فیلم Blow-Up 1966

با نگاهی به کوپهٔ رولزرویس او که در لندن با آن رفت‌وآمد می‌کند، «توماس» جوان (دیوید همنگز) مردی موفق به‌نظر می‌رسد. او به‌عنوان عکاس در میان چهره‌های سرشناس و پرزرق‌وبرق دنیای تهی شهرت امرارمعاش می‌کند؛ نوشیدن، مواد مخدر و روابط جنسی هر وقت و هر کجا که بخواهد در دسترس او هستند—اگرچه لذت‌بخش‌اند، اما کافی نیستند. شبی در پارک چشمش به زوجی می‌افتد و از...

با نگاهی به کوپهٔ رولزرویس او که در لندن با آن رفت‌وآمد می‌کند، «توماس» جوان (دیوید همنگز) مردی موفق به‌نظر می‌رسد. او به‌عنوان عکاس در میان چهره‌های سرشناس و پرزرق‌وبرق دنیای تهی شهرت امرارمعاش می‌کند؛ نوشیدن، مواد مخدر و روابط جنسی هر وقت و هر کجا که بخواهد در دسترس او هستند—اگرچه لذت‌بخش‌اند، اما کافی نیستند. شبی در پارک چشمش به زوجی می‌افتد و از آن‌ها عکس می‌گیرد؛ «جین» (ونسا رِدگریو) از این کار خوشش نمی‌آید و خواستار نگاتیوها می‌شود. او فرصت تفریح می‌بیند و با او شوخی می‌کند؛ نه‌تنها درمی‌یابد که جین واقعاً برای به‌دست‌آوردن آن‌ها مصرّ است، بلکه وقتی نگاتیوها را بررسی می‌کند متوجه می‌شود که تصادفاً صحنهٔ یک قتل را ثبت کرده است. چه کسی چه‌کار با چه کسی انجام داده، چرا، و او از این ماجرا که اکنون او را برانگیخته چه چیزی می‌تواند به‌دست آورد؟ دقیقاً چه اتفاقی افتاده و جین چه نقشی در این میان دارد؟ فیلم از ابتدا تا انتها حال‌وهوایی شاداب و بوهمیاییِ دههٔ ۱۹۶۰ دارد و همنگز در نقش شخصیتی نسبتاً ناخوشایند، دست‌کاری‌کننده و عاشق‌پیشه درخشان ظاهر می‌شود. رِدگریو هم خوب از آب درآمده؛ آسیب‌پذیری شخصیت او—هرچند هنوز انگیزهٔ آن روشن نیست—با عمیق‌تر شدن رازها به‌خوبی نشان داده می‌شود. رده‌بندی X فیلم بیشتر به‌خاطر نمایش صریح بدن است؛ فیلم چیز خونین یا گرافیکی‌ای برای ترساندن تماشاگر ندارد، بلکه تریلری است که در فضایی از خوش‌گذرانی و ولخرجی رخ می‌دهد؛ رِدگریو نقش فردی نسبتاً مردد در این فضا را بازی می‌کند، در حالی که همنگز کاملاً طبیعی به‌نظر می‌رسد. بله، فیلم کمی تاریخ‌گذشته به‌نظر می‌رسد، اما داستانِ آن همچنان جذاب است و ارزش تماشا را دارد.