فیلم At the Earth’s Core 1976

شاهکاری در ژانر فانتزی درجه زد. جدی می‌گویم؛ منظورم این است که اگر با این نوع آثار درجه زد و موجودات عجیب و غریبِ صدادار میانه‌ای ندارید (واقعاً چرا باید این را ببینید؟)، احتمالاً نمره‌اش نهایتاً ۴ تا ۵ از ۱۰ خواهد بود. اما برای من این فیلم نوعی مزخرف ویژه است که مرا به دوران خوش کودکی‌ام بازمی‌گرداند؛ همان خاطراتی که هیچ‌گاه فراموش نشده‌اند. با...

شاهکاری در ژانر فانتزی درجه زد. جدی می‌گویم؛ منظورم این است که اگر با این نوع آثار درجه زد و موجودات عجیب و غریبِ صدادار میانه‌ای ندارید (واقعاً چرا باید این را ببینید؟)، احتمالاً نمره‌اش نهایتاً ۴ تا ۵ از ۱۰ خواهد بود. اما برای من این فیلم نوعی مزخرف ویژه است که مرا به دوران خوش کودکی‌ام بازمی‌گرداند؛ همان خاطراتی که هیچ‌گاه فراموش نشده‌اند. با کنج‌کاوی و حیرت جوانی تماشا می‌کردم که داگ مک‌کلور و پیتر کاشینگ زیر گنبد زمین تونل می‌زنند تا با گروهی موجودات و نژادهای زیرانسانی مبارزه کنند. و خب، حالا که بزرگ شده‌ایم می‌توانیم با جدیت به جذابیت کارولین منرو و سینه‌اش نگاه کنیم. تعجب ندارد که برادرم بزرگ‌ترم مشتاق بود مرا به سینما ببرد تا این را ببینم! بله، جلوه‌های ویژه بد هستند: آدم‌هایی در لباس‌های هیولا، نخ‌هایی که هیولاهای طوطی‌شکل را به حرکت درمی‌آورند و چیزهای لاستیکی قورباغه‌مانند که منفجر می‌شوند ما را حسابی سرگرم می‌کنند. و بله، کاشینگ و یک مک‌کلور نسبتاً چاق (با شلوار دم‌پاگشاد) طوری بازی می‌کنند که انگار واقعاً شیفته‌ی مایشاس شرورِ «هسته»ٔ فیلم شده‌اند. اما مهم نیست؛ این فیلم سبک‌سنگین و نامتوازن و غرق در رنگ‌های باشکوه است و یادآور دوران خاصی پیش از اوج جلوه‌های ویژه مدرن است، دورانی که بچه‌هایی مثل من ساعت‌ها در صف می‌ایستادند تا چنین مزخرفات شادی‌بخشی را ببینند. امتیاز: ۸/۱۰ --- به‌قدری بد است که... بد است. یک دانشمند و دیوید اینز (با بازی پیتر کاشینگ و داگ مک‌کلور) با استفاده از ماشین دریل عظیمِ دانشمند، «مول آهنی»، به هستهٔ زمین سفر می‌کنند و دنیای درونی پلوسیدار را کشف می‌کنند. این قلمرو پیشاتاریخی تحت سلطهٔ خزندگان عظیم‌الجثهٔ دورن‌خوانِ پروازی به نام ماهارهاست که با توانایی تله‌پاتی فرمان می‌دهند و توسط موجودات میمونی‌شکلِ ساگوث خدمت می‌شوند و انسان‌های بدوی از جمله دیا (کارولین منرو) و را (سای گرانت) را به بردگی گرفته‌اند. «در هستهٔ زمین» (۱۹۷۶) ساختهٔ شرکت آمیкус بود؛ شرکتی که تولیدات کم‌بودجه‌اش را با سه فیلم براساس کتاب‌های ادگار رایس باروز خاتمه داد که همه نقش‌آفرینی داگ مک‌کلور را داشتند: «سرزمینی که زمان آن را فراموش کرد» (۱۹۷۵)، همین فیلم، و «مردمی که زمان آن‌ها را فراموش کرد» (۱۹۷۷). با وجود بودجهٔ آشکاراً محدود، من آن دو فیلم دیگر را دوست دارم، به‌ویژه اولین‌شان، اما «در هستهٔ زمین» ناامیدکننده است و در دستهٔ «آن‌ها چه فکری می‌کردند؟» قرار می‌گیرد. شخصیت باری‌به‌هرجهت و نمایشیِ کاشینگ اولین نشانهٔ منفی است، ولی هنگامی که قهرمانان با خزندگان پروازی تله‌پاتیک روبه‌رو می‌شوند، اوضاع فاجعه‌بار می‌شود. امیدوار بودم با این نقص‌ها کنار بیایم و از داستان کمیک‌بوکی لذت ببرم، اما فیلم جذابیت لازم را ندارد و محدودیت‌های صحنه‌ای‌اش (دکورها یادآور چیزی از مجموعهٔ تلویزیونی اورجینال استار ترک هستند) آن را لطمه‌دار کرده‌اند. سازندگان نتوانستند داستان را از کتاب به سینما ترجمه کنند. از جنبهٔ مثبت، مک‌کلور به‌عنوان قهرمان دوست‌داشتنی است، سای گرانت هم همین‌طور، و کارولین منرو به‌عنوان غارنشین جذاب است، اما پوشش او طوری است که از اندامش به‌خوبی بهره نمی‌برد. خوشبختانه تیم تولید این ضعف را در لباس جذاب‌تر دانا جلی‌اسپی در «مردمی که زمان آن‌ها را فراموش کرد» برطرف کردند. مدت فیلم ۱ ساعت و ۲۹ دقیقه است و در پاینوود استودیوز، غرب لندن، فیلم‌برداری شده است. نمره: C-/D+ --- خُب، این صرفاً یک فیلم اکشن-ماجراجویی عجیبِ ویکتوریایی است با داگ مک‌کلور در نقش جست‌وجوگر سرزنده که با کمک پیتر کاشینگ (که بازی‌ای شبیه سبک «دکتر هو» دارد) نقش نابغه‌ای را ایفا می‌کند که ماشین حفرهٔ نهایی را ساخته تا به درون زمین سفر کند. وقتی آنجا می‌رسند، برده‌هایی را می‌بینند که تحت سلطهٔ نژادی از پنگوئن‌های غول‌پیکر، خشمگین و تله‌پاتیک هستند. بر پایهٔ افسانه‌ای از ادگار رایس باروز، جلوه‌ها نسبتاً افتضاح‌اند و در واقع کل اثر هم همین‌طور است. با این حال، فیلم آشغال نیست — و زمانی که من ۹ ساله بودم، برای کودکان فیلمی کاملاً سرگرم‌کننده بود.