فیلم Swiss Family Robinson 1960

حس خطر کمتر و فضایی خانوادگی‌تر، اما این‌ها مانع نسخهٔ ۱۹۶۰ «خانوادهٔ رابینسون سوئیسی» نمی‌شوند؛ این فیلم موفق می‌شود از اقتباس سینماییِ اصلیِ رمان یوهان دیوید ویس جلو بزند. بخش عمدهٔ این پیشی‌گیری مرهون پایان‌بندی است؛ همان چیزی که در فیلم قبلی به آن انتقاد داشتم. در اینجا انگیزه‌های شخصیت‌ها همسان‌تر و منطقی‌تر است و پایانِ داستان دیگر بی‌معنی نیست. همچنین در فینال رویدادی بسیار سرگرم‌کننده...

حس خطر کمتر و فضایی خانوادگی‌تر، اما این‌ها مانع نسخهٔ ۱۹۶۰ «خانوادهٔ رابینسون سوئیسی» نمی‌شوند؛ این فیلم موفق می‌شود از اقتباس سینماییِ اصلیِ رمان یوهان دیوید ویس جلو بزند. بخش عمدهٔ این پیشی‌گیری مرهون پایان‌بندی است؛ همان چیزی که در فیلم قبلی به آن انتقاد داشتم. در اینجا انگیزه‌های شخصیت‌ها همسان‌تر و منطقی‌تر است و پایانِ داستان دیگر بی‌معنی نیست. همچنین در فینال رویدادی بسیار سرگرم‌کننده رخ می‌دهد که به جذابیت فیلم می‌افزاید. از بازی بازیگران لذت بردم. جان میلز در نقش ویلیام (پدر) عملکرد خوبی دارد و توماس میچل هم قابل قبول است؛ در عین حال دوروتی مک‌گوایر نقش الیزابت (مادر) را با عمق بیشتر و به‌طور محسوسی بهتر ایفا می‌کند—هنوز بی‌نقص نیست اما قطعاً پیشرفت داشته. در کنار آن، سه نوجوانِ شناخته‌شدهٔ آثار دیزنی—جیمز مک‌آرتور (فریتز)، تامی کرک (ارنست) و کوین کورکوران (فرانسیس)—همراه هم ظاهر می‌شوند. شاید بهترین بازیگران نباشند، اما بعد از دیدن مکررشان در فیلم‌های مختلف (به‌ویژه کرک و کورکوران که اغلب با هم‌اند)، به آن‌ها علاقه‌مند می‌شوم. جنت مونو (روبرتا) هم بازی قابل‌قبولی ارائه می‌دهد. طنزِ فیلم هم در این نسخه برجسته‌تر است و چند بار مرا به خنده انداخت. هنوز جا برای بهبود قصه هست؛ شاید بازسازی بعدی این نکات را اصلاح کند، اما در کل من از تماشای این فیلم بسیار سرگرم شدم.