فیلم The Big Parade 1925

نزدیک می‌شدم به نقطهٔ عطف تماشای فیلم شمارهٔ ۵۰۰۰ زندگی‌ام (بر اساس فهرست IMDb و به‌خاطر خاطرات نه‌چندان دقیقم)، و می‌خواستم برای این مناسبت فیلمی ویژه ببینم؛ انتخاب بین نسخهٔ بلوری این فیلم و «The Treasure of the Sierra Madre» بود. آن فیلم هم کار بسیار ویژه‌ای بود، اما با نگاهِ پسینی احساس کردم این یکی حتی فیلمی بهتر است. پیش از این آثار ویدور...

نزدیک می‌شدم به نقطهٔ عطف تماشای فیلم شمارهٔ ۵۰۰۰ زندگی‌ام (بر اساس فهرست IMDb و به‌خاطر خاطرات نه‌چندان دقیقم)، و می‌خواستم برای این مناسبت فیلمی ویژه ببینم؛ انتخاب بین نسخهٔ بلوری این فیلم و «The Treasure of the Sierra Madre» بود. آن فیلم هم کار بسیار ویژه‌ای بود، اما با نگاهِ پسینی احساس کردم این یکی حتی فیلمی بهتر است. پیش از این آثار ویدور را زیاد ندیده بودم — تنها «The Champ»، «Hallelujah» و «The Fountainhead» را دیدم که همه را بسیار تحسین کردم — اما می‌دانستم او کارگردانی بزرگ در سینمای آمریکا است که هر سینمادوستی باید او را جدی بگیرد. علاوه بر این، همیشه نسبت به تبدیل‌شدن جان گیلبرت به نماد جنسی در آن زمان کنجکاو بودم (خصوصاً چون بازیگر موردعلاقه‌ام، گریتا گاربو، آن‌چنان شیفتهٔ او بود). تماشای این فیلم شگفت‌انگیز بود. از نحوهٔ تلفیق ماهرانهٔ ویدور از عناصر، احساسات و فضا حیرت‌زده شدم — او پیش‌تر گفته بود بالاخره می‌خواهد فیلمی بسازد که بعد از یک هفته از سینماها نرود و سال‌ها نمایش داده شود، و اگر قرار باشد چنین شود، به‌ویژه دربارهٔ فولاد، گندم یا جنگ، تلاش بیشتری خواهد کرد. اگرچه برایم اولین‌بار بود که این فیلم را می‌دیدم، چون فیلم صامت بود تصمیم گرفتم کامنتری جفری ونس را هم پخش کنم که شامل چهار بخش از مصاحبه با ویدور در اواخر عمرش در دههٔ ۱۹۷۰ بود. تجربه‌ای عالی برای عاشقان سینما بود، و کتابی که همراه نسخهٔ بلوری عرضه شده بود هم بسیار روشنگر بود؛ پر از عکس‌ها و مقاله‌هایی دربارهٔ این اثر برجستهٔ سینمای صامت آمریکا.