فیلم California Suite 1978

نیل سایمون در این روایت نه‌چندان هم‌دل و گاهی درهم‌وبرهم دربارهٔ چهار خانواده‌ای که در هتل مشهور بورلی هیلز اقامت دارند، خیلی در بهترین فرمش نیست. خانوادهٔ مطلقهٔ وارن — با بازی جین فوندی و آلن آلدا — بر سر آیندهٔ دختر نوجوان‌شان جر و بحث می‌کنند: مادر حضانت را دارد اما دختر می‌خواهد زمان بیشتری را با پدرش بگذراند و این موضوع باعث تردیدها...

نیل سایمون در این روایت نه‌چندان هم‌دل و گاهی درهم‌وبرهم دربارهٔ چهار خانواده‌ای که در هتل مشهور بورلی هیلز اقامت دارند، خیلی در بهترین فرمش نیست. خانوادهٔ مطلقهٔ وارن — با بازی جین فوندی و آلن آلدا — بر سر آیندهٔ دختر نوجوان‌شان جر و بحث می‌کنند: مادر حضانت را دارد اما دختر می‌خواهد زمان بیشتری را با پدرش بگذراند و این موضوع باعث تردیدها و خشم درون مادر می‌شود. ماروین (والتر متا) یک روز زودتر از همسرش میلی (ایلین می) می‌رسد و گرفتار رابطه‌ای با یک فاحشه می‌شود که نمی‌داند کی وقت بیدار شدن و رفتن است. ریچارد پرایور و بیل کازبی در نقش دو برادر به‌همراه همسران‌شان سفر می‌کنند و یک سهل‌انگاری در هتل باعث می‌شود یکی از زوج‌ها در لوکس‌ترین شرایط قرار بگیرد و دیگری در نوعی اتاق‌تک‌خواب ساده. در نهایت بهترین قسمت‌های فیلمنامه به مگی اسمیت و مایکل کین می‌رسد؛ آن‌ها زن و شوهری هستند که به‌خاطر نامزدی زن برای اسکار به شهر آمده‌اند. عصبی‌ شدن‌های آخرین لحظه، لرزش‌ها، مقدار زیادی جین و جستجوی پیاپیِ تأیید از سوی همسری عاشق اما نه چندان شورانگیز، بیشترین طنز ظریف و کنایه‌های اثر را فراهم می‌کند و این صحنه‌ها — که پس از نیمهٔ فیلم کم‌تر می‌شوند — بخش عمدهٔ ارزش دیدن فیلم را تشکیل می‌دهند. موقعیت‌های پرایور/کازبی و متا/می بیشتر ساختگی‌اند و به‌خوبی جواب نمی‌دهند و ملودرام ابتدای فیلم عمدتاً به فوندی فرصتی می‌دهد برای اجرای مونولوگ‌های طولانیِ گاه‌به‌گاهِ دقیق یا گزنده. فیلم تا حدی به ابعاد سطحی زندگی و شهرت طعنه می‌زند، اما ساختار اپیزودیک روایت برای من تا حدی تکه‌تکه و نه‌چندان خنده‌دار بود.