فیلم In Fear 2013

قرار ملاقات بن‌بست! صادقانه بگویم از این‌که پس از تماشای «In Fear» ساخته جرمی لاورینگ، نفرتِ گسترده‌ای که در سایت‌های اینترنتی نسبت به آن وجود دارد، مرا شگفت‌زده نکرد. این از آن فیلم‌هاست؛ فیلمی در حیطه وحشت که می‌تواند بحث‌های گسترده‌ای به پا کند، کسانی را که منتظر شوکِ خونین یا جیغ‌های هولناک‌اند ناامید کند و در عین حال برای برخی لذت‌هایی هم فراهم آورد. اگر...

قرار ملاقات بن‌بست! صادقانه بگویم از این‌که پس از تماشای «In Fear» ساخته جرمی لاورینگ، نفرتِ گسترده‌ای که در سایت‌های اینترنتی نسبت به آن وجود دارد، مرا شگفت‌زده نکرد. این از آن فیلم‌هاست؛ فیلمی در حیطه وحشت که می‌تواند بحث‌های گسترده‌ای به پا کند، کسانی را که منتظر شوکِ خونین یا جیغ‌های هولناک‌اند ناامید کند و در عین حال برای برخی لذت‌هایی هم فراهم آورد. اگر آن را دیده‌اید و متنفر هستید، لازم نیست ادامه دهید؛ برای شما چیزی ندارم. این نقد از سوی کسی نوشته شده که عاشق فیلم بود و امیدوار است هر که ندیده آن را یک بار امتحان کند. زوجی جوان در آغاز رابطه‌شان در راه بازگشت به خانه از روستاهای ایرلند برای رفتن به یک فستیوال موسیقی هستند. بعد از توقفی پرتنش در یک میخانه محلی، راه را ادامه می‌دهند و گم می‌شوند. با فرارسیدن شب و به نظر رسیدن گردش در دایره‌ها، آنان توسط شخص یا اشخاصی ناشناس و دیده‌نشده تهدید می‌شوند... هر کسی که در چنین وضعیتی بوده باشد می‌داند گم شدن در یک حومه ناآشنا در شب اصلاً خوشایند نیست. «In Fear» دو شخصیت جوان را (با بازی‌های درخشان اَین دِ کِس‌تِیکِر و آلیس انگلِرت که واکنش‌های طبیعی دارند) در چنین سناریویی قرار می‌دهد. این زوج فقط دو هفته از آشنایی‌شان می‌گذرد؛ واقعاً همدیگر را خوب نمی‌شناسند. پس وقتی اوضاع تنش‌آلود و ترسناک می‌شود، طبیعتاً در کنار هم احساس راحتی ندارند و نمی‌دانند چگونه باید به آنچه بر سرشان می‌آید—که همواره مبهم باقی می‌ماند—واکنش نشان دهند. دو نفر در یک ماشین در دل حومه نباید ترسناک باشند، اما همین‌جاست که تنش رخ می‌نماید. اتفاق‌های ساده‌ای برایشان می‌افتد که نشان می‌دهد نیرویی بیرونی در کار است، در حالی که مناظر قبلاً زیبا تبدیل به پس‌زمینه‌ای تهدیدآمیز شده و صدابرداری هم هیجان شخصیت‌های نگران ما را تشدید می‌کند. سپس یک نفر سوم وارد ماجرا می‌شود و اوضاع باز هم مبهم‌تر می‌شود، اما با این ساختار کم‌پیرایه، تنشِ نفس‌گیر بالا می‌رود. این فیلم نوآوریِ تازه‌ای در سینمای وحشت نیست و جاهایی کمی تصنعی به نظر می‌رسد، اما همه ترس‌های نمایش‌داده‌شده قابل احساس و همدلی‌اند—چه به خاطر خود موقعیت ترسناک و چه به‌عنوان تجربه‌ای از یک قرار ملاقات زودهنگام! لاورینگ و فیلم‌بردارش دیوید کاتزنال‌سون با نماهای بسته و استفاده هوشمندانه از فضاهای تاریک جاده‌های روستایی، فیلم را با استایلی مؤثر ساختند. تنها چیزی که باقی می‌ماند پایان فیلم است؛ پایانی که یا شما را خشمگین یا گیج خواهد کرد، یا برعکس باعث تحسین‌تان می‌شود به‌خاطر جسارت بی‌پرده‌اش. امتیاز: ۹ از ۱۰ تام (با بازی اَین دِ کِس‌تِیکِر) و دوست‌دخترش لوسی (آلیس انگلِرت) در راه رفتن به یک فستیوال موسیقی در ایرلند گم می‌شوند. جاده‌های خلوت و تاریک روستا آرام‌آرام تهدیدآمیز به نظر می‌رسند، چیزهای عجیبی را روی درختان می‌بینند و سپس تقریباً مکس (آلن لیچ) را به قتل می‌رسانند. جو داخل ماشین با مسافر خونین‌شان که با سَخره و آزار، اوضاع را تشدید می‌کند، به‌تدریج بدتر می‌شود تا سرانجام خشم‌ها فوران می‌کند و شاید—بدون شوخی—مکس آن‌طور که در ابتدا به نظر می‌آمد نیست. منصفانه باید گفت که فیلم‌برداری تا حدی حس خطر را ایجاد می‌کند، اما داستان بسیار کلیشه‌ای است و بازی‌ها شبیه پروژه‌های دانشجویی به نظر می‌رسد. به چالش می‌کشم هرکس را که بعد از بیست دقیقه نتوانسته باشد پویایی‌های داستان را حدس بزند؛ و وقتی داستان از یک سناریوی فحش‌آلود و هیستریک به سناریویی دیگر می‌لرزد، کل فیلم به تلاشی نسبتاً ضعیف برای ساخت یک فیلم ترسناک تنزل می‌یابد—با شخصیت‌هایی که برایم بی‌اهمیت‌اند و در جاده‌های ایرلند پرسه می‌زنند—جزیره‌ای که گویا این فیلم اندازه‌اش را ده‌برابر کرده—تا حتی نتوانم از مناظر روزانهٔ خوبی هم لذت ببرم. بله، شاید باید به فیلم کمی فرصت داد؛ سینمای مستقل با بودجه کم و همه آن مسائل، اما همه این‌ها بی‌معنی است اگر داستان محکم نباشد و بازیگران توانایی لازم را نداشته باشند. متأسفانه در اینجا هیچ‌کدام صادق نیست. جنگل در شب وحشتناک به نظر می‌رسد، و در روز هم تنها مرموز بود. بازیگران با تأثیرگذاری بالا نقش‌هایشان را ایفا می‌کنند؛ تقریباً آرزو می‌کنم برایشان یک ماجرای وحشتناک و دهشتناک رخ ندهد. واقعاً ترسناک شد، نزدیک بود نوشیدنی‌ام بیفتد. حالا یک بازیگر دیگر هم وارد شده که فعلاً از وضعیت یا نیت واقعی‌اش بی‌اطلاعم. اگر هنوز این‌جا مانده‌اید، احتمالاً دارید کم‌کم از کوره در می‌روید. سادیسم در زشت‌ترین شکلش...