فیلم کره‌ای Haunters 2010

دومین بار است که این فیلم را می‌بینم، سال‌ها پس از اولین بار. واقعاً فیلم خنک و جذابی است. گانگ دونگ-وون با آن موهای آشفته، اندام لاغر و ضعیف و چشمان گیرا فوق‌العاده به نظر می‌رسد؛ چشم‌هایی که نه فقط هنگام کنترل ذهن قربانیانش، بلکه حتی وقتی اطراف را می‌گرداند یا به دنبال قربانیان/دشمنش می‌گردد، حالت دیوانه‌واری پیدا می‌کنند. گو سو هم نقش خود را...

دومین بار است که این فیلم را می‌بینم، سال‌ها پس از اولین بار. واقعاً فیلم خنک و جذابی است. گانگ دونگ-وون با آن موهای آشفته، اندام لاغر و ضعیف و چشمان گیرا فوق‌العاده به نظر می‌رسد؛ چشم‌هایی که نه فقط هنگام کنترل ذهن قربانیانش، بلکه حتی وقتی اطراف را می‌گرداند یا به دنبال قربانیان/دشمنش می‌گردد، حالت دیوانه‌واری پیدا می‌کنند. گو سو هم نقش خود را خوب ایفا می‌کند؛ هرچند در آغاز کمی ساده‌لوح نشان داده می‌شود، اما این وجوه در طول فیلم تا حدی کمرنگ می‌شود. در اصل، این دو در شهر همدیگر را زیر نظر دارند و با استفاده از توانایی‌های خاص خود سعی می‌کنند دیگری را از میدان بردارند. ضدقهرمان بی‌احتیاط است و فرصت‌های زیادی برای از بین بردن قهرمان داشته، ولی خب اگر این اتفاق می‌افتاد چه جذابیتی باقی می‌ماند؟ یکی از جنبه‌های هم ناامیدکننده و هم تحسین‌برانگیز فیلم این است که هرگز کاملاً توضیح نمی‌دهد چه اتفاقی برای به‌خصوص کیو-نام در حال رخ دادن است. او به‌طرز عجیبی از جراحات شدید به‌سرعت بهبود می‌یابد، قدرت‌های غیرعادی از خود نشان می‌دهد و به‌وضوح در برابر کنترل ذهن مقاومت دارد. اسپویل: پایان فیلم بالاخره کاملاً روشن می‌کند که با این شخصیت قضایایی در جریان است و اینجا بود که دلم خواست دنباله‌ای ساخته شده باشد—شاید هم بهتر است همین‌طور رها شود. مشکل‌هایی هم در فیلم هست. گفته می‌شود برای کنترل کسی باید او را «ببیند»، اما موارد متعددی هست که حتی در یک اتاق هم نیست یا در حال رانندگی هم به کنترل‌شده‌ها دسترسی دارد؛ شاید برای شروع کنترل باید اول آن‌ها را ببیند، نمی‌دانم. اینکه چطور دائماً یکدیگر را پیدا می‌کنند هم تا حدودی دور از واقعیت است؛ شهر بزرگی‌ست، اما فیلم باید ریتمش را حفظ کند. صحنه‌ای که مرد روی زمین ایستگاه مترو غرق در خون افتاده و مردم بی‌تفاوت از کنارش رد می‌شوند آزاردهنده بود—اینجا نیویورک نیست، یا دست‌کم چیزی که درباره نیویورک شنیده‌ام این‌طوری نیست—در ایستگاه متروی سئول چنین واکنشی را تصور نمی‌کنم. و اینکه چطور آن پا را این‌قدر سریع دوباره سر جایش گذاشت هم سؤال‌برانگیز است. با وجود این موارد، فیلم شاهکار نیست اما یک اثر اکشن خوش‌ساخت با مضمون «ابرقدرت» است: بازی‌های خوب، لحظات دراماتیک با پیامدهای واقعی، شکل‌گیری شخصیت‌ها به‌قدر کافی که پیامدها احساس شوند، و پایانی نسبتاً رضایت‌بخش. نمره من: 8/10.