فیلم Summer 1993 2017

اکنون دومین فیلم بلند و برندهٔ جایزهٔ کارلا سیمون را هم دیده‌ام و باید بگویم: کاملاً مبهوتِ استعدادش در روایت‌گری و کارگردانی هستم. حتی اگر (همان‌طور که راینر ماریا ریلکه می‌گفت) این بهترینِ کاری باشد که از او برمی‌آید، باز به قولِ همان شاعر، بیش از اندازه کافی است. در اسپانیا، پس از درگذشتِ نهاییِ فرانکو، جنبشِ ضدفرهنگیِ «لا موویدا مادریدینا» به‌شکلی انفجاری به جشنِ هنر،...

اکنون دومین فیلم بلند و برندهٔ جایزهٔ کارلا سیمون را هم دیده‌ام و باید بگویم: کاملاً مبهوتِ استعدادش در روایت‌گری و کارگردانی هستم. حتی اگر (همان‌طور که راینر ماریا ریلکه می‌گفت) این بهترینِ کاری باشد که از او برمی‌آید، باز به قولِ همان شاعر، بیش از اندازه کافی است. در اسپانیا، پس از درگذشتِ نهاییِ فرانکو، جنبشِ ضدفرهنگیِ «لا موویدا مادریدینا» به‌شکلی انفجاری به جشنِ هنر، موسیقی، سینما (مثلاً پدرو آلمودوار) و البته سکس و مواد مخدر تبدیل شد. نتیجهٔ مستقیمِ این وضعیت این بود که افراد زیادی به اچ‌آی‌وی مبتلا شدند و در اواخر دههٔ هشتاد و نود جان باختند (نه تنها در اسپانیا). این فیلم روایتِ یک کودک است (فریدا — و اگر به‌صورت خودزندگینامه‌ای نگاه کنیم، خودِ کارلا سیمون) که هر دو والدینش را از دست می‌دهد و ناگهان مجبور می‌شود مادر و پدری جدید بپذیرد. تجربهٔ دردناکِ وفق یافتن با خانوادهٔ جدید از دیدِ کودک روایت می‌شود. دلخراش است. زیباست. و درخشان: به مدتِ نود دقیقه مدام از خودم می‌پرسیدم «این کارگردان چگونه ــ به‌راستی ــ از نه یک، بلکه از دو بازیگرِ بسیار جوان چنین اجراهایی گرفته است؟» همه‌چیزِ فیلم در آن سطح قرار دارد.