فیلم The Fugitive Kind 1960

وال جوانی است که به‌دلیل مجبور شدن به گرو گذاشتن باارزش‌ترین دارایی‌اش—گیتاری که نوازنده بزرگ بلوز، لید بلی، به او هدیه داده بود—از زندگی‌اش خسته شده؛ او گیگولوِ اهل مهمانی است. صحنه افتتاحیه فیلم نشان می‌دهد که وال در زندان در برابر قاضی‌ای حاضر شده که از دیدن افرادی مثل او خوشش نمی‌آید. پس از اینکه وال قول می‌دهد فوراً شهر را ترک کند، قاضی...

وال جوانی است که به‌دلیل مجبور شدن به گرو گذاشتن باارزش‌ترین دارایی‌اش—گیتاری که نوازنده بزرگ بلوز، لید بلی، به او هدیه داده بود—از زندگی‌اش خسته شده؛ او گیگولوِ اهل مهمانی است. صحنه افتتاحیه فیلم نشان می‌دهد که وال در زندان در برابر قاضی‌ای حاضر شده که از دیدن افرادی مثل او خوشش نمی‌آید. پس از اینکه وال قول می‌دهد فوراً شهر را ترک کند، قاضی او را آزاد می‌کند. او رانندگی می‌کند تا وقتی که در طوفان باران ماشینش از کار می‌افتد؛ ماشین را هل می‌دهد تا به تنها جایی برسد که چراغ آن روشن است—زندانی در دل شب. آنجا با همسر کلانتر محلی که مورد آزار شوهرش بوده، دوست می‌شود. شوهرش از حضور مردی مثل وال در خانه/زندان خوشحال نیست. همسر مهربان او را به صاحب مغازه عمومی شهر معرفی می‌کند و در مدت بستری بودن شوهرش برایش کار فراهم می‌آورد. وال برخلاف احتیاط خود پذیرفته و آن‌ها عاشق هم می‌شوند؛ از اینجا داستان داغ می‌شود. این فیلم جواهری است که از دست ندهید؛ یکی از بهترین نقش‌های مارلون و اقتباسی از داستان تنیسی ویلیامز. جوآن وودوارد در نقش زنی راحت‌گیر و اهل بار که خوش‌قلب و دلباز است، عالی ظاهر شده است. فیلم برای من کمی کند پیش می‌رود، با این حال تا حدی از آن لذت بردم. مارلون براندو و آنا ماگنانی ستارگان فیلم‌اند و تا پایان با رابطه‌شان همراه شدم؛ پایان ناگهان شدت می‌گیرد و خیلی سریع اوج می‌یابد و در مجموع پایانی محکم دارد. اما بخش‌های اولیه به‌نظرم کمی سرگردان و پراکنده‌اند. گاهی کاملاً جذب رخدادهای روی صفحه می‌شدم، اما لحظات کند و کم‌رمق نیز به‌وضوح قابل‌مشاهده بودند و در نهایت این لحظات ضعیف‌تر احتمالاً بر لحظات خوب غلبه می‌کنند.