فیلم Finian’s Rainbow 1968

موزیکال سرگرم‌کننده‌ی اواخر دههٔ شصت با اجراهای پرانرژی بازیگران یک پدر و دختر ایرلندی به آمریکا می‌آیند و چند مایلی فورت ناکس در کنتاکی ساکن می‌شوند. هنگامی که شارون (پتولا کلارک) به پسر بازگشتهٔ شهر علاقه‌مند می‌شود (دون فرنکس)، فینیان (فرد آستِر) با یک لپری‌کان (تامی استیل) سر و کار دارد که به‌شدت به دیگ طلایی که «قرض گرفته» نیاز دارد، و در این میان یک...

موزیکال سرگرم‌کننده‌ی اواخر دههٔ شصت با اجراهای پرانرژی بازیگران یک پدر و دختر ایرلندی به آمریکا می‌آیند و چند مایلی فورت ناکس در کنتاکی ساکن می‌شوند. هنگامی که شارون (پتولا کلارک) به پسر بازگشتهٔ شهر علاقه‌مند می‌شود (دون فرنکس)، فینیان (فرد آستِر) با یک لپری‌کان (تامی استیل) سر و کار دارد که به‌شدت به دیگ طلایی که «قرض گرفته» نیاز دارد، و در این میان یک دختر رقاص گنگ نظر لپری‌کان را جلب می‌کند (باربارا هَنکاک). «Finian’s Rainbow» (۱۹۶۸) یک موزیکال شاد است که بر پایهٔ نمایش‌نامهٔ برادوی ۱۹۴۷ ساخته شده و پس از اثبات توانایی‌اش با «You’re a Big Boy Now»، به کارگردانی فرانسیس فورد کاپولا ساخته شد. هرچند فیلم بیش از حد طولانی به نظر می‌رسد، ترکیبی پُرانرژی است از حال‌وهوای ترانهٔ الویس «Follow That Dream»، موزیکال‌های آستِر و «جادوگر شهر اُز». بازیگران یادشده از جمله نکات درخشان فیلم‌اند، همراه با کینان وین در نقش سناتور نژادپرست و ال فریمن جونیور در نقش گیاه‌شناس پژوهشگر. آستِر هنگام فیلم‌برداری ۶۸ ساله بود در حالی که پتولا ۳۴ ساله؛ فرنکس ۳۵ ساله بود (هرچند سن‌اش بیشتر به نظر می‌رسید) و رقاصه باربارا هَنکاک تنها ۱۷ سال داشت. در مورد هَنکاک باید گفت که او با حرکات نمایشی مثل جلو و عقب پریدن و چرخش‌ها واقعاً می‌درخشد. عده‌ای انتقاد کردند که فیلم عناصر هیپی را از موزیکال «Hair» قرض گرفته است، اما این ادعا بی‌اساس است چون فیلم (با فیلمنامهٔ کامل) از اواخر ژوئن ۱۹۶۷ فیلم‌برداری شده و «Hair» چهار ماه بعد در صحنه‌های خارج از برادوی به اجرا درآمد. این نمایش تا ۱۹۶۸ به برادوی نرسید و نسخهٔ سینمایی‌اش هم در ۱۹۷۹ منتشر شد. بی‌گمان فیلمنامه‌نویسان و کاپولا تلاش کردند نمایش‌نامهٔ ۱۹۴۷ را به فضای میانهٔ دههٔ شصت مرتبط‌تر کنند، اما این ربطی به کپی‌برداری از «Hair» نداشت. شخصاً عناصر مشابه «Hair» در فیلم به‌ندرت یا اصلاً احساس نکردم و راستش فیلم می‌توانست به‌راحتی در فضای اواخر دههٔ چهل نیز بنشیند. شخصیت وین از سناتور واقعی تئودور بیلبو از می‌سی‌سی‌پی، از حزب دموکرات، الهام گرفته شده است که هفت ماه پس از اکران نمایش فوت کرد. در گذشته استودیوهای فیلم‌سازی سراغ این اثر نمی‌رفتند به‌خاطر بخش‌های طنزآمیز انتقادی دربارهٔ نژادپرستی (مثل تبدیل بامزهٔ سناتور به مردی سیاه‌پوست) مگر اینکه بتوانند فیلمنامه را تغییر دهند، و نویسندگان این اجازه را نمی‌دادند. با این حال تا میانه‌های دههٔ شصت شرایط برای ساخت فراهم شد. کاپولا نقشی در بریده شدن نماهای پای آستِر در سکانس‌های رقص نداشت. پس از اتمام فیلم‌برداری در قالب ۳۵ میلی‌متری، وارنر برادرز تصمیم گرفت فیلم را به فرمت عریض‌تر ۷۰ میلی‌متری تبدیل و آن را به‌صورت نمایش‌های ویژهٔ صحنه‌ای با فروش بلیت عرضه کند، که این کار با بریدن بالاترین و پایین‌ترین قسمت‌های کادر تصویر انجام شد. متأسفانه این شامل برخی نماهای حرکات پاهای آستِر هم شد، هرچند من هنگام تماشا اصلاً متوجه آن نشدم (به عبارت دیگر، موضوع مهمی نبود). این آخرین موزیکال فرد آستِر بود. مدت فیلم ۲ ساعت و ۲۵ دقیقه است و در سَت‌های صوتی استودیویی و محوطهٔ پشتِ استودیو وارنر برادرز در بوربانک و مزرعهٔ گُلدن اوک والت دیزنی، و نیز در پتِرِرو ولی و ثاوزند اوکس فیلم‌برداری شد؛ هرچند یک سکانس در درهٔ ناپا نزدیک خانهٔ کاپولا در شمال اوکلند و سکانسی دیگر در غرب آن در خلیج بودگا گرفته شد. افتتاحیه شامل نماهای چشم‌نواز از مکان‌های نمادین ایالات متحده است (با بدل‌هایی برای آستِر و کلارک). امتیاز: B