فیلم Class of 1999 1990

یکی از نقدهایی که خواندم این فیلم را «سخیف و بی‌فکر» خوانده بود—در حالی که همین توصیف در مقام تحسین به‌جای خود نشسته بود؛ هرچه بگویم کم گفته‌ام. راستش این همان نوع فیلمی است که مرا تا پاسی از شب بیدار نگه داشت تا آن را ببینم. لذتی ساده و کودکانه، دقیقاً همان حس شاد و بی‌خیالِ پسربچه‌ی ده‌ساله. این فیلم برای کسانی ساخته...

یکی از نقدهایی که خواندم این فیلم را «سخیف و بی‌فکر» خوانده بود—در حالی که همین توصیف در مقام تحسین به‌جای خود نشسته بود؛ هرچه بگویم کم گفته‌ام. راستش این همان نوع فیلمی است که مرا تا پاسی از شب بیدار نگه داشت تا آن را ببینم. لذتی ساده و کودکانه، دقیقاً همان حس شاد و بی‌خیالِ پسربچه‌ی ده‌ساله. این فیلم برای کسانی ساخته شده که دنبال فیلم‌های پیچیده و جدی مثل Chinatown نیستند، بلکه می‌خواهند صرفاً تفریح بی‌دردسر داشته باشند. و چه چیزی بی‌فکرتر و مفرح‌تر از دبیرستان، معلمان رباتیک و گانگ‌های اغراق‌شده در یک نظام آموزشی پساآخرالزمانی؟ واقعیت این است که امروز این عناصر بیشتر از اینکه صرفاً لذت‌بخشِ یک فیلم درجه‌بی باشند، شبیه یک هجو دقیق و گویا عمل می‌کنند. پس اگر قرار است به‌خاطر داستان «احمقانه»، جلوه‌های ویژه ضعیف یا اغراقِ بیش از حد نقد منفی بدهید—واقعاً انتظار داشتید چه نوع فیلمی ببینید؟