فیلم Tone-Deaf 2019

««تون‌دِف» داستان یک فیلم کوتاه را در قالب یک اثر بلند روایت می‌کند. فیلمی تنبل، بی‌خلاقیت، ضعیف نوشته‌شده، تصویربرداری یکنواخت و بازیگری تأسف‌آور. هر نکتهٔ مثبتی که ممکن بود داشته باشد — پتانسیل کمدی، عناصر روایت منحصربه‌فرد، بازیگران قابل‌احترام — کنار گذاشته شده تا به جای آن پیامی قدیمی دربارهٔ تفاوت نسل‌ها ارائه شود. آنچه باقی می‌ماند تلاشی بی‌هدف، خسته‌کننده و کش‌دار برای ساختن یک...

««تون‌دِف» داستان یک فیلم کوتاه را در قالب یک اثر بلند روایت می‌کند. فیلمی تنبل، بی‌خلاقیت، ضعیف نوشته‌شده، تصویربرداری یکنواخت و بازیگری تأسف‌آور. هر نکتهٔ مثبتی که ممکن بود داشته باشد — پتانسیل کمدی، عناصر روایت منحصربه‌فرد، بازیگران قابل‌احترام — کنار گذاشته شده تا به جای آن پیامی قدیمی دربارهٔ تفاوت نسل‌ها ارائه شود. آنچه باقی می‌ماند تلاشی بی‌هدف، خسته‌کننده و کش‌دار برای ساختن یک فیلم ترسناک است. تنها دلیلی که ممکن است تماشاگر را به فریاد وادارد، کلافگی و حوصله‌سررفتگی است.» - چارلی دیوید پیج «کمدی-ترسناک نسبتاً قابل‌قبولی که اجرای جسورانهٔ رابرت پاتریک را در یکی از نقش‌های نسبتاً خوب او در سال‌های اخیر نشان می‌دهد و آماندا کرو در برخی لحظات به‌خوبی از پس نقشش برمی‌آید. چند صحنهٔ جالب دارد که من دوست داشتم؛ از جمله صحنه‌ای که شخصیت کرو در حالت توهم با پدر درگذشته‌اش گفت‌وگو می‌کند که صحنهٔ خوبی بین کرو و ری وایز بود. در مجموع اثر برجسته‌ای نیست و در برخی جاها (هم از سوی پاتریک و هم کرو) حالت نصیحت‌آمیز به خود می‌گیرد—که می‌دانم بخشی از عناصر کمدی تاریک است—با این حال برای کرایه پیشنهاد می‌شود. امتیاز: 3 از 5.» «می‌دانم نقاط ضعفی که در «تون‌دِف» وجود دارد، خودِ مقصود فیلم است، اما نمی‌دانم آیا همین موضوع آن‌ها را قابل‌پذیرش‌تر می‌کند یا نه. امتیاز نهایی: دو ستاره — نکاتی داشت که برایم جذاب بود، اما محصول نهایی ضعیف است.»