فیلم هندی The Hundred-Foot Journey 2014

اوم پوری و خانواده‌اش به‌خاطر خشونت مجبور به ترک خانه‌شان در هند می‌شوند و مدتی کوتاه به لندن می‌آیند تا اینکه به یک جامعه روستایی در فرانسه نقل‌مکان می‌کنند، جایی که او ساختمانی فرسوده را روبه‌روی رستورانی ستاره‌دار میشلن کشف می‌کند. اولین بازدیدشان از آن خرابه خوش‌یُمن نیست: همسایه‌ی جدیدشان، خانم مالوری (دیم هلن میرن)، به‌شدت از چیزی که به‌وضوح فکر می‌کند شأن محل را...

اوم پوری و خانواده‌اش به‌خاطر خشونت مجبور به ترک خانه‌شان در هند می‌شوند و مدتی کوتاه به لندن می‌آیند تا اینکه به یک جامعه روستایی در فرانسه نقل‌مکان می‌کنند، جایی که او ساختمانی فرسوده را روبه‌روی رستورانی ستاره‌دار میشلن کشف می‌کند. اولین بازدیدشان از آن خرابه خوش‌یُمن نیست: همسایه‌ی جدیدشان، خانم مالوری (دیم هلن میرن)، به‌شدت از چیزی که به‌وضوح فکر می‌کند شأن محل را پایین می‌آورد ناخشنود است، اما او بی‌اعتنایی می‌کند، مکان را می‌خرد و پس از بازسازی برای شب افتتاح آماده می‌شود. در این میان، پسر بااستعداد و نسبتاً خوش‌تیپ او، حسن (مانیش دایال)، راهی دیپلوماتیک‌تر در پیش می‌گیرد و با کارمند خانم مالوری، مارگریت (شارلوت لوبن)، دوست می‌شود؛ او چند کتاب درباره‌ی آشپزی فرانسوی به حسن می‌دهد و حسن شروع به تجربه‌گری می‌کند. بقیه‌ی داستان کاملاً قابل پیش‌بینی است، اما نویسندگان وقت گذاشته‌اند تا چند شخصیت دوست‌داشتنی بسازند و در کنار آن لج‌بازی، کلیشه‌های ملایم و نوعی احساساتی‌گری را نیز وارد کنند تا نشان دهند تنها آشپزی‌ها نیستند که می‌توانند به‌خوبی ترکیب شوند. هلن میرن به‌وضوح از بازی در این نقش لذت می‌برد و با اوم پوری که در بهترین فرم خود است، رابطه‌ای صمیمی و جذاب دارد — نبرد این دو غرغرو بسیار سرگرم‌کننده است و برای شهردار پیر و بیچاره (میشل بلان) دلسوزی می‌کنید، هرچند به نظر می‌رسد خودش هم مقدار زیادی غذای لذیذ رایگان گیرش آمده باشد. دایال هم جذابیتی به نقش خود می‌افزاید و کل فیلم همان حس خوبِ پس از یک وعده غذای دلپذیر همراه با یک شراب قرمز مناسب را منتقل می‌کند.