ترک» را منتقل نمی‌کند. چه آشغالی‌ای. باورم نمی‌شود کسی در پارامونت گفته باشد «بله، ارزش پخش دارد». خجالت‌آور است! باید به بازیگران مقابل دوربین هم حق داد که ساعت‌ها در لباس‌های CGI منتظر می‌ماندند تا کامپیوتر آنها را مثل هولوگرام داخل صحنه‌های مصنوعی جا بزند؛ این فیلم از ابتدا تا انتها پر از چنین نماهایی است. اگر لقب امپراتریس برای کاترین کبیر و ویکتوریا خوب بود، پس چرا برای فیلیپا جورجیو (میشل یائو) نباشد؟ به‌هرحال او از بعدش رانده شده و مجبور می‌شود به شاخهٔ نخبهٔ «استارفلیت» بپیوندد که برای محافظت از ما در مقابل مشکلاتی که اغلب توسط همان نیروی کاوشگر/دخالت‌کننده ایجاد شده‌اند، ساخته شده است. خیلی زود به بزرگ‌ترین مشکل فیلم می‌رسیم: این ماجرا اساساً ربطی به فلسفهٔ اصلی یا بعدهای بعدیِ استار ترک ندارد. ماجرا انگار از کتابی از ردشده‌های خط داستانی «استارگِیت» بیرون آمده و یائو مواد کافی برای گاز گرفتن در نقش ندارد. داستان—اگر بخواهم خلاصه‌اش کنم—شامل عملیاتی فوق‌سری است که گاه و بی‌گاه در یک پاپ به‌هم می‌رسند تا دربارهٔ مشکلات زمانی‌ای که از آن آمده‌اند یا به آن رفته‌اند یا انتظار حمله از آن را داشته‌اند صحبت کنند، یا اینکه کاپیتان سابق «یو‌اس‌اس دیسکاوری» کجا پنهان شده. آنها باید یک سلاح اتمی آخرالزمانی را پیدا کنند که «مِتَر قرمز» را مثل یک ظرف عسل بچه‌گانه نشان می‌دهد و همهٔ اینها زیر نظر مردی ایرلندی از ولکان صورت می‌گیرد که دست‌کم دیالوگ‌های شوخ و تکه‌هایی برای طعنه دارد. اکشن واقعی در این فیلم خیلی کم است و تقریباً همهٔ ماجرا در پانزده دقیقهٔ پایانی رخ می‌دهد که اصلاً ارزش انتظار را ندارد. من علمی‌تخیّل را دوست دارم، اما فقط چون ماشین‌ها می‌توانند فیلم را زیبا کنند، دلیل نمی‌شود فیلم ساخته شود اگر در نویسندگی یا شخصیت‌پردازی سرمایه‌گذاری نشده و همه‌چیز با تصاویر جالب و موسیقی جبران شود. پارامونت پلاس از قبل ناامیدکننده بوده، اما این فیلم بیشتر به محصولات معمول سرویس‌های دیگر شبیه است تا چیزی که به اصالتِ تِرک وفادار باشد. میشل یائو بازیگر درخشانی است و من از نقش او در Star Trek: Discovery لذت بردم، شاید به‌همین خاطر انتظاراتم از این فیلم خیلی بالا بود. جلوه‌های ویژه شگفت‌انگیز بودند ولی این این روزها عادی است. داستان محکم بود (چیزی که الآن در فیلم‌های دیگر کمتر می‌بینیم) و فیلم بامزه هم بود. با این‌حال بعد از تجربهٔ اکشن سریع، طنز و پیچش‌های خوب داستانیِ دیسکاوری انتظار بیشتری داشتم؛ با این وجود باز هم فیلمِ خوبی است.