فیلم Mr. Hobbs Takes a Vacation 1962

خب، ما «هاگتس» را داشتیم و فرانسوی‌ها «مسیو هلو» را، پس منصفانه است که آمریکایی‌ها هم «آقای هابز» را داشته باشند تا نسخهٔ خود از تعطیلات خانوادگی کابوس‌وار را نشان دهند. همهٔ چیزی که روجِر (جیمز استیوارت) واقعاً می‌خواهد، رفتن به ساحل همراه همسرش پگی (مورین اوهارا) و صرف وقت باکیفیتِ بدون کار خاص است؛ اما اوهارا این را فرصتی مناسب می‌بیند تا کل خانواده...

خب، ما «هاگتس» را داشتیم و فرانسوی‌ها «مسیو هلو» را، پس منصفانه است که آمریکایی‌ها هم «آقای هابز» را داشته باشند تا نسخهٔ خود از تعطیلات خانوادگی کابوس‌وار را نشان دهند. همهٔ چیزی که روجِر (جیمز استیوارت) واقعاً می‌خواهد، رفتن به ساحل همراه همسرش پگی (مورین اوهارا) و صرف وقت باکیفیتِ بدون کار خاص است؛ اما اوهارا این را فرصتی مناسب می‌بیند تا کل خانواده را جمع کند، شامل دو نوه هم می‌شود. روجِر صراحتاً از این فکر وحشت‌زده است؛ او چندان حس پدری ندارد و بچه‌هایش بین ۱۰ تا ۱۸ سال سن دارند، به‌علاوه دو دختر متأهلش. بیشتر بچه‌ها نسبت به بی‌تفاوتی پدر خوشحالند: دَنی (مایکل برنز) فقط می‌خواهد جلوی تلویزیون سریال‌های تکراری ببیند و کیتی (لوری پیترز) تازه براکت دندان گرفته و اصلاً دلش نمی‌خواهد با کسی حرف بزند. خانه‌ای که اجاره کرده‌اند، به‌زور با زنگ‌زدگی، پوسیدگی و حسن‌نیت سرپا مانده؛ لوله‌کشی به اندازهٔ هوا دمدمی‌مزاج است و خدمهٔ خانه—برِندا—به‌زودی آنها را ترک می‌کند. بعد از چند روز چنین وضعی، روجِر تقریباً از کلافگی دیوانه می‌شود تا اینکه خبر رقصی در شهر می‌رسد و راهی می‌شوند. در ابتدا کیتی برای پیدا کردن همراه رقص مشکل دارد، اما با مداخله و پرداخت ۵ دلار از سوی پدر، جو جوان و خوش‌تیپ (فابیان) او را به رقص می‌آورد. آیا این فقط یک معاملهٔ مالی به‌حساب می‌آید یا ممکن است چیزی فراتر از آن شکل بگیرد؟ آیا روجِر قرار نیست به ساحل برود و دیگر بازنگردد؟ فیلم لحظات خوشایندی دارد، عمدتاً به‌خاطر بازی استیوارت که همیشه زمان‌بندی کمدی منحصربه‌فردی داشت و این با بازی اوهارا که خوب بلد است لبخند ایجاد کند، به‌خوبی هماهنگ می‌شود. فابیان هم تلاش می‌کند ریش چانه‌ای بگذارد—در زمانی که خیلی‌ها حتی نمی‌دانستند این مدل ریش چیست—و چند طعنهٔ دوستانه هم به روش‌های تربیتی وجود دارد که بیشتر نشان‌دهندهٔ تفکر منطقی تا واکنش‌های آنی است. تنها یک آهنگ کوتاه در فیلم هست که با یکی از نامحتمل‌ترین زد و خوردهایی که ممکن است ببینید—و در میان بخار رخ می‌دهد—خنثی می‌شود. اگر روزی نیاز به مدرکی دربارهٔ آشفتگیِ سازمان‌دهی تعطیلات خانوادگی داشتید، این فیلم آن را به‌وفور نشان می‌دهد؛ تماشای آن به‌راحتی یادآور می‌شود—هرچند شاید کمی طولانی—که بعد از تعطیلات هم به یک تعطیلات نیاز دارید.