فیلم کره‌ای Dark Nuns 2025

هشدار: افشاگری داستان (اسپویل) فیلم کره‌ای ۲۰۲۵ «راهبه‌های سیاه» (Black Nuns) دنباله‌ای بر فیلم فراطبیعی ۲۰۱۵ «کشیشان سیاه» (Black Priests) است، اما برای تماشای این دنباله لزومی به دیدن قسمت اول نیست؛ «راهبه‌های سیاه» فیلم مستقلی است و در طرح، پیچش‌ها و اجرا تا حدود زیادی مشابه قسمت قبل عمل می‌کند. نکات مثبت - به دیالوگ‌های شیطان بیشتر پرداخته شده است. - حرف‌های شیطان با محتوای کتاب مقدس هم‌راستا...

هشدار: افشاگری داستان (اسپویل) فیلم کره‌ای ۲۰۲۵ «راهبه‌های سیاه» (Black Nuns) دنباله‌ای بر فیلم فراطبیعی ۲۰۱۵ «کشیشان سیاه» (Black Priests) است، اما برای تماشای این دنباله لزومی به دیدن قسمت اول نیست؛ «راهبه‌های سیاه» فیلم مستقلی است و در طرح، پیچش‌ها و اجرا تا حدود زیادی مشابه قسمت قبل عمل می‌کند. نکات مثبت - به دیالوگ‌های شیطان بیشتر پرداخته شده است. - حرف‌های شیطان با محتوای کتاب مقدس هم‌راستا و مستقیم‌تر است. - صحنه‌های تسخیر و درگیری روحی زمان بیشتری روی پرده دارند. - فیلم رویکرد واقع‌گرایانه‌تری دارد؛ کمتر به عناصر کلیشه‌ای و عجیب و غریب متوسل شده (مثلاً صحنه‌های سوسک‌واره یا نمایش ناگهانی قدرت شیطان پس از اسارت). - مسأله «پزشکی در برابر دین» در مواجهه با تسخیر روح به‌خوبی مدیریت شده. - واکنش شکاکان در مواجهه با تسخیر روح پررنگ شده و مورد توجه قرار گرفته است. - رابطه و توازن بین کاتولیسیزم و شمن‌گرایی کره‌ای به‌خوبی نشان داده شده است. نواقص - بسیاری از صحنه‌ها بازتکرارِ صحنه‌های فیلم «کشیشان سیاه» هستند؛ جا داشت خلاقیت بیشتری به خرج دهند. - بعضی دیالوگ‌ها همان دیالوگ‌های پیش‌درآمد بودند؛ لزومی ندارد صرفاً به‌خاطر ادای احترام به اثر قبلی عینِ دیالوگ‌ها تکرار شوند، خصوصاً وقتی خود سکانس‌ها مشابه‌اند و تماشاچی قبلاً در جریان قرار گرفته است. - برای شخصیت اصلی پس‌زمینه واضح و قانع‌کننده‌ای ارائه نشده؛ صرف اینکه قرار است در پایان فدا شود کافی نیست — باید رابطه تماشاگر با او عمیق‌تر ساخته می‌شد تا قربانی‌اش معنا و عمق بیشتری داشته باشد. فداکاری او سطحی به نظر می‌رسید: «چاره‌ای ندارم، بالاخره می‌میرم، پس خودم انتخاب می‌کنم.» قطعاً دلایل عمیق‌تری پشت تصمیم سریع او وجود داشت که فیلم آنها را کافی توضیح نداد. - شخصیت ثانویه اگرچه پیش‌زمینه روشنی داشت، عملاً کاری برای انجام دادن به او داده نشده بود؛ کمتر از نقش دستیار بود و صرفاً جنبهٔ کمکی داشت. از آنجا که قرار است این شخصیت زنده بماند و با کشیشِ «کشیشان سیاه» همراه شود، باید دیالوگ‌ها، وظایف و زمانِ حضورش در فیلم بیشتر می‌بود تا حق او ادا شود. نکات آزاردهنده / بدترِ قضیه - سکانس پایانی در شهر کاملاً غیرضروری و نامنسجم بود، به‌خصوص حضور موش‌ها/آفات؛ عجیب بود که در خیابان‌های مجاور همه‌چیز به‌قانونیِ عادی پیش می‌رود و هیچ چیز غیرعادی دیده نمی‌شود. زمان‌بندی هم نامتناسب بود: آنها به حومه شهر نزدیک بودند اما باید به‌میان شهر رانندگی می‌کردند تا به کلیسا برسند — احتمالاً نیم‌ساعت راه. حتی اگر کلیسای کاتولیک نزدیک شهرشان نبود، لزومی نداشت حتماً کلیسایی در وسطِ شهر پیدا شود. فیلم خط آسمان شهر را هم نشان داده بود تا ثابت کند خانهٔ کودک در شهر نیست. - چرا باز هم «مار» استفاده شده اما با نامی متفاوت؟ در «کشیشان سیاه» یکی از دوازده دیو بزرگ با عنوان مار مطرح شده و آن مار شکست خورده بود. در «راهبه‌های سیاه» باید موجود متفاوتی انتخاب می‌شد؛ آیا همه‌شان مارند؟ یا می‌خواستند از اژدها اجتناب کنند؟ اگر از توهین به کاتولیک‌ها نمی‌ترسند، نباید از توهین به کسانی که اژدها را می‌پرستند نیز ترس داشته باشند. جمع‌بندی و نکات تکمیلی - «راهبه‌های سیاه» یک هراسِ شیطانیِ آرام و تدریجی است. ایدهٔ مقابله با موجودی کم‌نظیر و قدرتمند — که به‌صورت «دوک جهنم» و یکی از ژنرال‌های قدرتمند شیطان مطرح می‌شود — خوب کار شده و احساس تهدید و دلهره از طریق دیالوگ‌ها و دستکاری انسان‌ها و محیط منتقل می‌شود؛ این موجود کسی نیست که بتوان با او شوخی کرد. - نوآوریِ قرار دادن دو راهبه در نقش انجام‌دهندگان بیرون‌راندن (exorcism) به‌جای کشیش، جالب است و هوشمندانه به درامی مکبِر و تقریباً مادری تبدیل شده است. - مشکل اصلی فیلم طولانی بودن و پراکندگی است؛ حواشی و زیرپوسته‌های کش‌دار تمرکز روی داستان اصلی را تضعیف می‌کنند. اگر فیلم به هستهٔ داستانی خود وفادارتر می‌ماند و کمتر از موضوع اصلی منحرف می‌شد، قطعا بهتر عمل می‌کرد. - همچنین، فیلم بار دیگر به مسئلهٔ جنسیت و نادیده‌گرفتنِ ارزش زنانه توسط مردان می‌پردازد؛ درگیر شدن سریع در یک پروندهٔ تسخیر و نادیده گرفته شدنِ توانایی‌های زنانه به‌خاطر جنسیتشان از نکاتِ ملموس روایت است. - (قابل ذکر است که اعدادی که شیطان در فیلم می‌گوید تصادفی به نظر نمی‌رسند.)