فیلم کره ای Teo-neol 2016

عنوان همه‌چیز را می‌گوید. خلاصه‌اش را که خواندم فوراً می‌دانستم چه انتظاری باید داشته باشم. ممکن است برای سینمای کره تجربه‌ای تازه باشد — دست‌کم برای من اولین بار بود که چنین چیزی در یک فیلم کره‌ای می‌دیدم — ولی از سینمای جهانی نمونه‌های زیادی دیده‌ام و بیشترشان را دوست داشتم. این فیلم خیلی بهتر از نمره‌ای بود که اینترنت به آن داده بود. داستان...

عنوان همه‌چیز را می‌گوید. خلاصه‌اش را که خواندم فوراً می‌دانستم چه انتظاری باید داشته باشم. ممکن است برای سینمای کره تجربه‌ای تازه باشد — دست‌کم برای من اولین بار بود که چنین چیزی در یک فیلم کره‌ای می‌دیدم — ولی از سینمای جهانی نمونه‌های زیادی دیده‌ام و بیشترشان را دوست داشتم. این فیلم خیلی بهتر از نمره‌ای بود که اینترنت به آن داده بود. داستان بدون اتلاف وقت آغاز می‌شود؛ خبری از مقدمه‌چینی‌های طولانی نیست و وقتی بخش‌های هیجان‌انگیز ماجرا شروع می‌شود، همه‌چیز را رو می‌کند. حوالی دو ساعت؛ روایت مکرراً بین مردی که در تونلی ریزش‌کرده گرفتار شده و بیرون که مردم و تیم نجات جمع شده‌اند، جابه‌جا می‌شود. مثل هر فیلم هم‌موضوع دیگری، کلی کلیشه به‌کار برده، اما تلاش برای اجتناب از آن‌ها دیده می‌شود. وقتی بخش مهمی وارد داستان می‌شود معمولاً می‌توانی حدس بزنی بعداً چه اتفاقی می‌افتد؛ از آنجایی که برخی چیزها اجتناب‌ناپذیرند، در قسمت پایانی رها می‌شوند تا وقت رویشان تلف نشود. مردی پس از یک فاجعه برای زنده ماندن می‌جنگد. نکتهٔ تعجب‌آورش این است که با وجود دفن شدن زیر کوهی عمیق، توانسته سیگنال تلفن همراه بگیرد — چیزی که برایم باورکردنی نبود — و وضعیتش را به بیرون اطلاع می‌دهد. به‌زودی همه برای نجات او دست‌به‌کار می‌شوند. فیلم کاملاً جدی نیست؛ کمی کنایه و هجو دارد. اگر هدف فیلم همین بوده یا نه، حداقل من چند خندهٔ خوب از دلش بیرون کشیدم. یادم انداخت از Peepli (Live) و آن سیرک رسانه‌ای که در چنین موقعیت‌هایی شکل می‌گیرد؛ و متأسفانه همین است وضعیت رسانه‌ها در روزگار ما، به‌خاطر رقابت میان‌شان. «ضعیف نباش و نگو می‌می‌روم، فقط زنده بمان.» مرد گرفتار باید تا رسیدن تیم نجات که ممکن است یک هفته یا بیشتر طول بکشد، خود را از نظر غذا و آب تأمین کند. اشاره‌ای هم به حادثهٔ شیلی و فیلم The 33 شده است. بخش او ترکیبی از 127 Hours، Buried و آن فیلم شیلیایی است. اتفاقات و پیچش‌های زیادی رخ می‌دهد؛ گاهی شاید بیش از حد، انگار برای افزودن محتوا، اما در کل خوب جواب می‌دهد. در دنیای بیرون هم عقب نمی‌ماند؛ شخصیت‌های خاص خودش و رخدادهای جداگانه دارد. هم خنده‌دار است و هم نقاط ضعف را برجسته می‌کند؛ به‌ویژه رسانه‌ها و چگونگی سوءاستفادهٔ سیاست‌مداران از چنین حوادثی برای تبلیغات. همچنین سراغ شرکت‌های ساختمانی و کارهای بی‌کیفیت‌شان برای سود هم رفته‌اند. این موضوعات را کاویده‌اند ولی عمیق نشده‌اند، چون خواسته‌اند فیلم سبک‌تر و سرگرم‌کننده‌تر بماند تا صرفاً آموزنده و آگاهی‌بخش. روایت فیلم دائماً جذاب است؛ طولانی اما روان و سریع روایت می‌شود. از نظر بصری فیلم خوب ساخته شده و همه‌چیز طبیعی و قابل‌باور به نظر می‌رسد؛ تشخیص کارهای CGI از اشیاء واقعی در صحنه‌های فاجعه دشوار است. اما جزئیات فنی مثل نحوهٔ حفاری یا فضای توخالی که او در آن زنده مانده، کمتر قابل‌قبول‌اند. هر چه روایت جلو می‌رود بعضی نکات حتی ناممکن‌تر به نظر می‌رسند، یا حداقل به‌نظر می‌رسد سازندگان خواسته‌اند برای پایان دادن به داستان این‌گونه نشانشان دهند. بخشی از پایان کمی رها می‌شود، اما این بهتر از کش‌دادنِ نیم‌ساعتِ اضافی است. بازیگران همگی خوب‌اند؛ همه نقششان را خوب اجرا کرده‌اند، اما مورد علاقه‌ام اوه دال-سو بود — مثل همیشه نقش مکملش را دوست داشتم. فیلم اثر بزرگی نیست، اما خوب و پذیرفتنی‌ست و در نهایت ارزش دیدن را دارد. به کسانی که مرددند پیشنهاد می‌کنم و به طرفداران سینمای کره‌ای در خارج از کره. امتیاز: 7.5/10