فیلم The Ipcress File 1965

یک دانشمند از قطار ناپدید می‌شود و مردی کشته می‌شود. هری پالمر (مایکل کین) یکی از چندین بازپرسی است که پرونده را پیگیری می‌کنند و به دنبال مردی به نام گرانتبی است. او سرنخی را تا کتابخانه دنبال می‌کند و حس می‌کند موضوع بزرگی در کار است. پس از درگیری با یکی از سرسپردگان گرانتبی، با خبر ناموفق بودن به فرمانده‌اش بازمی‌گردد و واکنش فرمانده...

یک دانشمند از قطار ناپدید می‌شود و مردی کشته می‌شود. هری پالمر (مایکل کین) یکی از چندین بازپرسی است که پرونده را پیگیری می‌کنند و به دنبال مردی به نام گرانتبی است. او سرنخی را تا کتابخانه دنبال می‌کند و حس می‌کند موضوع بزرگی در کار است. پس از درگیری با یکی از سرسپردگان گرانتبی، با خبر ناموفق بودن به فرمانده‌اش بازمی‌گردد و واکنش فرمانده از پیش قابل پیش‌بینی است. در انبار متروکه‌ای، پالمر تکه‌ای نوار پیدا می‌کند که رویش نوشته شده IPCRESS؛ در آن مقطع هنوز نمی‌داند این عبارت به چه معناست. بعدها می‌فهمد این کلمه مخفف «ایجاد روان‌نژندی‌ها توسط واکنش شرطی تحت استرس» است. وقتی ناگهان یک دانشمند با فراموشی عجیب ظاهر می‌شود، همهٔ قطعات کم‌کم کنار هم قرار می‌گیرند. پرونده آی‌پرس فیلمی قدیمی است، اما نه آن‌قدر که از داستان، دیالوگ‌ها یا تصاویر خسته شوید. قصه با ناپدید شدن مرموزی از قطار و یک قتل آغاز می‌شود: چه کسی این کار را کرده و چرا؟ سپس با هری پالمر جوان آشنا می‌شویم؛ مأموری که از گشت‌زنی‌اش کشیده می‌شود برای رسیدگی به این پرونده. او هرگز جیمز باند نیست — و همین نکته برای فیلم مثبت است. هری پالمر شخصیتی واقعی با عادات، احساسات و زبان روزمره است، بدون تک‌جمله‌های گزندهٔ مصنوعی. به همین خاطر فیلم رضایت‌بخش است. رنگ‌ها کمی کم‌رمق و دیالوگ‌ها گاهی خشک‌اند، اما فیلم حس و حال معاصری دارد و داستانش همچنان در سال‌های بعد هم مرتبط به نظر می‌رسد. در اینجا درام نه از تعقیب‌های بزرگ یا صحنه‌های خشونت‌آمیز بلکه از کشمکش‌های میان آدم‌ها و روابط واقعی آن‌ها شکل می‌گیرد. شخصیت هری پالمر هم شوخ‌طبعی دارد، به‌ویژه در صحنه‌هایی که با ژان جوان (سو لوید) مواجه می‌شود، کسی که از سوی مافوقش مأمور شده تا دربارهٔ پالمر بیشتر بداند. فیلم نسبتاً کند شروع می‌شود، اما همچنان جذاب است و وزن فیلم بیشتر بر دوش مایکل کین است تا صرفاً بر داستان. سیدنی جی. فیوری کارگردانی خوبی ارائه داده و بازی نایجل گرین هم قابل‌توجه است. اقتباس از رمان لن دایتون کشش سیاسی قابل‌تأمّل و نمایش کارآمدی از چگونگی کارکرد شکنجه—چه آشکار و چه زیرپوستی—به فیلم می‌بخشد. در مجموع، فیلمی جذاب است که شاید با شروعی آرام مواجه باشد، اما تماشای آن ارزشمند است. (امتیاز پیشنهادی: 3.5/5)