فیلم Hansel & Gretel: Witch Hunters 2013

فیلم فانتزی-اکشنی خوش‌ساخت است. تماشای مجدد جما آرترتون جالب است و جلوه‌های ویژه خوب‌اند، اما چیز قابل‌توجه دیگری ندارد. این فیلم را بیشتر برای اکشن و جلوه‌های ویژه‌اش می‌بینید و تقریباً هیچ چیز دیگر. از این نظر فیلمی عالی است. داستان اصیلِ هانسل و گرتل صرفاً بهانه‌ای است تا ماجرا در زمان بزرگسالی آن‌ها، به‌عنوان شکارچیان جادوگر، دنبال شود. فیلم تقریباً سراسر اکشن است و خشونت و...

فیلم فانتزی-اکشنی خوش‌ساخت است. تماشای مجدد جما آرترتون جالب است و جلوه‌های ویژه خوب‌اند، اما چیز قابل‌توجه دیگری ندارد. این فیلم را بیشتر برای اکشن و جلوه‌های ویژه‌اش می‌بینید و تقریباً هیچ چیز دیگر. از این نظر فیلمی عالی است. داستان اصیلِ هانسل و گرتل صرفاً بهانه‌ای است تا ماجرا در زمان بزرگسالی آن‌ها، به‌عنوان شکارچیان جادوگر، دنبال شود. فیلم تقریباً سراسر اکشن است و خشونت و صحنه‌های خونینِ نسبتاً شدیدی دارد؛ مناسب کودکان نیست، که به نظرم نکته مثبت است. اگر آن را ساده و به فرم یک فیلم خانوادگی درجه PG کرده بودند، احتمالاً آن‌قدر دوستش نداشتم. از دید من، زوج هانسل و گرتلِ سرسخت که به شیوه‌های مختلف با جادوگرها مقابله می‌کنند، بسیار لذت‌بخش‌اند. جلوه‌های ویژه بد نیستند و سلاح‌های ترکیبیِ قرون‌وسطایی-مدرن که هانسل و گرتل به کار می‌برند، ظاهر جالبی دارند؛ شاید خیلی واقعی نباشند، اما خودِ جادوگرها هم که واقعی نیستند. خودِ جادوگرها طراحی جالبی دارند و تجمعِ جادوگران در پایان فیلم مجموعه‌ای تاریک و عجیب از موجودات را رقم می‌زند. شخصیتِ مأمور قانون ساده‌لوح در سراسر فیلم مرا آزار داد؛ احمقیتِ او برایم آزاردهنده بود و دوست داشتم سرنوشتش کمی طولانی‌تر نمایش داده شود. هرچند دست‌آخر سرنوشت متناسبی نصیبش شد. در کل از فیلم خیلی لذت بردم. اگر انتظار دارید صرفاً یک بازسازیِ ساده از هانسل و گرتل ببینید، احتمالاً ناامید می‌شوید. من می‌دانستم چه نوع فیلمی می‌خواهم تماشا کنم و از تماشای آن لذت بردم. سطحِ خشونت و صحنه‌های خونین، از جمله انفجار سرها و له شدن انسان‌ها توسط ترول‌ها، من را شگفت‌زده کرد، ولی همان‌طور که گفتم، به نظرم درست همان‌طوری ساخته شده که تهیه‌کننده/کارگردان می‌خواست. ادامه‌ای پرانرژی و جذاب بر افسانه جنگلی دربارهٔ نابودی جادوگران شیطانی. فیلم در آلمان قرون‌وسطایی روی می‌دهد؛ هانسل و گرتل (جرمی رنر و جما آرترتون) حالا بزرگ‌سال و شکارچیان مؤثر جادوگرند و در جامعه قهرمان به‌شمار می‌آیند. وقتی چندین کودک ناپدید می‌شوند، آن‌ها رد ماجرا را تا یک گردهمایی شوم به رهبری جادوگری بزرگ (فامکه یانسن) دنبال می‌کنند. پیهلّا ویتالا نقش یک دهقان سرخ‌مو را بازی می‌کند که به جادوگری متهم شده است. اگر فیلم‌هایی مانند Season of the Witch و عناصر افسانه‌ای را با هم ترکیب کنید، تقریباً تصویری از این فیلم خواهید داشت. در میان آثار معاصر می‌توان Dracula Untold و Snow White and the Huntsman را مقایسه کرد، اما این فیلم در مجموع برتر به نظر می‌رسد. فیلم از ابتدا تا انتها پرانرژی است؛ جما در نقش قهرمانِ بی‌ملاحظه درخشان است و رنر هم از پس نقش برآمده. جادوگرها واقعاً شرور و شایستهٔ نابودی‌اند که همین روشِ عملِ خواهر و برادر است. اکشن هیجان‌انگیز و صحنه‌های خونینِ زیادی دارد، بعضی‌وقت‌ها آن‌قدر اغراق‌آمیزند که خنده‌دار می‌شوند؛ حتی یک ترول افتضاح هم هست. از نظر بصری فیلم چشم‌نواز است؛ اگر از ماجراجویی‌های تاریک در دل جنگل خوشتان می‌آید و فانتزی را می‌پذیرید، این فیلم را از دست ندهید. زمان فیلم حدود ۱ ساعت و ۲۸ دقیقه است و به‌طور کامل در آلمان فیلم‌برداری شده است. نمره: A فیلم شاید بهتر از این می‌شد اگر صرفاً به یک ماجرای سادهٔ شکار جادوگرها می‌پرداخت و ما را درگیر پس‌زمینهٔ خانوادگی نسبتاً خسته‌کننده‌ای نمی‌کرد که درواقع همه‌چیز را شلوغ می‌کند. اگر با افسانه آشنایید می‌دانید هانسل (جرمی رنر) و خواهرش گرتل (جما آرترتون) توسط یک جادوگر به خانه‌ای از شیرینی‌ها فریب داده شدند؛ خوشبختانه آن‌ها توانستند موقعیت را برگردانند و خودِ جادوگر بود که داخل تنور رفت. ده سال بعد این دو خواهر و برادر افسانه‌ای شده‌اند و مرتباً برای پاک‌سازی روستاها فراخوانده می‌شوند. در یکی از این مأموریت‌ها متوجه می‌شوند ماهِ خونینِ پیش‌رو قرار است نیروی یک دسته جادوگر را تقویت کند، جادوگرانی که قبلاً چند کودک بی‌گناه را دزدیده‌اند تا آن‌ها را به‌عنوان مواد در یک خوراک عجیب استفاده کنند. آیا آن‌ها می‌توانند این نقشهٔ جذاب را ناکام بگذارند؟ در مسیر، دوستان و دشمنانی پیدا می‌کنند و در نهایت به یک پایان نسبتاً تماشایی اما تاحدی ناامیدکننده می‌رسند. شیمیِ بین رنر و آرترتون کم و بیش حس می‌شود اما آرترتون خیلی تأثیرگذار نیست؛ فامکه یانسن در نقش مورریلِ شرور خوب ظاهر شده است. وقتی کار می‌کند، فیلم ریتم تند و لذت‌بخشی دارد، اما دیالوگ‌ها بیش از حد است و وقتی به گذشتهٔ آن‌ها وارد می‌شویم، من شروع کردم به پرت‌شدن حواسم. از نظر تصویربرداری و جلوه‌های بصری فیلم در پردهٔ بزرگ بهتر به نظر می‌رسد، اما فرصتِ تاریک‌تر و شرورتر کردن این افسانه و خلق چیزی ماندگارتر از دست رفته است. به‌صرف تماشا شدن خوب است، اما به‌یادماندنی نیست.