فیلم Black Christmas 2019

بیشتر شبیه «کریسمس روشن‌فکری» است؛ یک موعظهٔ وسواسانه و مردستیزانه، پر از خودبرتر‌بینی اخلاقی و شکایت‌های مرتبط با عدالت اجتماعی. فیلم Black Christmas (۲۰۱۹) صرفاً ضعیف است. قصه می‌کوشد هم فیلمی ترسناک باشد و هم حامل پیامی اجتماعی، اما کاملاً فراموش می‌کند که حتی ترسناک یا دست‌کم جذاب باشد. تنش واقعی وجود ندارد و همه‌چیز بسیار قابل‌پیش‌بینی است؛ انگار فیلم آن‌قدر مصمم است که حرفش را...

بیشتر شبیه «کریسمس روشن‌فکری» است؛ یک موعظهٔ وسواسانه و مردستیزانه، پر از خودبرتر‌بینی اخلاقی و شکایت‌های مرتبط با عدالت اجتماعی. فیلم Black Christmas (۲۰۱۹) صرفاً ضعیف است. قصه می‌کوشد هم فیلمی ترسناک باشد و هم حامل پیامی اجتماعی، اما کاملاً فراموش می‌کند که حتی ترسناک یا دست‌کم جذاب باشد. تنش واقعی وجود ندارد و همه‌چیز بسیار قابل‌پیش‌بینی است؛ انگار فیلم آن‌قدر مصمم است که حرفش را بزند که از عناصر مهمی مثل تعلیق، معما یا حتی داستان‌گویی خوب می‌گذرد. به‌جای یک اسلشر با ساخت و پرداخت آرام و تهدیدآمیز، تکه‌پاره‌ای شلوغ، عجول و به‌طرز غم‌انگیزی بی‌روح تحویل می‌دهد که خودش هم نمی‌داند چه می‌خواهد باشد. کارگردانی سطحی و ساده به‌نظر می‌رسد، گویی فقط قصد داشته‌اند سکانس‌ها را هرچه زودتر رد کنند. فیلم‌برداری هم هیچ ویژگی برجسته‌ای ندارد—صاف و خسته‌کننده، شبیه یک سریال تلویزیونی کم‌بودجه. بازی‌ها ناپایدارند؛ برخی از بازیگران تلاش می‌کنند فیلم را سر پا نگه دارند، اما فیلمنامه آن‌قدر ضعیف است که حتی بهترین اجراها هم نجات‌بخش نیستند. دیالوگ‌ها مصنوعی و زمخت است و لحظات دراماتیک را به‌جای تأثیرگذار، شعارگونه یا مضحک جلوه می‌دهد. ریتم فیلم نیز آشفته است: بعضی سکانس‌ها کش‌دار و بعضی دیگر از لحظات مهم با عجله عبور می‌کنند. فیلمنامه پر از نکات بی‌معنی است و حتی امور ساده هم منطقی به‌نظر نمی‌رسند. موسیقی یادمان‌ماندنی نیست و طراحی صدا نیز کار زیادی انجام نمی‌دهد؛ مسئله‌ای که در یک فیلم ترسناک به‌وضوح مشکل‌ساز است. در مجموع، فیلم تلاشی ضعیف هم در زمینهٔ وحشت و هم در ارائهٔ نقد اجتماعی است و در هر دو زمینه ناکام می‌ماند.