فیلم All the Colours of the World Are Between Black and White 2023

با اینکه در سال‌های اخیر جامعه LGBTQ+ پیشرفت اجتماعی قابل‌توجهی داشته، هنوز جاهایی در دنیا هست که اعلام هویت جنسی (coming out) هم پرسش‌برانگیز و هم نگران‌کننده است. در برخی موارد چنین قدمی مسائل جدی‌ای درباره پذیرش اجتماعی، حفظ خود و پیامدهای قانونی ایجاد می‌کند و حتی ممکن است افراد را وادار کند که نسبت به احساسات و گرایش‌های طبیعی خود تردید کنند تا بتوانند...

با اینکه در سال‌های اخیر جامعه LGBTQ+ پیشرفت اجتماعی قابل‌توجهی داشته، هنوز جاهایی در دنیا هست که اعلام هویت جنسی (coming out) هم پرسش‌برانگیز و هم نگران‌کننده است. در برخی موارد چنین قدمی مسائل جدی‌ای درباره پذیرش اجتماعی، حفظ خود و پیامدهای قانونی ایجاد می‌کند و حتی ممکن است افراد را وادار کند که نسبت به احساسات و گرایش‌های طبیعی خود تردید کنند تا بتوانند در جامعه جایگاهی پیدا کنند. چنین وضعیتی در نیجریه رخ می‌دهد، موضوعِ اثر اولِ باباتونده آپالوو، فیلم‌ساز نیجریه‌ایِ مقیم بریتانیا. در اولین فیلم بلندش، آپالوو داستان بمبینو (توپه تديلا)، پیک موتورسیکلت، را روایت می‌کند که با باوا (رییو دیوید)، عکاسِ جوانی که آرزوی موفقیت دارد، آشنا و دوست می‌شود. آنچه بینِ آنها شکل می‌گیرد فراتر از دوستی عادی است، اما به‌خاطر تابوهای اجتماعی، غیرقانونی‌بودن چنین رابطه‌ای و فشار مداوم اِفِینوا (مارتا اهینومه اورییر)، همسایه‌ای که می‌خواهد همسر بمبینو شود، این رابطه نوپا همچنان در حدِ فاصله‌ای محتاطانه باقی می‌ماند. بمبینو نسبت به گرایش جنسی خود دچار تردید است، در حالی که باوا باور دارد میان آن دو قرار است رابطه‌ای عمیق‌تر و معنادار شکل بگیرد. آیا این اتفاق خواهد افتاد؟ فیلم این پرسش را می‌کاود در حالی که مردان با احتیاط و تردید دورِ یکدیگر می‌چرخند و می‌کوشند بفهمند قدم بعدی چیست. واقعیت این است که ریتم فیلم گاهی کند به‌نظر می‌رسد، اما در شرایطی که شخصیت‌ها قرار دارند این کندی قابل درک است. این رویکرد به فیلم‌ساز اجازه می‌دهد داستان را به‌شکلی حسی و همراه با تنش جنسی کافی روایت کند؛ تنشی که با کادرهای دقیق تصویر تقویت می‌شود و بسیاری از نماها به بازیگران امکان می‌دهد تنها با حالت چهره و زبان بدن، عمقِ احساسات را منتقل کنند. لحن، پیام و سبکِ فیلم یادآور «مون‌لایت»ِ برنده اسکارِ بری جنکینز (2016) است؛ مقایسه‌ای که در فرهنگی که غالباً وجود افراد همجنسگرا را انکار می‌کند، معانی قابل‌توجهی دارد. فیلم تصویری آگاهی‌بخش از بخشی از جامعه ارائه می‌دهد که بسیاری آن را نمی‌شناسند یا به رسمیت نمی‌شناسند. مانند همتای آمریکایی‌اش، تماشاگر باید با صبر به این فیلم فرصت دهد تا بسط پیدا کند؛ در پایان فیلمی دلنشین، بیدارکننده و در مجموع پاداش‌دهنده به دست می‌آید.