فیلم Too Late the Hero 1970

جنگل‌نوردی در جنگ جهانی دوم — Too Late the Hero در سال ۱۹۴۲ بریتانیایی‌ها پایگاهی در نوک جنوبی جزیره‌ای که ژاپنی‌ها در فیلیپین اشغال کرده‌اند برقرار کرده‌اند؛ گروهی به فرماندهی یک ستوان آمریکایی (کلیف رابرتسون) مأمور می‌شوند تا فرستنده رادیویی در انتهای شمالی جزیره را منهدم کنند. مایکل کین نقش یک سرباز بدعنق را بازی می‌کند و دن هالم الیوت به‌عنوان فرمانده گروه حضور دارد. از نظر...

جنگل‌نوردی در جنگ جهانی دوم — Too Late the Hero در سال ۱۹۴۲ بریتانیایی‌ها پایگاهی در نوک جنوبی جزیره‌ای که ژاپنی‌ها در فیلیپین اشغال کرده‌اند برقرار کرده‌اند؛ گروهی به فرماندهی یک ستوان آمریکایی (کلیف رابرتسون) مأمور می‌شوند تا فرستنده رادیویی در انتهای شمالی جزیره را منهدم کنند. مایکل کین نقش یک سرباز بدعنق را بازی می‌کند و دن هالم الیوت به‌عنوان فرمانده گروه حضور دارد. از نظر لحن و داستان، Too Late the Hero (۱۹۷۰) شبیه Ambush Bay (۱۹۶۶) است؛ فیلم‌های قابل مقایسه دیگر شامل The Bridge on the River Kwai (۱۹۵۷) و Beach Red (۱۹۶۷) می‌شوند. البته Kwai در سطح بالاتری قرار دارد، اما Too Late the Hero هم فیلم ضعیفی نیست. در نیمهٔ اول فیلم از بعضی صحنه‌های غیرواقعی ناراحت شدم. هرچند من کهنه‌سرباز جنگل نیستم، اما بعید می‌دانم هنگام عبور از مسیرهای جنگلی در قلمرو دشمن کسی با خوشحالی آواز بخواند یا بلند حرف بزند، خصوصاً وقتی قبلاً مشخص شده که ژاپنی‌ها ممکن است هر جا باشند. همین‌طور اگر قرار است کسی چرتی بزند، منطقی‌تر است که در زیرامِر جنگل پنهان شود نه در چمن‌زار باز و نزدیک یک مسیر. علاوه بر این، دستگاه بلندگوی ژاپنی در فیلم کمی غیرمحتمل به‌نظر می‌رسد. اگر از این نوع نواقص سطحی چشم‌پوشی کنید، Too Late the Hero به فیلمی مهیج و پرتعلیق از جنگ در اقیانوس آرام تبدیل می‌شود که با شخصیت‌پردازی‌های خوب دربارهٔ گروه کوچکی از قهرمانان بی‌میل که در جنگل عرق می‌ریزند و با هم درگیر می‌شوند همراه است. حتی فرماندهٔ ژاپنی فیلم نیز جذاب و غیرقابل‌پیش‌بینی است. پایان‌بندی به‌یادماندنی و نمادین است؛ تا لحظات پایانی نمی‌دانید چه کسی زنده می‌ماند. مدت فیلم: ۲ ساعت و ۱۳ دقیقه. فیلمبرداری در مالی، آکلان، فیلیپین انجام شده است. نمره: B کلیف رابرتسون در نقش «لاوسون»، یک سرباز آمریکایی که برای رهبری گروهی از سربازان بریتانیایی خسته از جنگ به خدمت گرفته شده، ظاهر می‌شود. مسئله این نیست که مردانش ترسو هستند، اما با حضور مایکل کین در نقش «تاش» و دیگران، آنها از سختی‌های دائمی جنگ مأیوس شده‌اند — چه کارهایی انجام داده‌اند که واقعاً تفاوتی ایجاد کند؟ فیلم وقتی زنده می‌شود که گروه باید از دست دشمن تعقیب‌کننده — با تله‌های مرگبار و جنگ روانی‌اش — فرار کند تا به پناهگاه امن خود بازگردد. بازی دو بازیگر اصلی، همراه با نقش‌آفرینی‌های زمخت و قابل‌باور از بازیگران باتجربه‌ای چون ایان بَنِن و رانالد فریزر و دیگران؛ دیالوگ‌های عصبانی اما متمرکز و حس خفه‌کنندهٔ محیط، همه به خلق داستان جنگی‌ای با ریتم مستحکم و شخصیت‌محور کمک می‌کنند که نشان می‌دهد وقتی یک تیم در کنار هم کار می‌کند چه دستاوردهایی ممکن است در برابر موانعی به‌ظاهر غیرقابل‌غلب حاصل شود.