فیلم Repo Man 1984

گاهی این اتفاق می‌افتد؛ آدم‌ها ناگهان منفجر می‌شوند — علت: طبیعی. «ریپو من» یکی از آن فیلم‌هاست که هرچند در زمان اکران توسط بسیاری از منتقدان کنار گذاشته شد (نه راجر ایبرت؛ او عاشقش بود) و در گیشه هم عملکرد بسیار ضعیفی داشت، اما حالا همه انگار داد می‌زنند که از آن زمان عاشقش بوده‌اند. این دقیقاً تعریف یک فیلم کالت است؛ فیلمی که زیرزمینی شد،...

گاهی این اتفاق می‌افتد؛ آدم‌ها ناگهان منفجر می‌شوند — علت: طبیعی. «ریپو من» یکی از آن فیلم‌هاست که هرچند در زمان اکران توسط بسیاری از منتقدان کنار گذاشته شد (نه راجر ایبرت؛ او عاشقش بود) و در گیشه هم عملکرد بسیار ضعیفی داشت، اما حالا همه انگار داد می‌زنند که از آن زمان عاشقش بوده‌اند. این دقیقاً تعریف یک فیلم کالت است؛ فیلمی که زیرزمینی شد، مخاطب خودش را پیدا کرد و سپس دوباره سربرآورد و امروز همچنان مخاطبان کنجکاو و دوستدار سینما را می‌رباید. خلاصه داستان تا جای ممکن ساده است: امیلیو استیوِز نقش اوتو مادوکس، یک پانک لس‌آنجلسی، را بازی می‌کند که با فریب وارد کار پس‌گرفتن خودروها می‌شود. او زیر نظر باد (هری دین استانتون) آموزش می‌بیند و تبدیل به یک «ریپو من» کامل می‌شود، با تمام مزایا و خطرات آن شغل. اما وقتی یک شورلت مالیبو 1964 مرموز وارد منطقه می‌شود، همه چیز به هم می‌ریزد—هرکس یا به دنبال آن است یا توسط آن نابود می‌شود! زندگیِ یک «ریپو من» همیشه پرتنش است. فیلم ناب، جورجور و خارج از چارچوب است: عجیب، پانک، خنده‌دار و هوشمند. «ریپو من» جسورانه و چالش‌برانگیز است و لبه‌های طنزآمیزش ژانرها و زوایای جامعهٔ آمریکایی را می‌شکافد. آلیکس کاکس (چقدر جالب که چنین فیلم آمریکایی‌ای را یک بریتانیایی ساخته) این بخش کثیفِ لس‌آنجلس را با هیپی‌ها، عجیب‌الخلقه‌ها، پانک‌ها، موجودات بیگانه، دیوانه‌هایِ دانشمند، طرفداران فرضیهٔ یوفو، پلیس‌هایی با ظاهر و رفتار غیرمتعارف و خودِ ریپومن‌ها پر می‌کند؛ جماعتی رنج‌کشیده که زندگی آن‌ها را سخت کرده اما همیشه آمادگی یک جملهٔ تند، یک لبخند و یک شلیک را دارند. دیالوگ‌ها با روحیه‌ای جسورانه و شوخ‌طبع می‌درخشند؛ بعضی از جمله‌ها حتی امروز هم نقل‌قول می‌شوند. فیلم‌برداری رابی مولر تند و پرانرژی است و موسیقی متنِ راک فیلم حال و هوای خاصی به جهان عجیب و شگفت‌آور کاکس می‌دهد؛ از ایگی پاپ گرفته تا The Circle Jerks، Black Flag و The Plugz حضور دارند و به فضا کمک می‌کنند. اجراها بسیار دقیق و حساب‌شده‌اند: استانتون درخشان، استیوِز فوق‌العاده و تریسی والتر همان چیزی را نشان می‌دهد که طرفدارانش از قبل می‌دانستند—او بازیگر نقش‌های فرعی افسانه‌ای است. از ابتدا با صحنه‌ای که یک جفت پوتینِ دودکنان را نشان می‌دهد تا پایان درخشان علمی–تخیلی، «ریپو من» ضربه‌گیر است. یک بار دیدنِ آن کافی نیست؛ البته هستند کسانی که یک‌بار دیده‌اند و آن‌قدر ازش متنفر شده‌اند که دیگر حاضر نیستند دوباره تماشا کنند، اما این ناراحت‌کننده است، چون تکرار تماشا ضروری است: هرچقدر فیلم کاکس را بیشتر ببینی، طنازی دیوانه‌وار و شوخ‌طبعانه‌اش بیشتر معنی پیدا می‌کند. امتیاز: 9/10