فیلم The Carpenter’s Son 2025

«پسر نجّار» فیلمی است که در لحظهٔ اول تأثیر قوی‌ای می‌گذارد، اما در نهایت در مهم‌ترین بخش—داستان—لغزش می‌کند. از نظر فنی، اثر درخشان است: تصویرسازی بصری خیره‌کننده همراه با نمادگرایی مذهبی و فیلم‌برداری تاریک و جوّآفرین تماشاگر را به فضای خشن بیابان می‌کشاند. طراحی صدا و موسیقی متن نیز در ایجاد تنش و عمق هر سکانس موثرند؛ از منظر صوتی و تصویری، فیلم در خور...

«پسر نجّار» فیلمی است که در لحظهٔ اول تأثیر قوی‌ای می‌گذارد، اما در نهایت در مهم‌ترین بخش—داستان—لغزش می‌کند. از نظر فنی، اثر درخشان است: تصویرسازی بصری خیره‌کننده همراه با نمادگرایی مذهبی و فیلم‌برداری تاریک و جوّآفرین تماشاگر را به فضای خشن بیابان می‌کشاند. طراحی صدا و موسیقی متن نیز در ایجاد تنش و عمق هر سکانس موثرند؛ از منظر صوتی و تصویری، فیلم در خور توجه است. مشکل وقتی آغاز می‌شود که روایت وارد می‌شود. فیلم تلاش می‌کند عناصری از اناجیل طفولیت توماس را اقتباس کند، اما حاصل داستانی است که اغلب گیج‌کننده، نامتوازن و گاه غیرمنسجم به نظر می‌رسد. کار به گفتن مفاهیم عمیقی مثل ایمان، ترس، گناه و سرنوشت نزدیک می‌شود، اما هیچ‌کدام به صورت قابل‌توجهی توسعه پیدا نمی‌کنند. بیشتر وقت‌ها به نظر می‌رسد فیلم بیش از آنکه به روایت منسجم یا جذاب بپردازد، دنبال برانگیختن واکنش است. نیکلاس کیج اجرای پرقدرتی ارائه می‌دهد، اما حتی حضور او هم نتوانسته فیلمنامه‌ای را که زیر بار جاه‌طلبی خود فرو می‌ریزد، حفظ کند. جمع‌بندی این است که ایدهٔ اصلی پتانسیل زیادی داشت، اما اجرا تکه‌تکه شده و مخاطب را بیش از آنکه به تأمل وادارد، سردرگم می‌کند. خلاصه اینکه «پسر نجّار» از نظر فنی برجسته است و تصاویر و صداهای چشمگیری دارد، اما روایت آن—که بسیاری آن را گیج‌کننده خوانده‌اند—تأثیر نهایی فیلم را تضعیف می‌کند. فیلمی است که توجه را جلب می‌کند اما تحسین ماندگار را کسب نمی‌کند.