فیلم The Siege at Thorn High 2025

تصور کن آرام نشسته‌ای که ناگهان یک آدمِ جوگیر می‌آید و به تو حمله می‌کند. بعد از مدت‌ها، جکو آنوار بالاخره دوباره فیلمی بیرون از ژانر وحشت–ماورایی ساخته؛ و صادقانه بگویم، از این فیلم راضی‌ام. مثل همیشه، سکانس‌های آغازینِ او بلافاصله تأثیرِ عمیقی می‌گذارند—قلبم تند تند می‌زد! واقعاً دلهره‌آور است، در حالی که اصلاً فیلمی وحشت‌آمیز به‌معنای متداول نیست. تقریباً هر جنبه‌ای از فیلم به کمال...

تصور کن آرام نشسته‌ای که ناگهان یک آدمِ جوگیر می‌آید و به تو حمله می‌کند. بعد از مدت‌ها، جکو آنوار بالاخره دوباره فیلمی بیرون از ژانر وحشت–ماورایی ساخته؛ و صادقانه بگویم، از این فیلم راضی‌ام. مثل همیشه، سکانس‌های آغازینِ او بلافاصله تأثیرِ عمیقی می‌گذارند—قلبم تند تند می‌زد! واقعاً دلهره‌آور است، در حالی که اصلاً فیلمی وحشت‌آمیز به‌معنای متداول نیست. تقریباً هر جنبه‌ای از فیلم به کمال نزدیک است: از روایت منظم و منسجم گرفته تا جهان‌پردازی و طراحی صحنه‌های خارق‌العاده. دنیای دیستوپیایی فیلم به‌خوبی آشوب‌زده نشان داده شده اما آن‌قدر واقعی به‌نظر می‌رسد که گویی خیلی نزدیک به واقعیت خودمان است. موسیقی متن هم در جای لازم به‌خوبی قرار گرفته و بر تنش فیلم می‌افزاید. تصویرسازی‌ها خیره‌کننده‌اند؛ فضایی چنان اندوهناک و درگیرکننده خلق شده که یادِ روزهای تاریکِ شورش‌های ۱۹۹۸ را زنده می‌کند. از نظر بازیگری، اومارا استیغال در نقش جیفری اجرای بسیار خوبی ارائه می‌دهد—تعابیر چهره و حرکاتش کاملاً بیانگر یک شخصیت روانی‌اند. مورگان اُی نیز در نقش معلمی که مجبور است برای محافظت از دانش‌آموزان و بقای خود دست به خطر بزند، به همان اندازه تأثیرگذار است؛ او بین حفظ جان شاگردان و نجات خود گرفتار است. سازش و پناه بردن ممکن است به قیمت جان تمام شود، اما دفاع از خود، حتی اگر به کشتن بینجامد، با اخلاقِ حرفه‌ایِ او به‌عنوان معلم ناسازگار است. این فقط یک اکشن-تِریلر معمولی نیست؛ پیامِ فیلم برای همه ما روشن است: هرگز نگذاریم چنین رخدادهایی کشور عزیزمان را نابود کنند—وحدت اندونزی قابل معامله نیست. فیلم به ما یادآوری می‌کند که باید از وحدت ملی پاسداری کنیم، از تفرقه جلوگیری کنیم و بکوشیم چنین درگیری‌هایی هرگز به واقعیت تبدیل نشوند. امیدوارم میهنِ عزیزمان تا پایان عمرمان همچنان خانه‌ای امن و آرام‌بخش باقی بماند؛ چرا که وطن همیشه در قلب ما زندگی می‌کند و باید از آن حفاظت کنیم. هرگز نباید به خود راضی شویم، مبادا چنین اتفاقاتی دوباره تیتر خبرها شوند یا در صداهای رسانه‌ها طنین‌انداز گردند. «کشور ما مثل نازک‌ترین شیشه است. اگر کاری نکنیم، فقط باید منتظر باشیم که بشکند. در وضعیت خوبی نیستیم.»