مستند Will & Harper 2024

ویل فرل زمانی که هر دو در Saturday Night Live کار می‌کردند با اندرو استیل آشنا شد. سال‌ها بعد، استیل که اکنون 61 ساله است، نامه‌ای به دوستش نوشت و از تصمیمش برای تغییر جنسیت و تبدیل‌شدن به هارپر خبر داد. این برآورده‌شدن نیاز درونی برای تبدیل‌ شدن به زنی که همیشه می‌دانست برای شاد‌بودن و تحقق‌یافتن باید باشد، بی‌دغدغه و بی‌دلهره نبوده — ازجمله...

ویل فرل زمانی که هر دو در Saturday Night Live کار می‌کردند با اندرو استیل آشنا شد. سال‌ها بعد، استیل که اکنون 61 ساله است، نامه‌ای به دوستش نوشت و از تصمیمش برای تغییر جنسیت و تبدیل‌شدن به هارپر خبر داد. این برآورده‌شدن نیاز درونی برای تبدیل‌ شدن به زنی که همیشه می‌دانست برای شاد‌بودن و تحقق‌یافتن باید باشد، بی‌دغدغه و بی‌دلهره نبوده — ازجمله نگرانی نسبت به واکنش دوستان نزدیک و دو فرزندش. فرل نگران نحوه برخورد با این وضعیت جدید است و پیشنهاد می‌دهد که بهترین راه برای درک آن، سفر جاده‌ای به مکان‌هایی است که استیل قبلاً به‌عنوان مرد رفته بوده تا ببینند حالا که او زنی با صدای بسیار بم است، چگونه در این فضاها رفتار می‌شود. آنچه رخ می‌دهد نگاهی جالب به نگرش‌ها در سراسر آمریکا نسبت به «پسری که حالا زن شده» ارائه می‌دهد؛ اگرچه او با دشمنی آشکار روبه‌رو نمی‌شود (حضور دائم گروه فیلمبرداری احتمالاً آن‌ها را از واکنش‌های تندتر مردم مصون نگه داشته)، اما اخم‌ها، کنایه‌ها و نگاه‌های متعجب دیده می‌شود و شاید گذاشتن میکروفن مخفی پس از خروجشان تصویری صادقانه‌تر از افکار واقعی حاضرین در بار ارائه می‌داد. برخی از این نظرات از طریق ابزار بی‌ملاحظه شبکه‌های اجتماعی پخش می‌شوند، جایی که بزدلان یا افرادی صرفاً نادان به‌راحتی به‌صورت طنزآمیز یا هراس‌آلود به زنِ روبه‌رو فحاشی می‌کنند؛ چیزهایی که هرگز جرئت نمی‌کردند رودررو بگویند. کل ماجرا تا حدودی برنامه‌ریزی‌شده به نظر می‌رسد و رابطه بین دو نفر گاهی کمی شیرین و اغراق‌آمیز می‌شود، چون این مستند طولانی آن‌ها را از امنیت نسبی و تحمل (یا بی‌تفاوتی) شهرهای بزرگ دور کرده و به جوامع سنتی و مذهبی‌تری می‌برد که «عجیب‌بودن» واژه روز است. فرل از بازیگران مورد علاقه من نیست، اما در اینجا صادقانه ظاهر می‌شود و آن‌ها چند سؤال قدرتمند از هم و از تماشاگران مطرح می‌کنند — هرچند که کمبود آشکار طنز کارا به چشم می‌خورد، اما فیلم تا حدی پاسخ می‌دهد. دوستی از آن موضوع‌هایی است که در سینما کمتر به آن پرداخته شده، در حالی که انواع مختلفش سوژه‌های زیادی برای روایت جذاب فراهم می‌کند چون موضوعی است که همه در نهایت با آن مرتبطیم. فیلم‌های درخشان در این ژانر نمونه‌های جالبی از دوستی را به نمایش می‌گذارند، مانند مستند تازه کارگردان جاش گرین‌بام که یک فیلم جاده‌ای/رفیق‌محور درباره دوستی ویل فرل و نویسنده کمدی هارپر استیل است. این دو دوست قدیمی سال‌ها پیش در Saturday Night Live با هم آشنا شدند، اما آن زمان هارپر هنوز اندرو بود و سال‌ها با احساس نیاز به تغییر جنسیت زندگی می‌کرد. در سال ۲۰۲۰ اندرو تصمیم گرفت جلو بیاید و هارپر شود و این آشکارسازی را در پیامی صادقانه و تأثربرانگیز به فرل و نزدیکان اعلام کرد. اعلام ناگهانی برای فرل شگفت‌آور بود، اما چون استیل دوست دیرین او بود، طبیعی بود که از او حمایت کند. همزمان فرل کنجکاو بود که این تغییر چه تأثیری روی ماهیت دوستی‌شان خواهد داشت؛ آن‌ها سال‌ها با هم کارها و «کارهای پسرانه» زیادی انجام داده بودند، اما آیا این رابطه می‌تواند با چنین تغییری ادامه یابد؟ برای پاسخ به این سؤال، آن‌ها عازم سفری ۱۶ روزه از نیویورک تا لس‌آنجلس شدند و در طول مسیر ایستگاه‌های مختلفی داشتند. این سفر فرصتی فراهم کرد تا ببینند در این شرایط جدید چگونه با هم ارتباط برقرار می‌کنند و هارپر ببیند آیا هنوز می‌تواند با آسایش در فعالیت‌هایی شرکت کند که پیش از این به‌عنوان مرد انجام می‌داد. حاصل، بررسی تأثیرگذار و احساس‌برانگیزی است از بازکشف دوستی در یک همراه قدیمی — نگاهی به اینکه چگونه چیزها تحول یافته‌اند و در عین حال اساساً تغییر چندانی نکرده‌اند. در طول راه، ویل و هارپر با خانواده، دوستان، غریبه‌ها، فعالان تراجنسیتی و همکاران سابقی مانند تینا فی، تیم میدوز، کریستین ویگ و لورن مایکلز دیدار می‌کنند. فیلم همچنین به نگرش‌ها و میزان پذیرش متفاوتی که افراد تراجنسیتی در زندگی جدیدشان با آن مواجه می‌شوند می‌پردازد؛ برخی دلگرم‌کننده و برخی دردناک و نه همیشه مطابق انتظار. «ویل و هارپر» در نتیجه جشن صمیمانه‌ای از دوستی است با لحظاتی تأثیرگذار، احساسی، بامزه، دست‌وپاگیر و کشف‌کننده که مجموعه‌ای گسترده از احساسات را در یک بسته تأثیرگذار عرضه می‌کند — درست مانند چیزی که در روابط همه رفقای دیرینه دیده می‌شود. برخی چیزها تغییر می‌کنند، اما این لزوماً به معنی ضرورت تغییرِ همه‌چیز نیست، هرچقدر هم تحول بنیادین باشد. مگر این نیست معنای واقعی دوستی محکم همین است؟