فیلم Miracle on 34th Street 1947

این یکی از فیلم‌های کلاسیکِ تعطیلات است که هر سال، اگر در دسترسم باشد، تماشا خواهم کرد (اوه نه؛ او گفت «تعطیلات» به‌جای «کریسمس». کفر!) بنابراین نه می‌خواهم آن را موشکافی کنم و نه می‌خواهم تا آسمان‌ها ستایشش کنم. داستان‌پردازی قوی است و گروه بازیگران کارشان را خوب انجام داده‌اند. اینکه بارها بازسازی شده خود گویای چیزهایی است. حتی تلاش نمی‌کنم آن را با نسخه‌های...

این یکی از فیلم‌های کلاسیکِ تعطیلات است که هر سال، اگر در دسترسم باشد، تماشا خواهم کرد (اوه نه؛ او گفت «تعطیلات» به‌جای «کریسمس». کفر!) بنابراین نه می‌خواهم آن را موشکافی کنم و نه می‌خواهم تا آسمان‌ها ستایشش کنم. داستان‌پردازی قوی است و گروه بازیگران کارشان را خوب انجام داده‌اند. اینکه بارها بازسازی شده خود گویای چیزهایی است. حتی تلاش نمی‌کنم آن را با نسخه‌های دیگر مقایسه کنم. در عوض، همان‌طور که در کمیک‌استریپ «Pearls Before Swine» خواندم: «فلوت‌فلوت بوم‌بوم کرد روی جیم‌جم.» (راهی دیگر برای گفتنِ «همان است که هست.») فکر می‌کنم اگر کسی قرار باشد نقش قطعیِ بابا نوئل را بازی کند، آن شخص باید ادموند گوئن باشد. برق چشمش، لبخند و ظاهر عمووارش همه برای این داستان دربارهٔ منکرانِ کریسمس بسیار مناسب‌اند. فیلم در بخش اسباب‌بازی‌فروشی افسانه‌ایِ میسیز در نیویورک می‌گذرد؛ با شخصیتی آشنا می‌شویم که پس از آنکه «بابا نوئل» سابق کمی بیش از حد مست می‌شود، برای کمک در رژهٔ مشهور شهر وارد می‌شود. او فوراً نزد مردم محبوب می‌شود و برای ادارهٔ بخش مخصوص فروشگاه استخدام می‌گردد و خیلی زود فروش‌ها رشد چشمگیری می‌یابد. اما معلوم می‌شود چندان وفادار نیست و وقتی به رؤسایش می‌رسد که به والدین می‌گوید کجا می‌توانند هدایا را ارزان‌تر پیدا کنند، اوضاع کمی متزلزل به‌نظر می‌رسد—یا شاید او ایدهٔ نهایی روابط‌عمومی را یافته است! موفقیت هرگز تنها نمی‌آید و بعضی حسودان با طراحیِ صحنه‌ای، درگیری‌ای ترتیب می‌دهند که در آن «کریس کرینگل» ما پایش به دادگاه باز می‌شود. او پیش قاضی دانشمند «هارپر» (جین لاکهارت) اصرار می‌کند که واقعاً از قطب شمال آمده است؛ آنچه پس از آن رخ می‌دهد یک درام دادگاهیِ طنزآمیز و سرزنده است که از دادستان «مارا» (جروم کوان) می‌طلبد به‌طور قاطع ثابت کند که—خُب... جالب اینکه روی پوسترها اولِ امتیاز را به مورین اوهارا و جان پین داده‌اند در حالی‌که هیچ‌کدام از این شخصیت‌ها واقعاً برای شکل‌گیری آزمونِ نهاییِ باورهایمان ضروری نیستند. گوئن در عنصرِ خود است و این یکی از آن فیلم‌هایی است که به نظرم غیرممکن است آدم آن را دوست نداشته باشد—حداقل یک‌بار در سال.