فیلم The Cut 2024

ما با تماشای بوکسوری شروع می‌کنیم که نامی ندارد و بیایید او را "کلینت" بنامیم. او در حال هدر دادن فرصتی است که می‌توانست او را به شهرت و افتخار برساند. به‌جای آن، یک دهه بعد، او در یک باشگاه کوچک برای دوست‌دخترش "کیتلین" (کیتریونا بالف) کار می‌کند و تحت آزار و اذیت برخی از اوباش محلی قرار دارد. ناگهان، او تماسی از "دانی" (گاری...

ما با تماشای بوکسوری شروع می‌کنیم که نامی ندارد و بیایید او را "کلینت" بنامیم. او در حال هدر دادن فرصتی است که می‌توانست او را به شهرت و افتخار برساند. به‌جای آن، یک دهه بعد، او در یک باشگاه کوچک برای دوست‌دخترش "کیتلین" (کیتریونا بالف) کار می‌کند و تحت آزار و اذیت برخی از اوباش محلی قرار دارد. ناگهان، او تماسی از "دانی" (گاری بیادل)، مچ‌گیر مشهور، دریافت می‌کند که فرصتی برای مسابقه‌ای برای کسب عنوان به او پیشنهاد می‌دهد. او reluctant است، اما متوجه می‌شود که او واقعاً نیاز دارد تا برخی از شیاطین طولانی‌مدت خود را بیرون کند، بنابراین به سمت لاس‌وگاس و مرحله وزن‌کشی می‌روند. کافی است بگوییم که حداقل می‌توانم به پنیرکیک‌ها blame کنم، اما او هیچ بهانه‌ای برای اضافه وزن حدود 20 کیلوگرم ندارد، بنابراین او باید یک دوره سخت تمرینی را پشت سر بگذارد اگر می‌خواهد به رینگ برود! این موضوع اصلی فیلم است و واقعاً بلوم بازیگری به روش‌های جدیدی را به تصویر می‌کشد. او به‌طور واقعی عرق می‌ریزد و خون می‌ریزد در حالی که تلاش می‌کند وزنش را کم کند. به سرعت برای "دانی" واضح می‌شود که حتی این نیز کافی نیست، بنابراین "بوز" (جان تورتورو) را وارد می‌کند که رژیم جدیدی و برخی میانبرهای وسوسه‌انگیز را به ارمغان می‌آورد که ممکن است در سمت اشتباه قوانین قرار بگیرند. با خستگی و ناامیدی بیشتر "کلینت" و جدایی‌اش از "کیتلین"، او شروع به زندگی در حالت گیجی می‌کند که در آن به جزئیاتی از گذشته‌اش با مادر مجردش (کلر دان) که با سبک خاص خود به سرگرمی نیروهای نظامی در ایرلند شمالی می‌پرداخت، پرداخته می‌شود. با این تراژدی‌ها که به‌عنوان مکمل عذاب جسمی او در حال ظهور هستند، آیا شانسی برای او وجود دارد که بتواند به رینگ برود؟ حتی اگر بتواند، او در چه وضعیتی خواهد بود؟ این فیلم بسیار متفاوت از هر چیزی است که بلوم قبلاً انجام داده و تلاش‌های او بوی اصالت می‌دهد. متأسفانه، داستان واقعاً توسعه نمی‌یابد. شخصیت‌ها به شدت ناپخته و ناامیدکننده‌اند و اگرچه تماشای آن گاهی به شدت دردناک است، اما همه‌چیز کمی سطحی به نظر می‌رسد. تورتورو مرا به یاد جی‌کی سیمونز در "ویپلاش" (2014) انداخت، فقط اینجا نقش مربی‌گری او به‌طور مکرر تحت‌تأثیر ورود غیرقابل توضیح "لوپه" (محمد مانسارای) قرار می‌گیرد که نقش او تقریباً به‌گونه‌ای تحمیل می‌شود که گویی او یک توهم از خیال شکننده بوکسور ماست. به‌عنوان یک عملکرد از یک ستاره، این کار در فصل جوایز قابل توجه خواهد بود، اما به‌عنوان یک روایت، به شدت ناپخته است.