فیلم Hard Times 1975

فیلمی دیگر از والتر هیل با بازیگران برجسته؛ چارلز برانسون، جیمز کابرن و استروثر مارتین از بازیگران مورد علاقه‌ام هستند. داستان دربارهٔ یک بوکسور خیابانی در دوره رکود بزرگ است که با یک قمارباز عصبی و یک معتاد به مورفین همراه می‌شود. من این فیلم را در طول بیش از چهل سال زندگی‌اش بارها دیده‌ام و ارزش وقت‌گذاشتن دارد. در Hard Times، چارلز برانسون نقش چینی...

فیلمی دیگر از والتر هیل با بازیگران برجسته؛ چارلز برانسون، جیمز کابرن و استروثر مارتین از بازیگران مورد علاقه‌ام هستند. داستان دربارهٔ یک بوکسور خیابانی در دوره رکود بزرگ است که با یک قمارباز عصبی و یک معتاد به مورفین همراه می‌شود. من این فیلم را در طول بیش از چهل سال زندگی‌اش بارها دیده‌ام و ارزش وقت‌گذاشتن دارد. در Hard Times، چارلز برانسون نقش چینی را بازی می‌کند، مردی آواره که در دوران رکود بزرگ به لوئیزیانا می‌رود و در مسابقات غیرقانونی بوکس با دست‌خالی شرکت می‌کند که توسط شریک جدیدش اسپنسر «اسپید» وید (جیمز کابرن) ترتیب داده می‌شوند. فیلم اولین تجربه کارگردانی والتر هیل است و تهیه‌کننده آن لارنس گوردون است؛ از دیگر بازیگران می‌توان به جیل آیرلند، استروثر مارتین، مارگارت بلی، مایکل مک‌گوایر و رابرت تسیر اشاره کرد. فیلم، اگر اجازه بدهید از ضرب‌المثل استفاده کنم، دست‌وپا نمی‌زند؛ فیلمنامه محکم است (والتر هیل همراه برایان گاینداف و بروس هنستل) و خوشبختانه به موعظه‌گری یا نصیحت‌های اخلاقی دربارهٔ دوران رکود و روزگار سخت نمی‌پردازد. این فیلم مردان سرسختی را نشان می‌دهد که برای گذران زندگی تلاش می‌کنند؛ احترام در میانشان هست، اما زندگی خشن و بی‌رحم هم به نمایش گذاشته می‌شود. خشونت فیلم، هرچند ممکن است برای برخی شدید باشد، اما موثر و هوشمندانه است و هیل به‌خوبی نشان می‌دهد که این مردان در زمانه‌ای بسیار آشفته استادِ کار خود هستند. برای این بوکسیورها، این شیوهٔ کسب روزی حقیقتی مستقیم و مشخص است. تلخی فیلم متوجه کسانی خارج از حلقهٔ مبارزه است؛ صحنه‌ای که چینی خرسی را در قفس می‌بیند و حیوان با ناله‌ای شبیه به رنج می‌غرّد، بدون اینکه چینی چیزی بگوید، مقدار زیادی معنا منتقل می‌کند. به‌طور عجیبی، می‌توان Hard Times را یک فیلم دوره‌ای برانگیزاننده خواند: لوکیشن‌ها کاملاً مناسب قصه‌اند و یک نقطهٔ مقابل غنی برای خشونتی که میان مردان رخ می‌دهد فراهم می‌آورند — شاید زمینی که ارزش جنگیدن دارد. فیلم محکم و گزنده است و حضور برانسون به‌عنوان نقش اول کمک بزرگی است. درست است که کابرن از نظر وزنهٔ بازیگری درخشش دارد، اما برانسون چینی را به‌گونه‌ای مرموز و جذاب نگه می‌دارد. چینی وفادار است و ظرفیت دوست‌داشتن دارد؛ دربارهٔ گذشته‌اش چیزهای زیادی نمی‌دانیم، اما کنترل و بازداری در بازی برانسون باعث شده از بارگذاری توضیحات اضافی و پس‌زمینه‌های زائد صرف‌نظر شود. فیلم دربارهٔ یک نقطهٔ مشخص در سفر یک آدم است و به‌ویژه مرحلهٔ بعدی آن سفر را نشان می‌دهد — مرحله‌ای که ما، به لطف بازی برانسون، به‌طور مستقیم همراهش می‌شویم. اجرای کم‌ادا و در عین حال تاثیرگذار آقای بوخینسکی تحسین‌برانگیز است. جیل آیرلند نیز با بازی تاثیرگذاری در نقش دختری سرخورده که دلِ چینی را می‌برد بسیار خوب عمل می‌کند، و استروثر مارتین هم به‌عنوان معتاد و کارگر درمانی غیرمجاز که اسپید برای مداوای جراحت‌های چینی به او می‌آورد، همیشه قابل‌اطمینان است. این فیلمی درخشان و کمتر قدردانی‌شده از دههٔ هفتاد است که بخش‌هایی از تاریخ را بدون تکلف و بدون تکیه بر احساسات اغراق‌آمیز یا تمثیل‌های عامه‌پسند بازآفرینی می‌کند؛ خون، هوش و زور در پرده‌ای از امید قرار گرفته‌اند. ۸/۱۰