فیلم The Divided Heart 1954

یک شب در زنگ در خانه‌شان، زندگی «اینگا» (کورِنِل بورچِرز) و همسرش «فرانتس» (آرمین دالن) دچار آشوب می‌شود. زنی از ادارهٔ بازگرداندن کودکان پس از جنگ می‌آید تا بررسی کند که پسرشان «تونی» (میشل ری) را از کجا به‌دست آورده‌اند. آن‌ها به او اطمینان می‌دهند که تونی را به‌صورت قانونی به فرزندی پذیرفته‌اند، اما پس از چند پرسش ابتدایی خبر می‌گیرند که مادرش «سونیا» (ایوون...

یک شب در زنگ در خانه‌شان، زندگی «اینگا» (کورِنِل بورچِرز) و همسرش «فرانتس» (آرمین دالن) دچار آشوب می‌شود. زنی از ادارهٔ بازگرداندن کودکان پس از جنگ می‌آید تا بررسی کند که پسرشان «تونی» (میشل ری) را از کجا به‌دست آورده‌اند. آن‌ها به او اطمینان می‌دهند که تونی را به‌صورت قانونی به فرزندی پذیرفته‌اند، اما پس از چند پرسش ابتدایی خبر می‌گیرند که مادرش «سونیا» (ایوون میچل) خواهان بازگشت او به خانهٔ خود است. دادگاه باید دربارهٔ سرنوشت پسر تصمیم بگیرد و در باقی‌ماندهٔ فیلم شاهدیم که به‌صورت استعاری، «مادر نان» و «مادر خون» وارد جدالی می‌شوند. فیلم این وضعیت را با ظرافت به تصویر می‌کشد و گاهی تماشایش آزاردهنده است. سه قاضی — الکساندر ناکس، لیام ردموند و ادی بورن — با دقت و دلسوزی گوش می‌دهند و همان‌طور که پرونده پیش می‌رود، ما هم مانند آن‌ها درمی‌یابیم که در این ماجرا برندگان روشنی وجود ندارد؛ مگر شاید همین پسر ده‌ساله که از زندگی‌اش در دوران جنگ در اسلواکی چیز زیادی به یاد ندارد و بیشتر تنها زندگی کنونی‌اش با والدین جدید آلمانی را می‌شناسد. آیا ممکن است او تصمیم‌گیرنده باشد؟ او بسیار جوان است — آیا صلاحیت چنین انتخابی را دارد؟ چارلز کریچتن با همدلی فیلم را کارگردانی می‌کند و جفری کین را به‌خوبی در نقش فردی قرار می‌دهد که تلاش می‌کند از وضعیتی دشوار، بهترین نتیجه را رقم بزند؛ هرچند ماهیتِ فرآیند بیش از همه تأمینِ مصالح «تونی» است. گفتگوها در فیلم کم‌اند و بیشتر واقعیت‌ها به‌صورتی عینی ارائه می‌شوند تا به مخاطب فرصت داده شود خودش قضاوت کند. فیلم تأثیرگذار است و موضوعی از دوران جنگ را که در سینما کمتر به آن پرداخته شده، برجسته می‌کند.