فیلم Joe Versus the Volcano 1990

پیام خوب، فیلم قابل قبول، هرچند واقعاً عجیب این توصیف تقریباً خلاصهٔ این فیلم ۱۹۹۰ با بازی تام هنکس است؛ مردی بدبخت که در شغلی بی‌روح گیر افتاده. بعد از اینکه متوجه می‌شود شش ماه بیشتر زنده نخواهد ماند، پیشنهادی را می‌پذیرد که چند هفته به خوش‌گذرانی بگذراند و سپس در آتشفشانی در یک جزیرهٔ نامشخص در اقیانوس آرام خود را فدا کند. از همان ابتدا...

پیام خوب، فیلم قابل قبول، هرچند واقعاً عجیب این توصیف تقریباً خلاصهٔ این فیلم ۱۹۹۰ با بازی تام هنکس است؛ مردی بدبخت که در شغلی بی‌روح گیر افتاده. بعد از اینکه متوجه می‌شود شش ماه بیشتر زنده نخواهد ماند، پیشنهادی را می‌پذیرد که چند هفته به خوش‌گذرانی بگذراند و سپس در آتشفشانی در یک جزیرهٔ نامشخص در اقیانوس آرام خود را فدا کند. از همان ابتدا فیلم نشان می‌دهد که بیش از آنکه واقع‌گرا باشد، جنبهٔ خیال‌پردازانه دارد. پیام خوبی دربارهٔ نفروختن زندگی‌ات — یعنی رویاهایت — به قیمت هر دستمزدی که در کارخانهٔ محل یا جای دیگری پیشنهاد می‌شود، دارد. اما پردهٔ پایانی در فضایی کارتونی شبیه «جزیره گلیگن» بی‌رمق می‌شود. مگ رایان نقش مکمل را در سه نقش ایفا می‌کند. نمره: C+ صبور باشید، چون اوضاع کمی مبهم است. به‌خاطر دارم این فیلم را از یک ویدئوکلوپ مستقل کوچک در شهرمان کرایه کردم؛ زمانی که برای چند سال فروش فیلم‌های بزرگسالان را متوقف کرده بودند و اتاق پشتی را به بتامکس و لیزردیسک اختصاص داده بودند تا بعدتر به ساختمانی بزرگ‌تر نقل مکان کنند. یادم است وقتی ده ساله بودم با پدرم با دوچرخه آنجا می‌رفتیم. پوستر فیلم را در یکی از دو پنجرهٔ کوچک دیدم، تازه‌های دیگر روی قفسه را هم به یاد دارم، و اینکه این فیلم را روی نوار ویدئویی (VHS) کرایه کردم همراه با یک نوار بتای کارتونی «Danger Mouse». بعد فکر می‌کردم فیلم درام است به‌خاطر شروعش؛ از صحنهٔ چمدان‌ها خندیدم، از اوجِ آتشفشانی حسابی خنده‌ام گرفت، و تقریباً همین‌ها را به یاد دارم. اما نکته این است که یادم می‌آید خندیده‌ام، و این همان چیزی است که اهمیت دارد. «جو در برابر آتشفشان» فیلمی بسیار غیرمتداول و متفاوت است، اما پیام مرکزی‌اش پیام آشنایی است: زندگی ارزش زندگی کردن دارد، و این موضوع زمانی معنا و اهمیت بیشتری پیدا می‌کند که زندگی آرام‌آرام در حال کم‌رنگ شدن است و به پایان نزدیک می‌شود؛ و شاید شرایطی که تا آن نفس آخر به وجود آورده شده، فرصتی برای تأمل فراهم کند. چقدر وحشتناک خواهد بود اگر فقط شاهد پشت‌سرهم فرصت‌های از دست‌رفته و «اگرها...»یی باشیم که از این فرصت‌های ازدست‌رفته ناشی شده‌اند. زندگی‌ای پر از انتخاب‌های بد و شکست‌های کامل کم‌تر از زندگی‌ای است که هدر رفته باشد؛ اما زندگی‌ای که هیچ دستیابی و دستاوردی در آن نیست؟ زندگی‌ای که در آن هیچ ریسکی گرفته نشود، واقعاً وجودی خسته‌کننده است، و امیدوارم هیچ‌یک از ما برای فهمیدن این حقیقت نیاز به پریدن در آتشفشان نداشته باشیم.