فیلم Rosencrantz & Guildenstern Are Dead 1990

«روزنکرانتس و گیلدنسترن باید در تئاتر بمانند.» این فیلم شاید نشان‌دهندهٔ آن باشد که هر نمایش موفقی برای سینما مناسب نیست. روزنکرانتس و گیلدنسترن دو شخصیت فرعیِ «هملت»ِ ویلیام شکسپیر هستند که برای مخاطبان عادی، جز آشنایان سینما و ادبیات، چندان به‌یادماندنی نیستند؛ در نمایشنامه حضوری تقریبا کم‌اهمیت دارند. این‌جا اما آن‌ها نقش‌های محوری را برعهده دارند و تماشاگر را دعوت می‌کنند که داستان را از...

«روزنکرانتس و گیلدنسترن باید در تئاتر بمانند.» این فیلم شاید نشان‌دهندهٔ آن باشد که هر نمایش موفقی برای سینما مناسب نیست. روزنکرانتس و گیلدنسترن دو شخصیت فرعیِ «هملت»ِ ویلیام شکسپیر هستند که برای مخاطبان عادی، جز آشنایان سینما و ادبیات، چندان به‌یادماندنی نیستند؛ در نمایشنامه حضوری تقریبا کم‌اهمیت دارند. این‌جا اما آن‌ها نقش‌های محوری را برعهده دارند و تماشاگر را دعوت می‌کنند که داستان را از منظر آن‌ها ببیند. در تئاتر چنین رویکردی می‌تواند جالب باشد، اما در سینما و برای مخاطب عام که شناخت زیادی از «هملت» ندارد، ایده‌ای چندان موفق به نظر نمی‌رسد. گری اولدمن و تیم راث با بازی‌های درخشان و توانمندشان نقش‌ها را به‌خوبی زنده می‌کنند و به‌واسطهٔ آن‌ها فیلم از تبدیل شدن به اتلاف کاملِ وقت نجات می‌یابد. در گفتگوهای بین دو شخصیت، مقدار زیادی سخنان عبث و بی‌معنی وجود دارد که ممکن است خسته‌کننده شود، اما عموما کار می‌کند، هرچند تعجب‌آور نیست. سایر بازیگران فرصت یا متریال درخوری برای درخشش ندارند، بنابراین به‌جز قهرمانان اصلی، فیلم از شخصیت‌های برجستهٔ دیگری تهی به نظر می‌رسد. از نظر فنی تأکید بیشتر روی طراحی لباس و دکور است. نمی‌توانم بگویم دقت تاریخی چشمگیری وجود دارد؛ به‌طور تاریخی زندگی هملت در دانمارک حدود سال ۱۰۰۰ میلادی قرار دارد، اما آن‌چه می‌بینیم بیشتر حال‌وهوای رنسانس را دارد که به‌مراتب نزدیک‌تر به عصر شکسپیر است. با این حال این موضوع برایم مشکل‌زا نبود، چرا که همه‌چیز تخیلی است و می‌توان آن را در هر دوره‌ای قرار داد. چیزی که دشوارتر است تحمل آن، حس ظریف تماشای نوعی نمایش ضبط‌شده به‌جای یک فیلم سینمایی است.