فیلم Reawakening 2024

این فیلم پتانسیل تبدیل‌شدن به یک درام جذاب درباره فقدان، سوگ و دلتنگی را داشت، اما چیدمان روایی‌اش برایم کار نکرد. «جان» (جرد هریس) و همسرش «مری» (جولیت استیون‌سون) زندگی زناشویی خوشی دارند، اما مشخص می‌شود دخترشان «کلر» سال‌ها پیش تحت تأثیر یک دوست پسر بد قرار گرفته و از خانه فرار کرده بود. پلیس پیشنهادی برای مطرح‌کردن کمپینی به مناسبت سالگرد ناپدیدشدن او مطرح...

این فیلم پتانسیل تبدیل‌شدن به یک درام جذاب درباره فقدان، سوگ و دلتنگی را داشت، اما چیدمان روایی‌اش برایم کار نکرد. «جان» (جرد هریس) و همسرش «مری» (جولیت استیون‌سون) زندگی زناشویی خوشی دارند، اما مشخص می‌شود دخترشان «کلر» سال‌ها پیش تحت تأثیر یک دوست پسر بد قرار گرفته و از خانه فرار کرده بود. پلیس پیشنهادی برای مطرح‌کردن کمپینی به مناسبت سالگرد ناپدیدشدن او مطرح می‌کند و بعد ناگهان دختری (ارین دافرتی) در آشپزخانه‌شان ظاهر می‌شود که دانسته‌های خصوصی زیادی درباره این زوج دارد و ادعا می‌کند کلر گمشده است. مری با نوعی اضطراب مادری دل‌نگران و تا حد زیادی بی‌قید او را می‌پذیرد، اما جان بسیار شکاک‌تر است و این اختلاف رفته‌رفته رابطه‌شان را تحت فشار قرار می‌دهد. پدر بر انجام آزمایش DNA تأکید می‌کند، ولی به‌نظر من نه به‌قدر کافی قاطع؛ با وجود شک‌های جدی او، قصه اجازه می‌دهد که این دختر از آسیب‌پذیری مادر سوءاستفاده کند بدون اینکه پدر مداخله‌ای قاطع برای اثبات یا رد هویت او داشته باشد. می‌دانم چنین موقعیت‌هایی سیاه و سفید نیستند، اما با توجه به ادامه تحقیقات پلیس و سرنخ‌هایی که می‌توانست هویت او را ثابت یا نقض کند، احساس کردم مسیر قصه تا اندازه‌ای مصنوعی و گاه کمی بی‌رحمانه می‌شود. کارگردان ورجینیا گیلبرت التهاب را به‌خوبی کنترل کرده و برای مضمونی احساساتی، شخصیت‌ها را بدون اغراق هدایت می‌کند، اما من نیمه‌ی دوم اثر را از دید یک مردی که لابد همسر و مسئولیت را دوست داشته و برای دختری که ده سال ندیده احساس مسئولیت می‌کرد، کمی غیرقابل‌باور یافتم. عملکرد استیون‌سون در این نقش‌های زمینی خوب است، با هریس جفت و جور می‌شود و فیلم به دیدن می‌ارزد، اما در مجموع تا حدودی غیرواقعی است. فیلمی فوق‌العاده که عمیقاً احساساتم را درگیر و در آخر هم مرا تحت تأثیر قرار داد — و برنده شد. این فیلم مرا شکست، اما به‌شیوه‌ای خوب و تصفیه‌کننده. تنها نقدم این است که جرد هریس هرگز دختری که ادعا می‌شود کلر است را در آغوش نمی‌گیرد؛ شاید این خصوصیت شخصیت اوست، یا شاید صرفاً طبع مردان بریتانیایی چنین باشد. در غیر این صورت، درامی بسیار احساساتی است.