فیلم Words of War 2025

پیش از تهاجم بربرانهٔ روسیه به اوکراین، دولت فدراسیون روسیه به‌ریاست ولادیمیر پوتین کمپینی به همان شدت وحشیانه علیه مردم چچن به‌راه انداخت تا مانع جدایی و استقلال این منطقه شود. این جنایات بیرحمانه و نژادکشی‌وار علیه جمعیت چچن در آن زمان به‌طور گسترده شناخته‌شده نبود، به‌ویژه در میان شهروندان روسیه. اما یک خبرنگار شجاع کوشید این وضعیت را تغییر دهد. آنا پولیتکوفسکایا (با بازی...

پیش از تهاجم بربرانهٔ روسیه به اوکراین، دولت فدراسیون روسیه به‌ریاست ولادیمیر پوتین کمپینی به همان شدت وحشیانه علیه مردم چچن به‌راه انداخت تا مانع جدایی و استقلال این منطقه شود. این جنایات بیرحمانه و نژادکشی‌وار علیه جمعیت چچن در آن زمان به‌طور گسترده شناخته‌شده نبود، به‌ویژه در میان شهروندان روسیه. اما یک خبرنگار شجاع کوشید این وضعیت را تغییر دهد. آنا پولیتکوفسکایا (با بازی مکسین پیک)، خبرنگار نوایا گازتا—روزنامه‌ای مستقل که توسط میخاییل گورباچف تأسیس شده و مأموریتش گزارش حقیقت در برابر پروپاگاندأ رسمی دولت بود—به‌تکلیف اطلاع‌رسانی دربارهٔ وحشت‌هایی که در چچن رخ می‌داد پرداخت. با حمایت بی‌دریغ سردبیرش، دیمیتری موراتوف (سیاران هایندز)، پولیتکوفسکایا بین سال‌های 1999 تا 2006 با شهامت برای افشای آن رویدادهای هولناک در این منطقهٔ عمدتاً مسلمان تلاش کرد؛ رویدادهایی که با عنوان مقابله با «تهدید رو به‌افزایش تروریسم» توجیه می‌شدند. گزارش‌های صریح و بی‌امان پولیتکوفسکایا همراه با نقدهای تندش نسبت به رژیم پوتین کم‌کم توجه جهانیان را جلب کرد؛ او برای شهادت به شورای امنیت سازمان ملل دعوت شد و جایزهٔ روزنامه‌نگاری بشردوستانهٔ عفو بین‌الملل در سال 2001 را دریافت کرد. اما این نوشته‌ها و فعالیت‌ها هزینه داشت: از جمله تلاش برای ترور او، شکنجهٔ رابط چچنی‌اش در میدان (فادی السیاد)، روابط پرتنش با فرزندانش (هری لاوتی، نائومی باتریک) و نابودی حرفهٔ همسرش ساشا (جیسون آیزکس)، مجری موفق یک برنامهٔ گفت‌وگوی تلویزیونی. با این همه، از دید پولیتکوفسکایا این هزینه‌ها ارزش داشت تا راز تلخ پوتین را به دنیا نشان دهد. در واقع، اگر گزارش‌های متعهدانهٔ او نبود، جهان احتمالاً از شمار قابل‌توجهی از قربانیان قیام چچن—که برآورد می‌شود حدود ۶۰٬۰۰۰ نفر باشند—اطلاع کمتری داشت. فیلم داستانی مبتنی بر واقعیت به‌کارگردانی جیمز استرانگ روایت قانع‌کننده‌ای ارائه می‌دهد؛ هرچند گاهی قالبی و اپیزودیک است، اما تأثیر عظیم کار شخصیت اصلی و همچنین پیامدهای دردناکی که بر او و نزدیکانش داشت را بررسی می‌کند. اجرای بسیار قوی بازیگران گروه—به‌ویژه سیاران هایندز، جیسون آیزکس و به‌خصوص مکسین پیک—این روایت را زنده می‌کند؛ همهٔ آن‌ها بازی‌هایی درخشان ارائه می‌دهند که سزاوار توجه در فصل جوایز هستند. اما پیام فیلم فراتر از اقدامات پولیتکوفسکایا در چچن است؛ این اثر نور تابان‌تری بر کار شجاعانهٔ روزنامه‌نگاران سراسر جهان می‌افکند که برای پوشش داستان‌های هولناک جنگ، شکنجه و نسل‌کشی در نقاط بحرانی سیاسی دنیا، جان خود را به خطر انداختند یا از دست دادند. این فیلم یادآور آثار پیشین و روشنگرانهٔ دیگری است که داستان‌های مشابهی را بازگو کرده‌اند؛ از جمله «The Killing Fields» (۱۹۸۴)، «Viper Club» (۲۰۱۸)، «A Private War» (۲۰۱۸) و «Civil War» (۲۰۲۴). «Words of War» شایستهٔ قرار گرفتن کنار آن آثار است و به‌طرز دردناکی به ما—نه فقط روزنامه‌نگاران—یادآوری می‌کند که باید در برابر آنچه در حال وقوع است یا ممکن است رخ دهد، هوشیار بمانیم. متأسفانه این فیلم اکران کوتاهی در سینماها داشت و تا حد زیادی از چشم‌ها پنهان ماند؛ احتمال دارد هنگام اهدای جوایز سینمایی امسال نیز مورد غفلت قرار گیرد. به‌نظر من این فیلم قطعاً دیدنی است.