فیلم We Shall Not Be Moved 2024

چه بخواهیم و چه نخواهیم، خاطراتمان می‌توانند تأثیر قابل‌توجهی بر ما بگذارند و گاهی حتی در تعریف شخصیت و انگیزه‌هایمان نقش‌آفرین شوند. این موضوع به‌ویژه دربارهٔ بازخوردهای قدرتمند صدق می‌کند؛ خاطراتی که تأثیر عمیق و ماندگاری بر روان ما می‌گذارند. اما آیا این یادآوری‌ها ثابت و تغییرناپذیرند، و نمایانگر سوابق غیرقابل‌انکار و بی‌خطای گذشته‌اند؟ یا ممکن است با گذر زمان تغییر کنند، حتی اگر مکرراً...

چه بخواهیم و چه نخواهیم، خاطراتمان می‌توانند تأثیر قابل‌توجهی بر ما بگذارند و گاهی حتی در تعریف شخصیت و انگیزه‌هایمان نقش‌آفرین شوند. این موضوع به‌ویژه دربارهٔ بازخوردهای قدرتمند صدق می‌کند؛ خاطراتی که تأثیر عمیق و ماندگاری بر روان ما می‌گذارند. اما آیا این یادآوری‌ها ثابت و تغییرناپذیرند، و نمایانگر سوابق غیرقابل‌انکار و بی‌خطای گذشته‌اند؟ یا ممکن است با گذر زمان تغییر کنند، حتی اگر مکرراً تقویت شده و به‌نظرتان غیرقابل‌تغییر بیایند؟ و این تغییرات چه تأثیری بر شخصیت، دیدگاه و رفتار ما دارند؟ این پرسش‌ها در نخستین فیلم بلند نویسنده-کارگردان پیر سنت-مارتین کاستلیانوس مطرح می‌شوند؛ فیلمی مبتنی بر خاطرات واقعی دربارهٔ مادرش و تروماهایی که در جوانی تجربه کرده است. ساکورّو کاستلیانوس (با بازی لوئیسا هوئرّتاس)، وکیل بازنشستهٔ مکزیکوسیتی، زندگی نسبتاً ناامیدکننده‌ای در یک برج فرسوده و کوچک دارد و همراه با خواهر مورد نفرتش (ربکا مانریکز)، پسر بیکار و بی‌انگیزه‌اش (پدرو هرناندز) و همسر پرتلاش و به‌طور عجیبی فداکار او (آگوستینا کوئینچی) در یک آپارتمان زندگی می‌کند؛ همسری که نقش نان‌آور اصلی خانواده را بر عهده گرفته است. ساکورّو سال‌ها به‌عنوان وکیل در نظام سیاسی و قضایی فاسد مکزیک فعالیت کرده و این تجربه او را سرد، تندخو و گاهی بی‌رحم کرده؛ وضعیتی که همراه با بیماری و تلخی دیدگاهش، زندگی روزمره‌اش را شکل داده است. بیش از هر چیز، او پنجاه سال است که روی خاطرهٔ قتل برادر بزرگ‌ترش توسط نیروهای ارتش در جریان اعتراضات دانشجویی ۱۹۶۸ در قتل‌عام تلاتلولکو وسواس داشته است؛ رویدادی از خشونت‌های بزرگِ تاریخ اخیر کشور. او طولانی‌مدت در پی نوعی «عدالت» شخصی—یعنی انتقام—از سربازی بوده که مسئول مرگ برادرش بوده، اما تاکنون نتیجه‌ای نگرفته است. اما هنگامی که سرنخ مهمی دربارهٔ قاتل برادرش به‌دست می‌آورد، بالاخره فرصتی برای انتقام می‌بیند. با کمک سرایدار شاد و کم‌اعتمادی در ساختمان (خوزه آلبرتو پاتینو)، که پیش‌تر از بازداشت او جلوگیری کرده بود، ساکورّو نقشه‌ای برای دست‌انداختن بهِ قاتلِ ادعایی می‌کشد. آیا این تصمیم عاقلانه است؟ آیا نقشه‌ای واقعاً بی‌نقص است؟ آیا او از دقت حقایق مطمئن است؟ و آیا گذر زمان خاطراتش را چنان سخت و غیرقابل‌تردید کرده که دیگر درستی آن‌ها را به پرسش نمی‌کشد؟ «ما تکان نخواهیم خورد» نگاهی جذاب به این سؤال دارد که تا چه اندازه می‌توان به بازخوانی‌های خاطره‌ای خود اعتماد کرد، به‌ویژه در پیری و هنگامی که ناتوانی‌ها، محدودیت‌ها و سخت‌گیری‌های لاینحل، بر دیدگاه و وضعیت جسمانی اثر می‌گذارند. این تم‌ها از طریق شخصیت‌پردازی برجستهٔ فیلم و تصویربرداری سیاه‌وسفید خیره‌کننده به‌خوبی منتقل می‌شوند؛ تصویربرداری‌ای که استعاره‌ای زیبا و برازنده برای ذهنیت مصمم و انعطاف‌ناپذیر قهرمان است. طنز زیرکانه و تلخ فیلم نیز این ویژگی‌ها را تقویت می‌کند و لبه‌ای تیز به روایت می‌بخشد که حس جسورانه و بی‌تعارف داستان را برجسته‌تر می‌کند. این تجربهٔ نخست کارگردان، فیلمی متفکرانه از یک استعداد نوظهور است و ارزش دیدن دارد.