فیلم Howard the Duck 1986

نسخه سینمایی بدنامِ اردکِ باهوش و کنایه‌زنِ استیو گربر از سیاره‌ای دیگر یک اردک انگلیسی‌زبان از سیاره‌ای دیگر به‌طور عجیبی به کلیولند، اوهایو منتقل می‌شود و در آنجا با رهبر یک گروه راک (لیا تامپسون) دوست می‌شود. او رهبر گروه راک را به دوستش، یک دستیار آزمایشگاهی بامزه (تیم رابینز)، معرفی می‌کند تا بفهمند چه اتفاقی افتاده، اما اوضاع پیچیده می‌شود وقتی یکی از پزشکان آزمایشگاه...

نسخه سینمایی بدنامِ اردکِ باهوش و کنایه‌زنِ استیو گربر از سیاره‌ای دیگر یک اردک انگلیسی‌زبان از سیاره‌ای دیگر به‌طور عجیبی به کلیولند، اوهایو منتقل می‌شود و در آنجا با رهبر یک گروه راک (لیا تامپسون) دوست می‌شود. او رهبر گروه راک را به دوستش، یک دستیار آزمایشگاهی بامزه (تیم رابینز)، معرفی می‌کند تا بفهمند چه اتفاقی افتاده، اما اوضاع پیچیده می‌شود وقتی یکی از پزشکان آزمایشگاه تحت تسخیر «سرور تاریکِ جهان» (جفری جونز) قرار می‌گیرد. «هاوارد داک» (۱۹۸۶) اقتباسی سینمایی از شخصیت انسان‌گون اردکیِ مارول است که توسط نویسنده استیو گربر و طراح وال مایریک خلق شده و اولین بار در کمیک Adventures into Fear #19 ظاهر شد. این شخصیت کارتونی و متفاوت برای مارول غیرمعمول بود، اما به‌طور شگفت‌آوری محبوب شد و دوازده سال بعد به فیلم تبدیل شد. فیلم در قالبی شبیه «برخورد نزدیک از نوع ارواح» (Ghostbusters) ساخته شده و آشکارا روی آثار بعدی مثل «مردان سیاه‌پوش» (Men in Black) تأثیر گذاشته، اما در بین این‌ها ضعیف‌تر است و در باکس‌آفیس به‌طور فاجعه‌باری شکست خورد. شروع فیلم امیدوارکننده و تا حدی بامزه است، اما در پرده دوم کم‌رمق می‌شود و در پرده پایانی تبدیل به یک آشفتگی بلند و پرهیاهو با جلوه‌های ویژه رنگارنگ می‌گردد. مشکل این است که پس از پرده اول، فیلم شخصیت‌ها را کنار می‌گذارد و به هرج‌ومرج اکشن‌محور می‌پردازد که توجه تماشاگر را از دست می‌دهد. خود خالق، استیو گربر، آشکارا گفته فیلم «افتضاح» بود و از صدای بی‌رمق و لباسِ مبتنی بر عروسکِ اردک ناراضی بود. چهره هاوارد آن‌قدر متحرک نیست و چشم‌هایش زیادی معصوم و بانمک‌اند برای اردکی که در کمیک‌های گربر تند و تیز و بدخلق بود. با این حال، عناصر سرگرم‌کننده‌ای در ژانر «شبیه به Ghostbusters/Men in Black» وجود دارد که فیلم را تا حدی قابل‌تماشا می‌کند، به‌ویژه اگر بخواهید به آمریکا و فضای سینماییِ اواسط دههٔ ۱۹۸۰ برگردید. اما باید بتوانید آن را به‌عنوان یک تفسیر سینمایی متفاوت از مفهوم اصلی گربر بپذیرید. لیا تامپسون در نقش بورلی هرچند معیار کامل گربر برای دوستِ جذابِ اردک نیست، اما تا حدی دوست‌داشتنی ظاهر می‌شود. لیز ساگال هم در نقش رونت توجه‌برانگیز است، اگرچه نقشی فرعی دارد. فیلم حدود ۱ ساعت و ۵۰ دقیقه است و آشکارا در منطقهٔ خلیج شمالی کالیفرنیا فیلم‌برداری شده — نه در کلیولند، اوهایو. نمره: C اما از سوی دیگر: خیلی باحال نیست که از این فیلم متنفر باشی؟ من به‌خاطر همهٔ کسانی که به‌طور جمعی بهش نمرهٔ یک داده‌اند، به آن نمرهٔ ۱۰ می‌دهم… و تا حدی هم چون جرج لوکاس درست گفت؛ این فیلم آزمون زمان را پشت سر گذاشته است. پیرویِ فرقه‌ای از این فیلم به‌خاطر بد بودنش نیست، بلکه به‌خاطر خنده‌دار بودنش است. پوشیدن لباس اردک یا حتی صحنه‌های نامعمول لختیِ اردک دلیل بد بودن فیلم نیست. ما قبلاً هم با آثاری مثل Team America از این نوع طنز لذت برده‌ایم؛ آن موقع هم خنده‌دار بود. در مورد «هاوارد»، شاید برخی به شما بگویند نباید به آن بخندید، اما اگر فرصت و صبر بدهید، فقط برای شوخی‌ها ارزشِ بلیط را دارد.