انیمیشن Smurfs 2025

فیلم افتضاح—خب نه کاملاً افتضاح، اما خیلی هم خوب نیست؛ کلیشه‌ای و خنده‌دار نیست. سبک هنری فیلم از آنچه از تریلرها انتظار داشتم، به‌طرز غافلگیرکننده‌ای خوب بود. شوخی‌های کلامی و بصری هم به‌نظرم خوب از کار درآمدند. اما رابطه‌ی نقش‌ها بین گارگامل و رازامل را دوست نداشتم؛ بهتر بود فقط روی گارگامل تمرکز می‌کردند و او را در همان حالت همیشگی‌اش نگه می‌داشتند. شخصیت‌های زیادی تلاش...

فیلم افتضاح—خب نه کاملاً افتضاح، اما خیلی هم خوب نیست؛ کلیشه‌ای و خنده‌دار نیست. سبک هنری فیلم از آنچه از تریلرها انتظار داشتم، به‌طرز غافلگیرکننده‌ای خوب بود. شوخی‌های کلامی و بصری هم به‌نظرم خوب از کار درآمدند. اما رابطه‌ی نقش‌ها بین گارگامل و رازامل را دوست نداشتم؛ بهتر بود فقط روی گارگامل تمرکز می‌کردند و او را در همان حالت همیشگی‌اش نگه می‌داشتند. شخصیت‌های زیادی تلاش می‌کنند «باحال» به‌نظر برسند؛ داشتن یک شخصیتِ باحال مشکلی ندارد، اما وقتی همه سعی در این کار دارند، خطرناکاً شبیه وضعیتی می‌شود که شرورها صرفاً مضحکه‌اند. داستان به‌زحمت منسجم است؛ بیشتر شبیه سفری به سبک «آلیس در سرزمین عجایب» است که ایده‌های کوتاه و مجزا یکی‌یکی اجرا می‌شوند. همچنین لحظاتی از دئوس اکس ماکینا هست که می‌توانستند احساسی و حساب‌شده نوشته شوند، اما به‌جایشان «جادویی» و ساده حل می‌شوند. صحنه‌های لایو-اکشن کاملاً غیرضروری‌اند—حتی بیشتر از دو فیلم اسمورف با نیل پاتریک هریس. حضور انسان‌های واقعی در کنار انسان‌های کارتونی مثل گارگامل و رازامل، برخلاف فیلم‌های قبلی، عجیب است. فیلم بدون این صحنه‌ها خیلی بهتر می‌شد. در مجموع ناامیدکننده است؛ می‌توانست فیلم خوبی باشد. شوخی‌ها و سبک بصری واقعاً خوب‌اند، اما داستان اصلی برای من آشفته بود. اگر برایتان شخصیت‌ها مهم‌تر از داستان‌اند، شاید از آن لذت ببرید. قصه‌ی قسمت دوم لایو-اکشن اگر با همین سبک تصویری روایت شده بود، نتیجه‌ی بهتری می‌داشت. تماشای این فیلم را مرتب عقب می‌انداختم چون شنیده بودم افتضاح است، اما می‌دانید چه؟ از آن متنفر هم نشدم. از ابتدا انگار هفت کوتوله مسیرشان را گم کرده‌اند و در نسخه‌ای شیرین و اغراق‌شده از جنگل سرگردان شده‌اند. داستان درباره‌ی یک اسمورف بی‌نام است که با اسمورفت دوست است و او دارد تلاش می‌کند چند هزار توصیف برای مهارت‌هایش را امتحان کند، اما هیچ‌کدام مناسبش نیست—به‌خصوص مورد ساخت کفش‌های چوبی! خیلی زود درگیر نقشه‌ای جاه‌طلبانه از سوی جادوگر شرور «رازامل» می‌شود که به‌دنبال کتابی جادویی است تا به جمع جادوگران بزرگ بپیوندد و «پاپا اسمورف» و همه اسمورف‌ها را نابود کند. بعد صحنه‌های زیادی شبیه «شاگرد ساحر» می‌بینیم؛ بخش اجباری سفر در ابعاد دیگر و هم‌چنین فرصت‌های فراوان برای ریحانا که در ساندترک آواز بخواند—به‌وضوح توجه خلاقانه‌ی بیشتری صرف موسیقی شده تا فیلمنامه که قوی نیست. فیلم با این حال به‌اندازه کافی جلو می‌رود و داستان در حدود پانزده دقیقهٔ پایانی شور و شرارت بیشتری پیدا می‌کند و در پایان کمی جادو وارد ماجرا می‌شود. کیفیت انیمیشن چندان برجسته نیست؛ روی شخصیت‌های اصلی کار شده ولی شخصیت‌های پس‌زمینه به‌صورت سرد و بیش از حد رایانه‌ای برای پر کردن صحنه‌ها طراحی شده‌اند. اینکه این فیلم برای چه کسی ساخته شده، سوال‌برانگیز است: کودکان هدف احتمالاً از گذشته آن بی‌خبرند و با تقلیدی بودن و کم‌عمقی اثر چندان هم درگیر نمی‌شوند. آنهایی که از اوایل دههٔ ۱۹۸۰ اسمورف‌های آبی و آهنگ‌هایشان را به‌خاطر دارند، شاید نیم‌ساعت آخر را با نوستالژی ببینند؛ وگرنه نود دقیقه‌ای طولانی است که احتمالاً لازم نبود ساخته شود.