فیلم Destry Rides Again 1939

به شهر باتل‌نِک خوش آمدید. معاون کلانتر تام دستری جونیور (جیمز استوارت) به باتل‌نِک می‌رسد تا بدون اسلحه شهر را از عناصر یاغی پاک کند. فیلم که بر پایه رمان مکس برند ساخته شده، هم ژانر وسترن را هجو می‌کند و هم شغلی نو در کارنامه مٔرلین دیتریش جان می‌بخشد. انتخاب دیتریش برای نقش خواننده‌ی بی‌بندوبار کاباره—فرنچی—در نگاه اول غیرمعمول می‌نمود، به‌ویژه که پاملت گدارد ابتدا...

به شهر باتل‌نِک خوش آمدید. معاون کلانتر تام دستری جونیور (جیمز استوارت) به باتل‌نِک می‌رسد تا بدون اسلحه شهر را از عناصر یاغی پاک کند. فیلم که بر پایه رمان مکس برند ساخته شده، هم ژانر وسترن را هجو می‌کند و هم شغلی نو در کارنامه مٔرلین دیتریش جان می‌بخشد. انتخاب دیتریش برای نقش خواننده‌ی بی‌بندوبار کاباره—فرنچی—در نگاه اول غیرمعمول می‌نمود، به‌ویژه که پاملت گدارد ابتدا برای این نقش انتخاب شده بود؛ اما اجرای بلند و زمخت دیتریش در تضاد خوشایند و مؤثری با شخصیت آرام و مؤدب دستریِ جیمز استوارت قرار می‌گیرد و واقعاً جواب می‌دهد. نقش دستری گویی مخصوص استوارت نوشته شده؛ جذبهٔ «مرد معمولی» او برای شخصیتی که اول به‌عنوان آدمی ضعیف و فاقد اسلحه نمایش داده می‌شود، فوق‌العاده مناسب است—او شیر می‌نوشد و اسلحه ندارد، اما چه کسی بهتر از استوارت می‌تواند شخصی را نشان دهد که با عقل و زیرکی بر زور و خشونت پیروز می‌شود؟ هر فیلمی از این دست تا حد زیادی به ضدقهرمانش وابسته است و خوشبختانه برای این نقش، برایان دانلووی با اخمِ مناسب و بازی‌ای محکم حاضر می‌شود؛ اجرای قابل‌توجهی از بازیگری دست‌کم‌گرفته‌شده است. کارگردانی جورج مارشال فیلم را پر از عناصر دل‌پذیر یک فیلم خانوادگی خوب کرده است: شوخی‌های فراوان، قهرمان‌ها و ضدقهرمان‌ها، ترانه‌ها و لحظات دراماتیکِ باکیفیت—همه دست‌به‌دست هم می‌دهند تا فیلم بسیار سرگرم‌کننده و پاداش‌دهنده باشد. برای طرفداران «قدرت زنان» هم پایانی درخور توجه وجود دارد که ارزش دیدن دارد. امتیاز: 8/10 تماشای نسخه‌های بسیار اولیهٔ جیمز استوارت تجربه‌ای جالب است—او آن چیزی نیست که معمولاً به‌عنوان بازیگر نقش‌های رمانتیک مردانه تصور می‌شود—و ترکیب عجیب وسترن/کمدی/موزیکال در این فیلم تجربه‌ای نامتعارف اما لذت‌بخش خلق می‌کند. هر فیلمی با حضور دیتریشِ آن دوره، بدون شک ارزشمند است. دیدن فیلمی مانند این در چارچوب بحث همیشگی حق حمل سلاح در آمریکا نیز جالب و تأمل‌برانگیز است: قهرمانی که عمداً بی‌اسلحه وارد عمل می‌شود. این فیلم جادویی است و برای علاقه‌مندان استوارت، دیتریش یا وسترن، اثری ضروری برای داشتن و بازدید دوباره است—و از دلایل قوی برای اینکه سال ۱۹۳۹ را یکی از بهترین سال‌های تاریخ سینمای آمریکا بدانیم. در داستان، برایان دانلووی («کنت») و مرلین دیتریش («فرنچی») عملاً شهر باتل‌نِک را اداره می‌کنند؛ همه به کابارهٔ آن‌ها می‌روند تا خستگی در کنند و او با آوازهایش جمع را می‌نشاند. بالای سرِ کاباره، «کنت» قمارخانه‌ای کج‌و‌معوج دارد و با همکاری فرنچی، بی‌گناهی مانند کلگت را از مزرعه‌اش می‌پراند. او نزد کلانتر می‌رود که وعدهٔ مداخله می‌دهد و خیلی زود، مست محلی شغلی جدید پیدا می‌کند! کلانتر جدید، دیمزدیل (چارلز وینیگر)، زمانی برای دستری اصلی کار کرده بود و برای پاک‌سازی کامل شهر، پسرش تام (جیمز استوارت) را فرا می‌خواند. هیچ‌کس برای دیدن مردی آراسته که بدون اسلحه از صحنه پیاده می‌شود، آماده نیست؛ همه فکر می‌کنند او شکست‌خورده‌ای بیش نیست، اما همان‌طور که خواهیم دید، راه‌های دیگری هم برای غلبه هست. استوارت در این وسترنِ ظریف و دلپذیر در بهترین فرم خود است؛ او هم‌پای ستارهٔ بی‌چون‌وچرای فیلم، مرلین دیتریش، بازی می‌کند—چهرهٔ او صفحه را روشن می‌کند و صدایش در ترانه‌هایی مانند «نگاه کنید پسرها در اتاق پشتی...» و «لیتل جو» آن تون افسانه‌ای را دارد که جمع پرشور را مسحور می‌کند. بازیگران مکمل نیز محکم و سرگرم‌کننده‌اند و اگرچه پایان کمی شتاب‌زده به‌نظر می‌رسد، فیلم به شکلی پایان می‌یابد که جز این ممکن نیست—پایانی که احتمالاً حتی امیلین پنکهرست هم به آن افتخار می‌کرد.