فیلم The Ballad of Little Jo 1993

قبل از دیدن این فیلم، اشتباه نکنید و آن را با کمدی‌های پوشش جنسی مثل «تاتسی» یا «خانم داب‌فایر» یکی ندانید. گرچه بر مبنای یک داستان واقعی ساخته شده، کارگردان گرینووالد از بسیاری از قراردادهای غربی و هالیوودی عبور می‌کند و یکی از بهترین وسترن‌های دههٔ نود را ارائه می‌دهد. سوزی ایمیس نقش جو را بازی می‌کند؛ زنی که به‌طرز خطرناکی به بعضی مردان بد...

قبل از دیدن این فیلم، اشتباه نکنید و آن را با کمدی‌های پوشش جنسی مثل «تاتسی» یا «خانم داب‌فایر» یکی ندانید. گرچه بر مبنای یک داستان واقعی ساخته شده، کارگردان گرینووالد از بسیاری از قراردادهای غربی و هالیوودی عبور می‌کند و یکی از بهترین وسترن‌های دههٔ نود را ارائه می‌دهد. سوزی ایمیس نقش جو را بازی می‌کند؛ زنی که به‌طرز خطرناکی به بعضی مردان بد اعتماد می‌کند. پس از فرار به غرب و رها کردن پسری که از ازدواج به‌دنیا آمده بود، تقریباً توسط دو سرباز مورد تعرض قرار می‌گیرد. برای پنهان شدن از آن‌ها، لباس مردانه می‌پوشد و صورتش را زخمی می‌کند و کم‌کم با این چهرهٔ جدید ابزار بقا و کسب نیازهایش را فراهم می‌آورد. پرسی (ایان مک‌کلن)، که زن‌ستیز است، او را می‌پذیرد چون فکر می‌کند جو جوانی مرد است. جو کم‌کم با فرانک (بو هاپکینز) که یکی از بهترین اجراهای سال‌های اخیرش را دارد دوست می‌شود و یک مزرعه گوسفندداری راه می‌اندازد. او عاشق تین‌من، مردی چینی (دیوید چونگ) که مجبورش کرده بود آشپزش را استخدام کند، می‌شود و در نهایت باید در برابر یک شرکت بزرگ دامداری که می‌خواهد جای پایی پیدا کند و گوسفندداران را بیرون براند مقابله کند. ایمیس در صحنه‌های مردانه شبیه اریک استولتز است و کاملاً قابل‌باور ظاهر می‌شود. مک‌کلن و رنه اوبرژونوآ نقش‌های کوچک اما تعیین‌کننده‌ای به‌عنوان شخصیت‌های میانسال پدری دارند که جو به آن‌ها اعتماد می‌کند ولی در نهایت رویش برمی‌گردانند. بو هاپکینز در نقش همسایه‌ای که جو او را تحمل، دوست و دوباره تحمل می‌کند عالی است. چونگ تین‌من را به‌صورت مردی بیمار، معتاد به تریاک و دارای زخم‌های زندگی بازی می‌کند — او برای این نقش کاملاً مناسب است. هدر گراهام هم نقش کوچکی دارد و تا جای ممکن از آن استفاده می‌کند. یکی از شگفتی‌های فیلم آن است که چه چیزهایی نیست: خبری از صحنه‌های شیرین به سبک «ینتل» که جو به‌عنوان مرد عاشق مردی شود، نیست. جنگ با شرکت دامداری، که معمولاً نقطهٔ کلیشه‌ای یک وسترن است، هرگز داستان را تحت‌الشعاع قرار نمی‌دهد یا به نتیجه‌ای پیش‌پاافتاده ختم نمی‌شود. صحنه‌های پایانی، وقتی جو بی‌پرده می‌شود، در نگاه اول تقریباً شبیه هجو‌اند، ولی با تأمل بعدی بسیار صادقانه و تأثیرگذار از کار در می‌آیند، به‌ویژه واکنش فرانک. دوربین گرینووالد فیلمی کوچک را به حماسه‌ای بدل می‌کند و مناظر خیره‌کنندهٔ مونتانا را به نمایش می‌گذارد. فیلم‌نامه هم بسیار هوشمندانه است و هرگز به دنبال خنده‌های ارزان یا بهره‌کشی سطحی‌ای که کارگردان دیگری ممکن بود به آن رو آورد، نمی‌رود. من «The Ballad of Little Jo» را قویاً توصیه می‌کنم.