انیمیشن Ratchet & Clank 2016

یک بازی محبوب دورهٔ پلی‌استیشن دست‌مایه‌ای بی‌دغدغه برای انیمیشن ماجراجویانهٔ علمی‌تخیلی کودکانه «رتچت و کلنک» بوده که روی پردهٔ بزرگ شکل بازیگوشانه‌ای از خود نشان می‌دهد. این ملودرام فضایی مناسب کودکان، با شهرتش میان طرفداران بازی‌های ویدیویی، می‌تواند برای گروه خردسالان چیزی شبیه «جنگ ستارگان» خردسالان تلقی شود. چه چیزی مانع است که تماشاگران خردسال این اقتباس سینمایی فضایی را دوست نداشته باشند؟ بالاخره شخصیت...

یک بازی محبوب دورهٔ پلی‌استیشن دست‌مایه‌ای بی‌دغدغه برای انیمیشن ماجراجویانهٔ علمی‌تخیلی کودکانه «رتچت و کلنک» بوده که روی پردهٔ بزرگ شکل بازیگوشانه‌ای از خود نشان می‌دهد. این ملودرام فضایی مناسب کودکان، با شهرتش میان طرفداران بازی‌های ویدیویی، می‌تواند برای گروه خردسالان چیزی شبیه «جنگ ستارگان» خردسالان تلقی شود. چه چیزی مانع است که تماشاگران خردسال این اقتباس سینمایی فضایی را دوست نداشته باشند؟ بالاخره شخصیت نترس و قهرمان‌مآب شبیه گربه—رتچت (لُمباکس) با لباس فضایی و همراه فلزی بامزه‌اش کلنک، که یادآور روبات دوست‌داشتنی و شرور R2-D2 هم هست، چه چیز بدی دارد؟ قهرمانان کهکشانی ما می‌خواهند جهان را نجات دهند و نوجوانان علاقمند به بازی‌های ویدیویی قطعاً از این خیال‌پردازی شاد لذت خواهند برد. متأسفانه «رتچت و کلنک» هیجان ملایم و کلیشه‌ای‌ای تولید می‌کند که در نگاه پیش‌بینی‌شده توانایی جلب کامل تخیل بچه‌ها را دارد. برای بقیه تماشاگران، این زوج بانمک—پشمالوی پرانرژی و قوطی فلزی همراهش—در میان کلیت فیلم کمی گم می‌شوند؛ کار نیمه‌قابل‌قبول و کندی از آب درآمده که بیشتر یک خوش‌خوری پاپکُرنی خانوادگی برای بچه‌هاست. کارگردانان کوین مونرو و جریکا کلِیند گاهی شور و شیطنت را خوب به تصویر می‌کشند؛ حتی پوستر فیلم با شعار «به بعضی سیارک‌ها لگد می‌زنیم» نوید همین لحن را می‌دهد. افسوس که روایت سبک و یک‌نواخت فیلم نتوانسته از چارچوب‌های مرسومش فرار کند؛ شاید بازی ویدیویی اصلی بیشتر هیجان بدهد تا این نمایش سینمایی که ویژگی متمایزی یا خلاقیتی در آن دیده نمی‌شود. در یک کلام، «رتچت و کلنک» ایمن و کلیشه‌ای است و هرگز جنبه‌های پیچیده‌تر داستان خیر و شر را که می‌توانست فیلم را جذاب‌تر کند، مطرح نمی‌کند—چیزی که حتی برای مخاطب خردسال هم می‌تواند کلیشه‌ای به‌نظر برسد، به‌خصوص وقتی انتظار دارند این محافظان سیاره‌ای دست‌کم چیزی فراتر از اقتباس بازی را ارائه دهند. رتچتِ جوان مکانیک (با صدای جیمز آرنولد تیلور، همان صداپیشهٔ بازی) رویایی است که آرزو دارد به نگهبانان کهکشانی بپیوندد؛ گروهی که در سیارهٔ او به خاطر مبارزه با جرم و جنایت شهرت دارند. این آرزو برای رئیس و مربی‌اش گریمروت (جان گودمن) نگران‌کننده است. در همین حال، رئیس دژخیم کهکشان، چِیرمن درِک (پال جایماتی)، سیارات را نابود می‌کند و به همین دلیل نگهبانان کهکشانی نیاز به جذب نیرو دارند. درِک را همراهانش—ربات ویکتور (سیلوستر استالونه) و دانشمند شیطانی دکتر نفاریوس (آرمین شیمرمن)—همراهی می‌کنند؛ آن‌ها روبات‌های قاتل می‌سازند تا نگهبانان را از میان بردارند. سؤال این است: آیا رتچت واقعاً می‌داند که با چه چیزی روبه‌روست وقتی آرزو دارد نگهبان کهکشانی شود؟ اوضاع با فرار یک خائن کوچک از میان ربات‌های درِک به شکل کلنک معیوب و طردشده (با صدای دیوید کی) عوض می‌شود؛ کلنک موفق می‌شود از شر ربات‌های شرور فرار کند و ماجراهای درونی را به نگهبانان اطلاع دهد. دیدار اتفاقی رتچت و کلنک و سپس خنثی کردن حملهٔ ربات‌های درِک، باعث می‌شود آن‌ها به‌خاطر تلاششان به حلقهٔ درونی تیم دعوت شوند. کاپیتان کوارک نسبت به این دو جوان شک دارد، اما دیگر اعضا آن‌ها را می‌پذیرند. هدف مشترک واضح است: متوقف کردن درِک و یاران شیطانی‌اش. با اینکه فیلم لحظاتی سرزنده و شوخی‌های بامزه دارد، «رتچت و کلنک» حس بازتکرارشدگی شدیدی دارد و آشکارا از آثار انیمیشنی دیگر و به‌ویژه شعار کلیشه‌ای «قهرمان جوان از سیاره‌ای دور برای نجات کهکشان» الهام گرفته است. صحنه‌های اکشن رنگارنگ و نبردهای فضایی بچه‌ها را سرگرم می‌کند و این دو شخصیت اصلی—رتچت پرجنب‌وجوش و کلنک بانشاط—زوجی بامزه و عجیب‌وغریب خلق می‌کنند. شرارت درِک و سرسپردگانش احتمالاً برای کودکان هیجان‌انگیز خواهد بود. هدف فیلم آشکاراً انتقال حس و حال بازی ویدیویی به پردهٔ سینماست؛ اگر قرار است فقط همان حس بازی را دوباره سرو کنند، سوال این است که چرا فیلم باید از قالب اولیه‌اش فراتر نرود و گاه تجربه‌ای تازه ارائه ندهد؟ در مجموع، این کمدی فضاییِ کودکانه برای مخاطب خردسال تماشایی و جذاب خواهد بود، اما برای بقیه تماشاگران تجربه‌ای صرفاً قابل‌قبول و تا حدی نه‌چندان نوآورانه است. --------- جنگجویان فضایی، دانشمند دیوانه، انتخاب‌شده و نجات سیاره. اسم را شاید شنیده باشم، اما آشنایی دقیقی نداشتم. برای من این اولین برخورد با این شخصیت‌های بازی بود. به نظرم فیلم شروع اول خوبی داشت؛ از کیفیت تولیدش لذت بردم ولی داستان را دوست نداشتم، چون من مخاطب هدف فیلم نیستم. می‌دانم بسیاری از بزرگسالان این فیلم را دوست داشتند، اما آن‌ها دلیل دیگری داشتند—آشنایی قبلی با بازی. چیزی که برایم جالب بود کیفیت بالای انیمیشن بود؛ باورم نمی‌شد فیلمی از این دست کیفیتی از لحاظ تصویر و حرکت شخصیت‌ها قابل‌مقایسه با دیزنی، پیکسار یا دریم‌ورکز داشته باشد. تنها چیزی که به ضرر فیلم بود، داستانش بود. اگر آن قسمت درست کار شده بود، می‌توانست از بهترین‌های سال باشد. راستش میل داشتم فقط به‌خاطر کیفیت انیمیشن نمرهٔ بیشتری بدهم؛ کارگردانان و همهٔ هنرمندان باید برای این بخش تحسین شوند. اگر کودک بودم، حتماً این فیلم را دوست می‌داشتم. بنابراین می‌گویم این فیلم را کودکان دوست خواهند داشت. منتقدان کودک که ندارند، در غیر این‌صورت فیلم بهتر قدردانی می‌شد. مشکل این است که منتقدان بزرگسال آن را نپسندیدند، اما خانواده‌هایی که بچه دارند ممکن است از آن لذت ببرند. چند نام بزرگ در فهرست صداپیشگان هست، اما این کمک شایانی به موفقیت فیلم نکرد. نوآوری خاصی در کار نیست؛ همه چیزهایی که در فیلم می‌بینید قبلاً در آثار دیگر استفاده شده است: جنگجویان فضایی، انتخاب‌شده، شرور، دانشمند دیوانه، خیانت—از «جنگ ستارگان» تا «نگهبانان کهکشان» این عناصر را دیده‌اید. این هم یکی از دلایل خوش نگذشتن من با فیلم است، با این حال فیلم هنوز تا حدی قابل تماشا است. امتیاز: 5/10