فیلم Alive 1993

جمعی از بازیکنان پرشور راگبی وقتی هواپیمایشان در رشته‌کوه‌های آند با قله‌ای برخورد می‌کند، سخت شوکه می‌شوند. در ادامه درمی‌یابند که در لاشهٔ هواپیما، در ارتفاعات پوشیده از برف پناه گرفته‌اند؛ بسیاری کشته شده‌اند و غذای بسیار کمی در اختیار دارند. بقا اولویت نخست است، پیش از آنکه نجات‌دهندگان برسند—اما آیا کسی می‌داند دقیقاً کجا هستند؟ با پوشش ابرهای پایین آیا لاشه اصلاً دیده خواهد...

جمعی از بازیکنان پرشور راگبی وقتی هواپیمایشان در رشته‌کوه‌های آند با قله‌ای برخورد می‌کند، سخت شوکه می‌شوند. در ادامه درمی‌یابند که در لاشهٔ هواپیما، در ارتفاعات پوشیده از برف پناه گرفته‌اند؛ بسیاری کشته شده‌اند و غذای بسیار کمی در اختیار دارند. بقا اولویت نخست است، پیش از آنکه نجات‌دهندگان برسند—اما آیا کسی می‌داند دقیقاً کجا هستند؟ با پوشش ابرهای پایین آیا لاشه اصلاً دیده خواهد شد؟ آنچه دنبال می‌شود، فیلمی بقاء محور بهتر از متوسط است، با اتان هاوک (پارادو) و وینسنت اسپانو (بالبی) که در نقش‌هایی قابل‌قبول تلاش می‌کنند بازماندگان را بسیج کنند. کوشش‌شان برای سهمیه‌بندی شراب و شکلات بی‌نتیجه می‌ماند و میان این گروه عمدتاً متدیّن، مسائل اخلاقی و معنوی پدیدار می‌شود؛ آنها کم‌کم درمی‌یابند که نجات از میانهٔ این منطقهٔ مستعد بهمن بعید است و باید به نیاز فوری‌تر یعنی تأمین غذا رو بیاورند. آیا به آدم‌خواری تن خواهند داد؟ فیلم که بر اساس یک داستان واقعی ساخته شده هرچند به مشروعیت می‌افزاید، تا حدی از احساس خطر می‌کاهد—چون روشن است کسی باید زنده می‌ماند تا این ماجرا را نقل کند—اما مسیر نجات نهایی به‌خوبی سختی‌ها و آزمون‌هایی را که بر انسانیت و ایمان‌شان تحمیل شده نشان می‌دهد. فیلم خالی از طنز تلخ نیست و تصویربرداری از مناظر برفی با تصاویر خفقان‌آور داخل لاشهٔ هواپیما تضاد بصری جذابی ایجاد می‌کند، وقتی شانزده بازمانده برای گرما و پناه در بدنهٔ هواپیما جمع شده‌اند. فیلم کمی کش‌دار است و برخی موقعیت‌ها یک یا دو بار تکرار می‌شوند، اما کارگردان، فرانک مارشال، حس واقعی خطر را چنان منتقل می‌کند که به‌خوبی بی‌معنایی آن دستورالعمل‌های ایمنی پیش از پرواز را نشان می‌دهد.