فیلم Smiles of a Summer Night 1955

چه کسی فکرش را می‌کرد؟ فیلمی از اینگمار برگمن که در عین حال سرگرم‌کننده و تا حدی شهوانی است! فردریک (Gunnar Björnstrand) با آنهٔ بسیار جوان‌تر (Ulla Jacobsson) ازدواج کرده اما ازدواجشان هنوز کامل نشده است. دلیلش اما ربطی به نخواستن رابطه جنسی ندارد؛ یا او فکر می‌کند او هنوز برای این تجربه جوان است، یا آنه هنوز از از دست دادن باکرگی‌اش راضی نیست...

چه کسی فکرش را می‌کرد؟ فیلمی از اینگمار برگمن که در عین حال سرگرم‌کننده و تا حدی شهوانی است! فردریک (Gunnar Björnstrand) با آنهٔ بسیار جوان‌تر (Ulla Jacobsson) ازدواج کرده اما ازدواجشان هنوز کامل نشده است. دلیلش اما ربطی به نخواستن رابطه جنسی ندارد؛ یا او فکر می‌کند او هنوز برای این تجربه جوان است، یا آنه هنوز از از دست دادن باکرگی‌اش راضی نیست — بستگی دارد به اینکه با چه کسی صحبت کنید. بازگشت پسر کوچک او، هنریک (Björn Bjelfvenstam)، بعد از امتحانات فضای تازه‌ای ایجاد می‌کند و به‌وضوح آنه نسبت به او احساس جاذبه نشان می‌دهد. از سوی دیگر، هنریک هم باکره است و درگیر یک دلدادگی نسبتاً ناموفق و تا حدی طنزآمیز با پیشخدمت، پترا (Harriet Andersson)، شده تا این موضوع را تغییر دهد. وضعیت در تعطیلات آخر هفته پیچیده‌تر می‌شود وقتی بازیگر دزیره (Eva Dahlbeck) می‌رسد و خاطرات رابطهٔ گذشته‌اش با فردریک را دوباره برمی‌انگیزد — رابطه‌ای که هنوز شعله‌های ملایم عاطفه را در خود نگه داشته است. بعد از آن، کنتس شارلوت (Margot Carlqvist) همراه همسرش، کنت کارل (Jarl Kulle)، وارد می‌شود و یک پویایی خانوادگی جذاب شکل می‌گیرد: او رابطه‌ای نسبتاً آزاد و با حسادت محافظه‌کارانه‌ای با دزیره دارد در حالی که ظاهراً به همسرش اجازه داده شده هر طور که میل دارد رفتار کند. این قرار قرار است تبدیل به یک مهمانی شام پرحادثه شود و ترکیب الکل و اخلاقیات رهاشده، تماشاگر را به فضایی تقریباً هزل‌آمیز و پُر‌طرز و لباس‌محور می‌برد. البته فیلم فراتر از این سطح هم هست — در اصل تحلیل قدرتمند و طنزآمیزی از طبیعت انسانی و محدودیت‌هایی که خودمان بر رفتارمان تحمیل می‌کنیم و روش‌های متعددی که برای شکستن این قواعد پیدا می‌کنیم ارائه می‌دهد. الکل ما را جسور می‌کند و مهارها را کاهش می‌دهد؛ اما اینکه تا چه حد به غریزه و تمایلاتمان عمل می‌کنیم، در اینجا به‌خوبی نشان داده شده است. به‌نظرم بازی‌های کارلکویست و اندرسون صحنه‌ها را ربودند — شخصیت‌هایشان طبیعی، شهودی و معمولاً بسیار سرگرم‌کننده‌اند. شاید ناخواسته، فیلم کمی هم شبیه یک پارودی از آن درام‌های پرهزینه و پرزلزله‌ای است که با جدیت به نمایش سخت‌گیری و ریاکاری استانداردهای دوگانهٔ طبقات متوسط و بالاتر می‌پردازند، و من از دیدنش واقعاً لذت بردم.