فیلم Nostalgia 2022

پیرفرانچسکو فاوینو در نقش «فلیچه» بازی می‌کند؛ مردی که به ناپل زادگاهش بازمی‌گردد و می‌بیند مادر سالخورده‌اش «ترزا» (آورورا کواتروکی) در آپارتمانی زیرزمین زندگی می‌کند، به ندرت خود را می‌شوید و مراقب خودش نیست. او تصمیم می‌گیرد بماند و به مادر کمک کند تا دوباره روی پای خود بایستد، در حالی که با کشیش محلی «لوئیجی» (فرانچسکو دی لووا) همکاری می‌کند تا دوباره با دوست...

پیرفرانچسکو فاوینو در نقش «فلیچه» بازی می‌کند؛ مردی که به ناپل زادگاهش بازمی‌گردد و می‌بیند مادر سالخورده‌اش «ترزا» (آورورا کواتروکی) در آپارتمانی زیرزمین زندگی می‌کند، به ندرت خود را می‌شوید و مراقب خودش نیست. او تصمیم می‌گیرد بماند و به مادر کمک کند تا دوباره روی پای خود بایستد، در حالی که با کشیش محلی «لوئیجی» (فرانچسکو دی لووا) همکاری می‌کند تا دوباره با دوست دوران کودکی‌اش «سپازیانو» (توماسو راگنو) که در این بین تبدیل به رِئیس جنایی محلی و رازآلود شده، دیدار و آشتی کند. سال‌ها از زمانی می‌گذرد که فلیچه می‌توانست خود را از مردم محلی بداند و شهر برای او تا حد زیادی جدید و ناآشناست، همان‌طور که گروه‌های جنایی خشمگین و خشنی که بخش زیادی از شهر را در کنترل دارند نیز برایش بیگانه‌اند. آیا او می‌تواند با دوست سابقش روبه‌رو و آشتی کند؟ آیا اصلاً در این کار امن خواهد بود؟ فیلم از نظر بصری بسیار خوب است و هم زیبایی و هم آشفتگی این شهر کهن را به‌خوبی ثبت می‌کند، و کارگردان ماریو مارتونه فرصتی می‌دهد تا برخی از خاطراتی را بازسازی کنیم که این بازدیدکننده — که اکنون مسلمان و متأهل است — هنگام بازگشت به کوچه‌ها و مسیرهای کودکی‌اش به یاد می‌آورد. شادی در این فیلم بسیار کم است؛ اثری نسبتاً افسرده‌وار که گاهی واقعاً نومیدی بسیاری از اعضای این جامعه را برجسته می‌کند. این به این معنا نیست که دیدنش بی‌ارزش است، اما بعد از مدتی من احساس خستگی و کمی گیجی کردم و با پایانی مواجه شدم که چندان برایم قابل‌فهم نبود: خشم؟ کینه؟ حتی ترحم؟ تماشای آن طولانی است و احتمالاً دیگر هرگز آن را دوباره تماشا نخواهم کرد—با این حال خوشحالم که یک بار دیدمش.