فیلم Salò, or the 120 Days of Sodom 1975

واقعاً باید به پیِر پائولو پازولینی ادای احترام کرد - او حقیقتاً تخیل شگفت‌انگیزی داشت. در این فیلم، داستان گروهی از نه جوان مرد و زن روایت می‌شود که توسط چهار مقام فاشیست قدرتمند دستگیر شده و به‌عنوان سوژه در بازی‌های تحقیرآمیز و دردناک جنسی، تحقیر و سوءاستفاده به کار گرفته می‌شوند. قبل از دیدن این فیلم به من هشدار داده شد که شکلات نخورم...

واقعاً باید به پیِر پائولو پازولینی ادای احترام کرد - او حقیقتاً تخیل شگفت‌انگیزی داشت. در این فیلم، داستان گروهی از نه جوان مرد و زن روایت می‌شود که توسط چهار مقام فاشیست قدرتمند دستگیر شده و به‌عنوان سوژه در بازی‌های تحقیرآمیز و دردناک جنسی، تحقیر و سوءاستفاده به کار گرفته می‌شوند. قبل از دیدن این فیلم به من هشدار داده شد که شکلات نخورم و در اواخر این تصویر غریب از بی‌رحمی، فساد و استثمار، به وضوح مشخص شد که چرا - و من این نکته را دوباره تأکید می‌کنم. فیلم به شدت ناامیدکننده‌ای است. هیچ جنبه نجات‌بخش و مثبتی در آن وجود ندارد. آیا این فیلم تمثیلی است؟ شاید پازولینی در حال انتقاد از آنچه که او آغاز فرهنگ دور انداختنی می‌دانست، باشد. شاید تصویر انسانیت در حالت‌های غیرقابل تحمل، دیدگاه او را درباره آنچه که از انسانیت تا میانه دهه ۱۹۷۰ به وجود آمده، ارائه می‌دهد. به هر حال، این فیلم واقعاً تماشای ناراحت‌کننده‌ای است و با وجود اینکه احساس کردم پایان آن تا حد زیادی شامل مجازات مناسب بود، هنوز هم نتوانستم به‌طور کامل با این تجسم بی‌رحمی انسان نسبت به هم‌نوع خود کنار بیایم. شک دارم که هرگز دوباره آن را تماشا کنم، اما در سینمایی که آن را تماشا کردم، پر از تماشاچی بود و بعداً در بار در مورد آن گفت‌وگوی زیادی انجام شد... واقعاً نمی‌توان از این حقیقت فرار کرد که این فیلم مرزهای هنر آزاردهنده را جابه‌جا می‌کند! بسیاری آن را بیمارگونه خواهند نامید. من شک دارم که هدف این فیلم بیشتر درباره فساد و بی‌انسانی فاشیسم، فساد سیاسی، دیکتاتوری و اخلاق باشد. من کار مارکیز دو ساد را که این فیلم بر اساس آن ساخته شده است، مطالعه نکرده‌ام. **امکان "غیرقابل دیدن" کردن یک فیلم وجود ندارد، بنابراین اگر تصمیم به تماشای آن دارید، آماده باشید.** قبل از تماشای آن، به من به‌عنوان "ترسناک" توصیف شد و مطمئن نیستم که واقعاً ژانر فیلم را به درستی به تصویر می‌کشد. نمی‌توانم ژانر فیلمی را که به‌خوبی آن را توصیف کند، به ذهن بیاورم. شاید هرگز دوباره آن را تماشا نکنم یا تصاویری که در ذهنم حک شده را فراموش کنم. اما به من چالش کشید تا درباره موضوعات سیاسی و اجتماعی مختلفی فکر کنم که هنوز هم بسیار مرتبط هستند.