فیلم 40 Acres 2024

«40 Acres» آغازِ چشمگیری از R.T. Thorne است؛ نشان‌دهنده تسلط قابل‌توجه او بر جنبه‌های فنی و موضوعی اثر. با اینکه در ژانر پسا‌آخرالزمانی قرار دارد، فراتر از مرزهای ژانری‌اش می‌رود و مطالعه‌ای عمیق درباره شخصیت‌ها و تحلیلی اجتماعی مرتبط ارائه می‌دهد. این اثر با اجرای جذب‌کننده دنیل دِیدوایلر و تیم فنی و هنری در سطح بالا، یکی از به‌طرز شگفت‌انگیزی به‌یادماندنی‌ترین فیلم‌های امسال است؛ گواهی...

«40 Acres» آغازِ چشمگیری از R.T. Thorne است؛ نشان‌دهنده تسلط قابل‌توجه او بر جنبه‌های فنی و موضوعی اثر. با اینکه در ژانر پسا‌آخرالزمانی قرار دارد، فراتر از مرزهای ژانری‌اش می‌رود و مطالعه‌ای عمیق درباره شخصیت‌ها و تحلیلی اجتماعی مرتبط ارائه می‌دهد. این اثر با اجرای جذب‌کننده دنیل دِیدوایلر و تیم فنی و هنری در سطح بالا، یکی از به‌طرز شگفت‌انگیزی به‌یادماندنی‌ترین فیلم‌های امسال است؛ گواهی بر تاب‌آوری، احساس تعلق و مبارزه برای تصاحب مکانی — چه از نظر فیزیکی و چه نمادین — در جهانی در حال فروپاشی. امتیاز: A- این روزها فیلم‌هایی درباره آینده‌های دیستوپیایی محبوبیت بیشتری پیدا کرده‌اند (آیا می‌خواهند چیزی به ما بگویند؟)، اما همه آن‌ها یکسان نیستند و این فیلم بلند اولِ نویسنده-کارگردان R.T. Thorne از آن دست آثاری است که چندان موفق عمل نمی‌کند. ایده جذاب فیلم شروعی با پتانسیل زیاد دارد اما متأسفانه با پیش‌رفت روایت، کشش خود را از دست می‌دهد: پرسه‌زن می‌شود، خود را تکرار می‌کند و تلاش ناموفقی برای ترکیب تغییرات لحن و جهت انجام می‌دهد که با هم همخوانی ندارند. در جهانی که به‌واسطه یک پاندمی قارچی مرگبار، جنگ داخلی و قحطی ویران شده، بازماندگان بشر برای زنده‌ماندن می‌جنگند و زمین‌های کشاورزی به ارزشمندترین دارایی تبدیل شده‌اند. حفظ این منابع دشوار شده است، زیرا گروه‌های غارتگری سیار برای تصاحب آن‌ها از مالکان هر کاری می‌کنند. این وضعیت خانواده فریمن‌ها را نشان می‌دهد؛ خانواده‌ای سیاه‌پوست که فرزندان بازماندگان جنگ داخلی‌اند، پس از آن به کانادا رفته و بر قطعه‌ای زمین سرسبز سکونت کرده‌اند که نسل‌ها در مالکیت آن بوده است. در شرایط کنونی، آن‌ها باید برای حفظ زمین بجنگند و با مهاجمان حیله‌گر با همان خشونت و زیرکی مقابله کنند. رهبری این تلاش‌ها بر عهده هِیلی (دنیل دِیدوایلر) و گِیلِن (مایکل گری‌ایز) و چهار فرزندشان است. آن‌ها فرزندان را به انضباط و پشتکار تربیت کرده‌اند که به حفظ بازدهی و حفاظت مزرعه کمک کرده است، اما با تهدید روزافزونِ بیرونی باید بیش از پیش هوشیار باشند؛ چالشی که با افزایش استقلال و نامطمئن شدن پسر بزرگشان مِنی (کاتم اوکانر) تشدید می‌شود. مِنی که وارد بزرگسالی می‌شود، به دنبال یافتن مسیر خود است؛ مسیری که اغلب حواسش را پرت می‌کند و همیشه با اهداف خانواده هم‌راستا نیست. با تشدید اوضاع، خانواده فریمن بیش از پیش در معرض خطر قرار می‌گیرند. نمایش این خطر پس از مدتی تکراری، خسته‌کننده و از نظر بصری تا حدی افراطی می‌شود. روایت نیز تا حدودی از مواد اولیه‌ای که فیلم با آن آغاز شده دور می‌افتد؛ به‌ویژه با ورود خط داستانی نسبتاً بعیدِ آدم‌خواری که شامل شخصیت‌هایی است که بیشتر شبیه زامبی‌ها به نظر می‌رسند تا آدم‌خواران نمونه — آن‌هایی که معمولاً دست‌کم عقل‌شان می‌رسد قبل از خوردن، غذا را بپزند. کیفیت صدا هم یکی از بدترین‌هایی است که در مدتی دیده‌ام؛ دیالوگ‌ها اغلب ناواضح و به‌زحمت قابل‌فهم‌اند (ویژگی‌ای که این روزها در بسیاری از اکران‌ها آزاردهنده‌تر شده است). با این حال، فیلم دارای فیلم‌برداری چشم‌نواز، موسیقی متن و ساندترک گزینشی، چند موضوع روایی جذاب و غیرمنتظره (اگرچه کم‌توسعه) و اجرای کلی توانمند بازیگران است—حتی اگر فیلمنامه‌ای بهتر در اختیار نداشته باشند. در نهایت، متأسفانه اجرا با ایده‌ی پشت داستان همخوانی ندارد و بیشتر شبیه تلفیقی نامنجور از «مد مکس»، «رامبو» و «واکینگ دد» به نظر می‌رسد. اصلاحات هوشمندانه شاید می‌توانست محصول نهایی را بهبود بخشد، اما در وضعیت کنونی می‌توان گفت حاصل کار برای سازندگان ناامیدکننده بوده است.