فیلم Marty Supreme 2025

فیلم‌هایی درباره بازندگانِ مشتاقِ قهرمانی همیشه بین تماشاگران محبوب‌اند. دیدنِ داستان کسی که بی‌وقفه تلاش می‌کند به هر قیمتی پیروز شود (حتی اگر گاهی لازم شود قوانین را خم کند یا بشکند) هیجان‌انگیز است و بیننده را تشویق می‌کند که به پیروز احتمالی امید ببندد. اما نقطه‌ای هم هست که اعمالِ مدعی زیر سؤال می‌رود: آیا رفتاری که تا مرز تکبر یا خودرأیی می‌رود هنوز...

فیلم‌هایی درباره بازندگانِ مشتاقِ قهرمانی همیشه بین تماشاگران محبوب‌اند. دیدنِ داستان کسی که بی‌وقفه تلاش می‌کند به هر قیمتی پیروز شود (حتی اگر گاهی لازم شود قوانین را خم کند یا بشکند) هیجان‌انگیز است و بیننده را تشویق می‌کند که به پیروز احتمالی امید ببندد. اما نقطه‌ای هم هست که اعمالِ مدعی زیر سؤال می‌رود: آیا رفتاری که تا مرز تکبر یا خودرأیی می‌رود هنوز می‌تواند الگوی مناسبی باشد؟ آیا این «الهام‌بخشی» ارزش تقلید دارد یا نشانگر ظهورِ یک «پسر بد» واقعی است؟ این‌ها سؤال‌هایی‌اند که پروژهٔ مستقلِ جدیدِ جوش سفدی، یکی از دو برادر سفدی، مطرح می‌کند. فیلم—که تا حدودی بر زندگیِ رنگارنگِ ستارهٔ تنیس‌روی‌میزِ آمریکاییِ مَرتی ریسمن الهام گرفته شده—داستانِ مارتی مائوزِر (با بازی تیموتی شالامه) را روایت می‌کند. در زمانی که تنیس‌روی‌میز در آمریکا بیشتر به‌عنوان تفریحِ خانگی دیده می‌شود (در حالی که در آسیا و جاهای دیگر یک ورزش رقابتی و جدی است)، مائوزِر آرزوی قهرمانی جهان را دارد و می‌خواهد «پینگ‌پنگ» در وطنش جدی گرفته شود. اما با توجه به جایگاه کم‌اهمیتِ ورزش در آن زمان در آمریکا، او برای تأمین مالی با مشکل روبه‌رو می‌شود و به انواع قراردادهای تأمینِ مالیِ سوال‌برانگیز متوسل می‌شود. خودِ مائوزِر هم کمکی به وضعیتش نمی‌کند: بارها مسئولان ورزشی و سرمایه‌گذاران احتمالی را با رفتار خودخواهانه، طعنهٔ مغرورانه و دروغ‌گویی‌های مکرر از خود می‌راند—از جمله یک تولیدکنندهٔ قلمِ ثروتمند (کوین اُلِری). او انتخاب‌های شخصیِ بحث‌برانگیزی هم دارد؛ مثلاً رابطه‌ای عاشقانه با بازیگری هالیوودی (گوئینت پالترو) که تلاش می‌کند حرفه‌اش را احیا کند—و اتفاقاً زنِ تروفیِ حمایت‌کنندهٔ بالقوهٔ اوست—در حالی که به‌طور ناخواسته صاحب فرزندی از دوستی دیرینه (اودسا اِیزیون) شده که با شوهری عصبانی و سوءاستفاده‌گر (اموری کوهن) ازدواج کرده است. و این‌ها فقط نوکِ کوهِ یخِ رفتارِ بدِ اوست. مائوزِر بی‌پروا کلاهبردار و دست‌وپاچلفتی‌ای‌ست که گه‌گاه بدون فکر وارد نقشه‌هایش می‌شود. با این حال، داستانِ مائوزِر واقعاً سرگرم‌کننده است—هرچند کمی طولانی—پر از خنده، سکانس‌های جذابِ ورزشی و یکی از بهترین اجراهای شالامه تا به امروز (بدون آن‌که آزاردهنده باشد). با این همه، باید پرسید آیا چنین شخصیتِ اصلی‌ای الگوی مناسبی برای فرزندان است؟ از نظر من انتخابِ موضوعِ یک فیلمِ پرفروش دربارهٔ چنین شخصیتی سؤال‌برانگیز است. هدفِ او نجیبانه به‌نظر می‌رسد، اما روایتِ فیلم همزمان مثل هشدارِ محکمی است که دربارهٔ توجیهِ وسیله برای رسیدن به هدف سوالات زیادی مطرح می‌کند. بنابراین «مارتی سوپریم» فیلمی است که باید با دُزِ قابل‌توجهی احتیاط در برخورد با محتوایش تماشا شود: ممکن است سرگرم کند، اما باید بیننده را وادارد دربارهٔ کسانی که به‌عنوان قهرمان می‌ستاییم تأمل کند—به‌ویژه وقتی مخاطب‌مان آدم‌های تأثیرپذیر هستند. پس آگاهانه ببینید. در خلاصهٔ داستان: «مارتی» (تیموتی شالامه) رؤیای تسلط بر ورزش تنیس‌روی‌میز را دارد. شاید عجیب نباشد که بیشتر آدم‌هایی که در نیویورک می‌شناسد فکر می‌کنند او دیوانه است. بعد از یک درگیری جذاب با رقیب سرِ کار، هفتصد دلار می‌دزدد و راهی لندن برای شرکت در قهرمانی جهان می‌شود. آن‌جا نه تنها با رقیب آینده‌اش «کوتو اِندو» آشنا می‌شود، بلکه با بازیگر جذابی به‌نام «کی» (گوئینت پالترو) نیز روبه‌رو می‌شود که به‌طور نامطلوبی با میلیونرِ سازندهٔ قلم «راک‌ول» (کوین اُلِری) ازدواج کرده است. از این به بعد مارتی باید هم‌زمان با زنِ باردارِ «ریحِیل» (اودسا اِیزیون) و فدراسیونی بین‌المللی که دید مثبتی نسبت به رفتارها و سیاست‌های او ندارد، سروکله بزند. قهرمانی بعدی در ژاپن است و اگر او مطابق میلِ «راک‌ول» بازی کند شانس حضور دارد—اما با توجه به خودمحوری و ناخوشایند بودنِ شخصیتِ مارتی، شانسِ او برای یادگیریِ سازش چقدر است؟ من شخصاً دیر به جمع طرفدارانِ شالامه پیوستم و تا قبل از «دون» او را بازیگری متوسط می‌دانستم؛ اما این‌جا می‌درخشد. نقش را صاحب می‌شود و واقعاً از اجرای او لذت بردم، هرچند کاراکتری است که با کمال میل دوست داشتم گرفتار عواقبش شود. در واقع صحنه‌ای که احتمالاً این فیلم را مشهور خواهد کرد، به‌اندازهٔ کافی با سخت‌گیری با کاراکتری که غرور را به سطح جدیدی رسانده، برخورد نمی‌کند. اِیزیون هرچه به انتها نزدیک‌تر می‌شود بیشتر خود را نشان می‌دهد، اما پالترو فرصت زیادی برای درخشش ندارد و ظاهرهای کوتاهش «کی» را چندان دوست‌داشتنی نمی‌کنند. طراحی بصری—توپِ پینگ‌پنگ نارنجی روی پس‌زمینه‌های سفید—گویی بدیهی و مناسب است و بعضی از حرکات پرانرژی لبخند برلب می‌آورد. اگرچه احتمالاً برای دیدنش دوباره در صف نمی‌ایستم، از دیدنِ فیلم لذت بردم چرا که کاریزمای شالامه تماشایی است. آیا تا به حال فیلمی دیده‌اید که همه‌چیز آن دقیقاً جور باشد و به سختی بتوان تصور کرد کسی جز بازیگران انتخاب‌شده نقش‌ها را بازی کند؟ در این فیلم تقریباً چنین حسی هست؛ طوری که گویی این آدم‌ها واقعی‌اند و ما در حال تماشای لحظه‌ای حقیقی از زندگی‌شانیم. شکّی به‌وجود می‌آید چون واقعاً «مارتی سوپریم» همان آدمِ بدذات و متکبرِ داستان است. اگر قرار باشد مقایسه‌ای کرد، اضطرابِ فیلم تا حدی مرا به یاد «آَن‌کات جِمز» انداخت اما صد برابر. شاید جایزهٔ اسکار واقعاً به تیموتی برسد؛ می‌دانم مایکل بی. جوردن و لئوناردو دی‌کاپریو عالی بودند، اما تیموتی کاری ویژه انجام داده است. انتخاب بهترین فیلمِ ۲۰۲۵ برایم سخت‌تر شده؛ باید دوباره بعضی آثار را ببینم تا تصمیم نهایی بگیرم. اما از سوی دیگر، بعضی منتقدان اذعان دارند که فیلم انتظاراتِ آن‌ها را برآورده نکرد. با وجود امتیازهای بالا، برای بعضی تماشاگران فیلم از ابتدا جذاب شروع می‌شود—با طرحی گیرا و فیلم‌برداریِ قوی—اما پس از حدود یک ساعت ریتمش مصنوعی، آشفته و غیرواقعی می‌شود. شخصیتِ اصلی گیج‌کننده است: نمی‌دانید باید برایش ریشه بدوانید یا منتظر سقوطش باشید. او کارهای بسیار ناراحت‌کننده و غیراخلاقی انجام می‌دهد؛ شخصیت‌های غیراخلاقی جدید نیستند، اما معمولاً داستان سعی دارد اعمالشان را برای خیرِ بزرگ‌تر توجیه کند؛ در این فیلم انگیزه‌ها صرفاً وسواس و خودخواهی برای پیروزی در بازیِ پینگ‌پنگ‌اند—چرا باید برای این پیروزی اهمیت قائل شویم؟ نکات مثبت هم هست: تیموتی شالامه واقعاً درخشان است و بازیِ کوین اُلِری هم برای بعضی سورپرایزآور بوده است. اما در مجموع برای برخی بینندگان این فیلم در بهترین حالت متوسط به‌شمار می‌آید.