فیلم Buffy the Vampire Slayer 1992

بافی (کریستی سوانسون) دختر نوجوانی است که مثل بسیاری از هم‌سن‌و‌سال‌هایش زندگی‌اش را با دوست‌پسر خوش‌تیپش می‌گذراند و همراه دوستانش نگرانِ انتخاب لباس برای جشن فارغ‌التحصیلی است. مِریک (دونالد ساترلند) وارد ماجرا می‌شود؛ مردی که می‌تواند به رویاهای نسبتاً خیال‌پردازانهٔ او بنگرد. در ادامه ناگهان او را در قبرستانی در دل شب می‌بینیم که در حال نمایش مهارت‌های نینجایی در فروکردنِ نیزه به خون‌آشام‌هاست و...

بافی (کریستی سوانسون) دختر نوجوانی است که مثل بسیاری از هم‌سن‌و‌سال‌هایش زندگی‌اش را با دوست‌پسر خوش‌تیپش می‌گذراند و همراه دوستانش نگرانِ انتخاب لباس برای جشن فارغ‌التحصیلی است. مِریک (دونالد ساترلند) وارد ماجرا می‌شود؛ مردی که می‌تواند به رویاهای نسبتاً خیال‌پردازانهٔ او بنگرد. در ادامه ناگهان او را در قبرستانی در دل شب می‌بینیم که در حال نمایش مهارت‌های نینجایی در فروکردنِ نیزه به خون‌آشام‌هاست و پی می‌برد که هدفِ تمایلات اربابِ خون‌آشامان، لوتوس (روتگر هاور)، قرار گرفته است. خوشبختانه پایک (لوک پری)، مکانیکی با ظاهری تا حدی پری‌مانند و بی‌دست‌وپا، در کنارش است تا کمک کند، چرا که به‌زودی این شهرک کوچک چیزی بیش از مزرعه‌ای برای مهمانانِ گرسنهٔ جدیدشان نمی‌شود. آره، فیلم از نظر کلی ضعیف است. بازی‌ها متکی به اداهای اغراق‌آمیزِ دونالد ساترلند، روتگر هاور و رائول روبنز (در نقش آمیلین) است و پر از حرکات نمایشی شاد و پشتک‌ها و دوراندازهای فراوان. سوانسون نقش خود را با تمام توان ایفا می‌کند؛ نمی‌توان از اشتیاق او ایرادی گرفت، و لوک پری مرد خوش‌قیافه‌ای است که کمی جذابیتِ طنزآمیزِ بصری به فیلم اضافه می‌کند؛ در غیر این صورت این فیلم تلویزیونی چیزی شبیهِ اثرِ زاید و فراموش‌شدنی است که احتمالاً تنها به خاطر تولد سریالی که پنج سال بعد ساخته شد در خاطر باقی می‌ماند. باید بگویم از آن متنفر نبودم. فیلم یادآور تبِ «بِوِرلی هیلز ۹۰۲۱۰» است که اوایل دههٔ ۱۹۹۰ در بریتانیا رواج داشت، و اگر آن را در قالب یک فیلم نوجوانانهٔ سبک و بی‌دردسر با ترس، خون‌ریزی یا وحشتِ کم یا بدون این عناصر ببینید، تا حدودی تماشایی است.