فیلم Gretel & Hansel 2020

با اینکه تا حدی عجیب (و شاید کمی شرم‌آور) باشد، من با داستان اصلی‌ای که فیلم بر اساس آن ساخته شده آشنا نبودم. وقتی داستان را خواندم، حس آشنایی پیدا کردم، اما به هر حال، ندانستن جزئیات پیش از دیدن فیلم بهترین روش من برای آماده شدن است. از این اقتباس ترسناک از گرتل و هنسل تا حدی کنجکاو بودم و حضور سوفیا لیلیس در...

با اینکه تا حدی عجیب (و شاید کمی شرم‌آور) باشد، من با داستان اصلی‌ای که فیلم بر اساس آن ساخته شده آشنا نبودم. وقتی داستان را خواندم، حس آشنایی پیدا کردم، اما به هر حال، ندانستن جزئیات پیش از دیدن فیلم بهترین روش من برای آماده شدن است. از این اقتباس ترسناک از گرتل و هنسل تا حدی کنجکاو بودم و حضور سوفیا لیلیس در نقش اول برایم هیجان‌انگیز بود. درمورد فیلم نظر دوگانه‌ای دارم: از نظر تولیدی بسیار جالب و گیراست، اما در روایت احساسات و کشش عاشقانه به‌خصوص در یک‌سوم پایانی دچار ضعف است. ابتدا باید بگویم سوفیا لیلیس در نقش گرتل عالی است. بازی‌هایش در IT و IT: Chapter Two را دوست داشتم و می‌دانستم او استعداد ویژه‌ای دارد. حالا نقش مناسبی به او رسیده که بار زیادی از داستان را بر دوش می‌کشد و او با تعادل خوبِ احساسات، شخصیت گرتل را به زیبایی درآورده و نشان می‌دهد که در پروژه‌های ژانر وحشت آینده‌ای دارد. عشق گرتل به برادرش از راه‌های هم مهربانانه و هم سرد نشان داده می‌شود، که رابطه آن‌ها را کمتر مثل یک قصه و بیشتر واقع‌گرایانه جلوه می‌دهد. حضور سم لیکی در نقش هنسل به‌عنوان اولین تجربه بازیگری‌اش خوشایند است؛ گرچه مشخص است هنوز در تجربه کم‌کار است، اما آزاردهنده نیست و چند دیالوگ خوب را هم ارائه می‌دهد. آلیس کریگه هم نقش جادوگر شرور را با کلیشه‌ای بودن، اما به‌طرزی عجیب جذاب اجرا می‌کند. با این حال، آنچه بیش از همه مرا با خود همراه نگه داشت، تصاویر زیبا و موسیقی متن اعتیادآورِ فیلم بود (فضای موسیقی تا حدی یادآور دهه ۸۰). طراحی تولید و صحنه محیطی غوطه‌ورکننده می‌سازند و موسیقی رابین کودِر تقریباً هر صحنه را ارتقاء می‌دهد. فیلم‌برداری گالو الیوارس سبکی غیرمعمول دارد که به‌سادگی تنش و تعلیق ایجاد می‌کند. از نظر فنی فیلم در این جنبه‌ها واقعاً شگفت‌انگیز است و سطحی که انتظار نداشتم را ارائه می‌دهد. با این وجود، همه‌چیز در نهایت به دو مؤلفه اصلی هر فیلم بازمی‌گردد: فیلمنامه و شخصیت‌ها. اگرچه گرتل خوب پرداخت شده، به نظر می‌رسد سایر شخصیت‌ها نیاز به دقت بیشتری داشتند. مشکل اصلی همان فیلمنامه است. فیلم با روایت و توضیحات سنگین آغاز می‌شود؛ چیزی که زمان زیادی از فیلم می‌گیرد و تا حدی غیرضروری به نظر می‌رسد، چون بعضی اطلاعات بعدها دوباره تکرار می‌شود. این پیش‌گویی‌ها یا نشانه‌گذاری‌ها بخش دوم را قابل پیش‌بینی می‌کنند و صادقانه بگویم، کمی خسته‌کننده می‌شود. پایان‌بندی هم چندان رضایت‌بخش نیست. وقتی نتواند روایت را به‌درستی ببندد، احساس ناامیدی سخت قابل‌اجتناب است. این از آن فیلم‌هایی است که قطعاً بین منتقدان و تماشاگران تقسیم می‌شود: گروه اول شاید تا پایان با جنبه‌های فنی جذب شوند، اما مخاطبان عادی که صرفاً دنبال سرگرمی‌اند از ریتم کند فیلم ممکن است دلخور شوند. در مجموع، گرتل و هنسل فیلم ترسناکی غیرمعمول است. از نظر فنی در سطح بهترین‌های ژانر قرار دارد، اما فیلمنامه خلاقیت و کیفیت کلی لازم را ندارد. روایت قابل‌پیش‌بینی و ریتم کند معمولاً ویژگی مثبتی نیست. با این حال سوفیا لیلیس بازیگر برجسته‌ای در نقش اصلی است، فیلم‌برداری گالو الیوارس منحصر به‌فرد است، طراحی تولید و صحنه فضا را کاملاً غوطه‌ورکننده می‌کنند و در نهایت موسیقی رابین کودِر بیش از همه جلب توجه می‌کند. آوز پرکینز در مقام کارگردان توانایی‌های خوبی نشان می‌دهد، اما نیمه دومِ کم‌جذاب‌تر و پایان ناخوشایند باعث شده فیلم به پتانسیل واقعی‌اش نرسد. امتیاز: C+