فیلم کره‌ای Bugonia 2025

بررسی بدون اسپویل: «بیوگونیا عمدتاً صحنه‌ای است برای اجرای به‌یادماندنی جسی پلمنز و اما استون که با شدت و جذبه فیلم را حمل می‌کنند. یورگوس لانتی‌موس همچنان سبک بصری منسجم و تعادل لحن میان کمدی سیاه و خشونت را حفظ می‌کند، اما رویکرد گفتمانی و پیش‌بینی‌پذیر نسبت به موضوعات مرکزی — انسانیت، فساد، پارانویا، نابرابری — مانع از رسیدن فیلم به طنین پیچیده آثار برتر او می‌شود....

بررسی بدون اسپویل: «بیوگونیا عمدتاً صحنه‌ای است برای اجرای به‌یادماندنی جسی پلمنز و اما استون که با شدت و جذبه فیلم را حمل می‌کنند. یورگوس لانتی‌موس همچنان سبک بصری منسجم و تعادل لحن میان کمدی سیاه و خشونت را حفظ می‌کند، اما رویکرد گفتمانی و پیش‌بینی‌پذیر نسبت به موضوعات مرکزی — انسانیت، فساد، پارانویا، نابرابری — مانع از رسیدن فیلم به طنین پیچیده آثار برتر او می‌شود. چیزی در اجرای روایی کاملاً جا نمی‌افتد، اما این تجربه همچنان عجیب و سرگرم‌کننده است، هرچند تأثیر تماتیک آن زودگذر است. پیامش این است که گاهی هولناک‌ترین هیولاها از فضا نمی‌آیند، بلکه از بازتابی که در آینه می‌بینیم برمی‌خیزند.» امتیاز: B- در عصری که از تمایز میان آنچه روی صورتش اصیل به‌نظر می‌رسد و آنچه پنهان و مَلتَفت است دشوار است تشخیص داد، ممکن است ندانیم به چه چیزی باور داشته باشیم. در نتیجه یا دست از تلاش برای شناسایی تفاوت‌های درونی برمی‌داریم، یا برعکس، چنان در وسواس آشتی دادن این مسائل فرو می‌رویم که به دریایی از نظریه‌های توطئه پارانوئیدی نزول می‌کنیم و در همه جا توطئه می‌بینیم و از واقعیت کنار گذاشته می‌شویم. در واقع «حقیقت» احتمالاً جایی در میان این دو قرار دارد، اما چگونه و کجا خطوط تمایز دقیق را بکشیم؟ این‌ها پرسش‌هایی است که این کمدی تیره/تمثیل جدید از کارگردان یورگوس لانتی‌موس مدام مطرح و واکاوی می‌کند؛ فیلمی که در آن دو پسرعمو با نقصان ذهنی، تدی (جسی پلمنز) و دان (آیدان دلبیس)، مدیرعامل یک شرکت بزرگ دارویی، میشل فولر (اما استون)، را می‌ربایند چون باور دارند او یک موجود بیگانه از آندرومدا است که بی‌صدا و مصرانه در تلاش برای نابودی بشر است. اما آیا این ادعا معتبر است یا افکار پریشان دو دیوانه؟ روایت پیوسته در هر دو جهت نوسان می‌کند، به‌ویژه وقتی گروگانِ این دو با استفاده از جنگ‌روانی روان‌شناختی، تلاش می‌کند آن‌ها را از مسیرشان خارج کند و اعتمادشان به ادعا را تضعیف نماید. در هر صورت، این سه‌گانه نامحتمل چهار روز — تا زمان رسیدنِ ادعایی مادرکشتی آندرومدایی هم‌زمان با خسوف بعدی — فرصت دارند تا قضایا را روشن کنند؛ چالشی که با ظهور چند اَبرخط فرعی حواس‌پرت‌کن و بازی‌های میشل برای تسلط روانی بر برنامه‌های گروگان‌گیران دشوارتر می‌شود. در عین حال، فیلم پرسش‌‌های جذابی درباره انگیزه‌های شرکتی، طمع بی‌مهار، صداقت (یا نبود آن) پشت ابتکارات بهداشتی عمومی، تخریب محیط‌زیست (به‌ویژه وضعیت زنبورها و نقش اختلال فروپاشی کلنی — CCD) و ماهیت واقعی گذشتهٔ باستانی زمین مطرح می‌کند. این ترکیب تأثیرگذار از عوامل، همواره جذابیت ایجاد می‌کند که با اجراهای درخشان و شایستهٔ جایزهٔ سه بازیگر اصلی، فیلمنامهٔ هوشمند، جلوه‌های ویژهٔ زیرکانه و موسیقی متن تند و دراماتیک تقویت شده است. چند مسئلهٔ ریتمی در مواردی ظاهر می‌شود و چند صحنهٔ خشونت‌آمیزِ گرافیک ممکن است برای بینندگان حساس بیش از حد باشد. اما با کنار گذاشتن این نکات جزئی، «بیوگونیا» نخستین اثر درخشان فصل جوایز است که امسال عرضه شده و بار دیگر اثری برجسته از لانتی‌موس، یکی از داغ‌ترین کارگردانان امروز، به‌شمار می‌رود. این اثر عجیب و غریب احتمالاً برای همه جذاب نخواهد بود و ممکن است بیننده پس از تماشای آن احساس وضوح بیشتری دربارهٔ تمایز حقیقت از داستان‌های پنهان‌شده نکند. اما اگر هیچ چیز دیگر نداشته باشد، موضوعات زیادی برای تأمل پیش رویمان می‌گذارد وقتی تلاش می‌کنیم — هرچقدر موفق یا ناموفق — بفهمیم در دنیای‌مان واقعاً چه می‌گذرد و چه می‌توانیم درباره‌اش انجام دهیم. نقد Bugonia 2025: نزولی امیدوارکننده که ناامید می‌کند بخش آغازین «بیوگونیا 2025» با وعده‌ای بزرگ شروع می‌شود؛ بافتی از ترسِ اتمسفریک و احساسات انسانی که کاملاً جذب‌کننده است. در دو پردهٔ اول، فیلم یک کلاس نمونه از تعلیق موَرّق (slow-burn) است که با اجرای خام و باورپذیر مرکزی، محکم شده است. قصهٔ دلبستگی روزافزون و وسواسی یک کشاورز تنها به زنی مرموز و فرامتنی با چنین صداقتِ زمینی روایت می‌شود که شما کاملاً در جهان دلتنگ و وهم‌آلود آن غوطه‌ور می‌شوید. تصویربرداری با رنگ‌های خفه و مناظر پهن و منزوی همراه است و موسیقی تنشی ایجاد می‌کند که هم خصوصی و هم کیهانی به‌نظر می‌رسد. در این بخش‌ها، فیلم با بزرگی درآمیخته است. با این حال، فیلم با کلیت آن سنجیده می‌شود و «بیوگونیا 2025» در پردهٔ سوم سقوطی فاجعه‌بار را تجربه می‌کند که هرگز بازیابی نمی‌شود. نقطهٔ محوری — آشکار شدن اینکه زن رمزآلود در واقع یک بیگانه حقیقی است — همان‌جایی است که طلسم ظریف شکسته می‌شود. به‌جای آنکه به وحشت زیستی تهدیدآمیز یا شگفتی عمیق وجودی که مضمون نوید می‌داد پرداخته شود، فیلم به‌شدت به سوی مضحکه می‌لغزد. تنشِ با دقت ساخته‌شده در هاله‌ای از مضحکه محو می‌شود، که به اوج خود با افشای فاجعه‌بارِ آندرومدایی‌ها می‌رسد. هر حس تهدید یا حیرت از بین رفته و به جای آن دشمنانی ظاهر می‌شوند که انگار از یک پانتومیم علمی‌تخیلی کم‌هزینهٔ دههٔ 1970 بیرون آمده‌اند، با لباس‌های یک‌تکهٔ حجیم و بافتنی که بیش از آنکه ترسناک باشند خنده‌دارند. داخل سفینهٔ آن‌ها، که باید اوج طراحی فیلم باشد، شبیه صحنه‌پردازی ارزان استودیو به‌نظر می‌رسد و واقع‌گرایی زمختی را که پیش‌تر با زحمت ایجاد شده بود، خیانت می‌کند. حکم نهایی 5 از 10 — قصه‌ای از دو فیلم «بیوگونیا 2025» پارادوکسی ناراحت‌کننده است: فیلمی که در نیمهٔ نخست درک عمیقی از فضا و شخصیت نشان می‌دهد، اما آن ظرافت را رها می‌کند و به اوجِ اجرایِ گیج‌کننده‌ای از خود می‌رسد. پردهٔ پایانی دیگر مثل کالایی پرداخت‌شده به‌نظر نمی‌رسد؛ بلکه به‌نظر خیانتی است به داستان هوشمند و اتمسفریکِ پیشین. تجربه‌ای سینمایی شِکل و پولادینِ جکیل و هاید است که شما را با حس پافشاری از آنچه می‌توانست باشد رها می‌کند، نه با رضایتی از یک روایت خوب‌گفته. شما نه از تم‌ها تسخیر می‌شوید و نه از تصمیماتش راضی؛ بلکه از انتخاب‌هایش مات و مبهوت می‌مانید. پیشنهاد تماشا: اگر به بازی قوی و ساخت اتمسفر علاقه‌مندید و از فیلمی که در پردهٔ نهایی به‌طور فاجعه‌آمیزی فرو می‌پاشد ناراحت نمی‌شوید، ببینید. پیشنهاد پرهیز: اگر نیاز به یک پایان منسجم و رضایت‌بخش برای معماهای علمی‌تخیلی دارید، از دیدن آن صرف‌نظر کنید. سفر، هرچند در ابتدا جذاب، در نهایت به بن‌بستِ ناباوری ختم می‌شود. خلاصهٔ تهیهٔ شخصیت‌ها و لحنِ فیلم با این اعتقاد که آندرومدایی‌ها قصد تسلط بر زمین را دارند، پسرعموها «تدی» (جسی پلمنز) و «دان» (آیدان دلبیس) طرحی می‌ریزند تا امپراتورِ آن‌ها را مجبور کنند دربارهٔ شرایطی که قرار است نیروهایشان را از جهان خارج کند، مذاکره کند. این شامل کمی بی‌حس‌کننده، دو جفت جوراب‌شلواری و ربودن «میشل» (اما استون) می‌شود. او مدیرعامل موفق یک شرکت فناوری معتبر است و آن‌ها قاطعانه باور دارند که او مقام‌بالایی در دولت دشمن است. گرفتن او چندان دشوار نیست، اما هنگامی که بازجویی نسبتاً متمدن آن‌ها آغاز می‌شود، به‌زودی مشخص می‌گردد که این دو احتمالاً — به‌صورت لطف‌آمیز — یک جای کارشان لنگ است. میشل مطمئن است که خیلی زود مقامات متوجه غیبت او خواهند شد و جستجوی گسترده‌ای را آغاز می‌کنند؛ تدی نیز مطمئن است که می‌توانند او را تا زمانی که رازهای استراتژی ارتباطی‌شان را فاش کند، مخفی نگه دارند. او چند استراتژی مختلف برای به‌دست آوردن آزادی‌اش امتحان می‌کند، اما آیا هرگز می‌تواند آن‌ها را متقاعد کند که او را آزاد کنند؟ علاوه بر اینکه با لذت شکست‌هایی به برخی طرح‌های علمی‌تخیلی اولیه می‌زند، فیلم همچنین نقدی به طمع شرکتی و اخلاق کاری آن‌ها است و با پلمنز در اوج نقش‌آفرینی به‌عنوان پسرعموِ دیپلماتیک و دلبیس به‌عنوان نمونه‌ای سرگرم‌کننده‌تر از نسبت کندترِ او، صحنه برای مجموعه‌ای دوستانه از موقعیت‌ها آماده می‌شود که پارادی‌های نه‌چندان ظریف بسیاری از آنچه زندگی مدرن آن را واقعی، مهم یا سطحی می‌داند ارائه می‌دهد. استون واقعاً با روح اثر همراه می‌شود و مثل پلمنز، به‌نظر می‌رسد از تجربه لذت می‌برد — حتی اگر گاهی دردناک هم باشد. من از ده دقیقهٔ پایانی فیلم نسبتاً لذت بردم و فکر می‌کنم این فیلم برای نمایش سینمایی ارزش دارد اگر طنزِ شما مقداری ذهنی‌تر است و تلفن‌همراه‌تان شامل یک ارتباط‌دهندهٔ میان‌ستاره‌ای نیست.