فیلم Audrey’s Children 2024

ادای احترام سینمایی به فردی به‌خاطر دستاوردهای مصمم و قهرمانانه بی‌تردید انگیزه‌ای الهام‌بخش و ارزشمند برای ساخت فیلم است. اما برای اینکه به داستان انصاف گذاشته شود، عناصر فیلم باید جذاب، سرگرم‌کننده و تأثیرگذار روایت شوند؛ جایی که اثر براساس واقعیتِ کارگردان امی کینان من ناکام می‌ماند. فیلم داستان نسبتاً ناشناخته ولی واقعی دکتر آدری ایوانز (با بازی ناتالی دورمر)، پزشک انگلیسیِ متخصص سرطان کودکان...

ادای احترام سینمایی به فردی به‌خاطر دستاوردهای مصمم و قهرمانانه بی‌تردید انگیزه‌ای الهام‌بخش و ارزشمند برای ساخت فیلم است. اما برای اینکه به داستان انصاف گذاشته شود، عناصر فیلم باید جذاب، سرگرم‌کننده و تأثیرگذار روایت شوند؛ جایی که اثر براساس واقعیتِ کارگردان امی کینان من ناکام می‌ماند. فیلم داستان نسبتاً ناشناخته ولی واقعی دکتر آدری ایوانز (با بازی ناتالی دورمر)، پزشک انگلیسیِ متخصص سرطان کودکان را روایت می‌کند که در 1969 مدیریت این حوزه را در بیمارستان برجسته کودکان فیلادلفیا (CHOP) برعهده گرفت. او راهکارهای درمانی جدیدی برای کودکان مبتلا به سرطان پیشنهاد داد؛ تغییراتی رادیکال نسبت به مراقبت‌های مرسوم آن زمان که کارایی چندانی نداشت و نرخ بقا حدود 10 درصد بود. او همچنین رهبری تلاش‌ها برای رسیدگی به نیازهای مالی و معیشتی خانواده‌های بیماران را برعهده گرفت، خانواده‌هایی که علاوه بر مراقبت از کودکان، بارهای لجستیکی سنگینی را تحمل می‌کردند. ایوانز در راه اجرای این طرح‌ها souvent با شکاکان و مخالفانی روبه‌رو شد، چون پیشنهادهایش از روال‌های مرسوم فاصله می‌گرفت. با این حال، اصرار و توان متقاعدسازی بی‌وقفه‌اش در جلب توجه خیرین و همکارانی مانند دکتر دان دانجیو (جیمی سیمپسون)، سی. اورت کوپ (کلنسی براون) و برایان فاست (برندون مایکل هال)، و دلسوزی بی‌حد و حصرش نسبت به تحت‌پوشش‌هایش، نهایتاً برنامه درمان سرطان بیمارستان را متحول کرد؛ مدلی که بعداً در جاهای دیگر هم پذیرفته شد و نرخ درمان موفق را تا حدود 80 درصد بالا برد. تلاش‌های او برای رسیدگی به خانواده‌ها همچنین به تأسیس اولین خانه رونالد مک‌دونالد انجامید، برنامه‌ای که بعداً در سطح جهانی گسترش یافت. بدون شک این‌ها دستاوردهایی قابل تحسین‌اند. با این حال، روایت فیلم از تلاش‌های آدری تا حدی ساده، سطحی و سرگردان است و از فرمولی کلیشه‌ای پیروی می‌کند که پیش‌بینی‌پذیر به‌نظر می‌رسد و حس تکرارِ وقایعی را ایجاد می‌کند که پیش‌تر به‌طرز موثرتری در فیلم دوست‌داشتنی و اغلب کم‌ارزش‌گذاری‌شدهٔ پنی مارشال «بیدارشدن» (1990) نشان داده شده‌اند. فیلم به‌طور چشمگیری کم‌توجه به بازسازی حال و هوای زمانه است؛ جنبه‌ای که در بیوگرافی‌های دوره‌ای اهمیت زیادی دارد اما در این‌جا توسعه‌یافته نیست. از نکات مثبت می‌توان به اجرای خوب ناتالی دورمر و گروه بازیگران مکمل اشاره کرد، اما اینها برای نجات فیلم از میان‌مایگی ذاتی‌اش و تبدیل آن به ادای احترامی شایسته به کار پرتعهد شخصیت محوری کافی نیستند. دکتر ایوانز شجاعانه نشان داد که کودکان مستحق شرایط بهتری هستند، اما متأسفانه در بازگویی این داستان واقعاً قابل تحسین، فیلم به همان اندازه‌ای که شایسته است موفق نبوده است.